Misschien niet verkeerd als wallpaper op je computerscherm.
Free download – 1920x1080px.

Dit najaar werk ik samen met Frank Anrijs van Yggdrasil (didactisch-ecologische ontmoetingsplaats voor permacultuur of duurzame landbouw) aan een boek over hoe je het best en eenvoudigst aan Natuurlijk Moestuinieren doet. Eén en ander heeft veel voeten in de aarde want een turf van iets meer dan 250 pagina’s maak je niet zomaar, ook al lijkt dit misschien zo. Illustraties en layout beperken mijn vistijd maar ik heb weer al veel bijgeleerd over wat er nog beter kan in onze eigen moestuin!
Hieronder een impressie van een paar korte uitstapjes tussendoor, een polderdagje met Gust Florus en een paar keer weg met de boot met Frans Wijns! Met de collega’s van Robby Fish!

Ik was een paar dagen te gast bij Tim Coen! Laat dit nu net de warmste septemberdagen ooit zijn. Lekker in de boot, ja, maar voor het vissen niet best! Dirk en Frans, mijn collega’s bij Robby Fish kwamen ook een dag meevissen en ze waren er al voor dag en dauw. Iedereen had erg slecht geslapen. Dirk stapte op bij Tim en Frans ging met mij mee. Ik besloot om met klein kunstaas te werpen omdat Frans nogal tuk is op een grote baars. Lang hoefden we niet te zoeken, Frans had al vlug een leuke vis te pakken! De volgende stek bracht me in de eerste worpen al een héle mooie Baars, op de Rigwalker van River2Sea. Frans slikte twee keer bij het zien van dit bakbeest. De grootste gestreepte rover die hij ooit zag. 50 cm op de kop, niks meer, niks minder. Wel erg mager. Op één na mijn grootste baars én blij… Kort daarop ving Frans een mooie baars, voor hem een PB! Er volgden een paar lossers en rond de middag tikt hij nog een snoek aan. Op groter water vallen deze sigaren al gauw ‘klein’ uit maar alweer: voor Frans’ z’n tweede snoek ooit en alweer een PB! Tof, ik wasblij voor hem!
Bij Team Tim was de grootste snoek achterin de negentig, dat is al beter! Al bij al vielen de vangsten qua aantallen tegen, het erg warme september weer is de grote schuldige. Nadien deden we een stevig terrasje met straffen Triple en een Seef of een Skuumkoppe uit Texel… Viel allemaal in de smaak!
Gesloopt kroop ik in bed om de dag nadien nauwelijks in staat te zijn om me te concentreren op het water. Ik viste de ganse dag zonder een aanbeet. Wel had ik een volger van een hele grote snoek, ik bestookte de stek op verschillende tijdstippen maar de vis liet zich helaas niet meer zien. Toen ik Tim en Dirk tegen kwam aan de andere kant van het grote water bleken deze redelijk wat actie te hebben en kwamen er meerdere vissen na elkaar boven op dezelfde stek. Plezant! Ik had er mijn eerste aanbeet van de dag en kon een 90 cm snoek landen. Tim filmde alles van begin tot eind. Deze vis maakte mijn dag ietwat draaglijk. Dirk kreeg op dat moment een dikke metersnoek aan de lijn die zelfs uit het water kwam. Na een zware dril maakte het beest helaas komaf met de fluorocarbon onderlijn…
Gisteren zaten we voor dag en dauw op het water, lekker en zalig zo vroeg. Maar twee uur later was het terug in de bakoven… wat was het heet. Ik ging op zoek naar nieuwe stekken. Klein kunstaas bracht me niks en ik schakelde over op een grote Bulldawg. De allereerste worp was goed voor een medium snoek. Honderd meter verder had ik er nog eentje. Plezant maar je word er moe van. Smijten met zwaar kunstaas is niks meer voor mij. Dan ging ik op zoek naar nieuwe vertikaal-stekken, het duurde even voor ik wat had, het ligt niet voor het rapen op een paar duizend hectare. De eerste tik kwam van een erg mooi en keihard talud. Een mooie 73 kwam luchthappen. Nog eens over dit talud en alweer een tik, een iets kleinere snoekbaars dit keer…
In de middag hadden we afgesproken om vroeg te stoppen, om alweer vroeg aan tafel te kunnen. Ik kwam net niet te laat op de afspraak en de rest van de dag zaten we met Tim’s ouders, z’n broer en Dirk onder de paraplu in de schaduw. Ouf, brengt nu maar een Skuumkoppe want daar was ik aan toe!
Tim, nog eens merci voor de uitnodiging, voor het leuke gezelschap én het toffe huisje!

Een aantal beelden van de laatste weken… Het warme weer zorgt voor watertemperaturen rond de 24 graden, nefast voor de goede vangsten.
Niet te min toch een paar leukerds…

Nieuwe Momoi 6/00 op de vertikaalreeltjes…

Met collega Frans op snoekbaars…

Collega Frans Wijns doet ‘t niet slecht!

Marc Hoeben in actie!

Dichterbij huis, op de Salt Shaker.

Bloody hot outside, bloody hard take!

Mijn nieuwe Greys GR70 Salt #10 in actie…

Even bijkomen…

Tijdens tuinwerken de sikkel in m’n hand gezet, schade valt mee!

Eén van het ondiepe…

Niet zo gemakkelijk als ik dacht, filmen met de GoPro. Een voorlopige steun vastgemaakt aan de zijkant van de boot, het is nog niet stabiel en de plaatsing kan ook beter. 🙂 Ik wil meer gaan filmen, handig als je alleen bent, maar ik wil wel m’n stekken beschermen. Met een GoPro heb je zo’n wide view dat alles zichtbaar word, en dit wil ik niet.
Er is dus nog werk aan een goede steun! Verder tijdens deze regenachtige dag: actie genoeg met 21 snoekbaarzen in de boot, waarvan 3 zeventigers. Dan neem je er de regen met plezier bij! 🙂

Gisteren zaten we met de mannen van Robby Fish op het grote water. Dirk Huyghe was met mij mee en onze flink zieke Robby zat op het drijvend slagschip van Tim Coen. Wij kozen vooral voor het werpen met de kleine Rigwalker van River2Sea en dit toppertje bracht ons wel wat! Dirk wilde zo graag z’n eerste snoekbaars van uit de boot vangen en dat was gauw gepiept met een héle beste. Ik was blij met een baars van 49 cm en er kwamen nog een paar mindere goden in de boot. Tim en Robby hadden 2 snoeken aan boord gehad. Qua vangsten werd het tegen de middag erg taai en toen de wind aantrok was ‘t niet meer te houden en hebben we het besloten op café. Net thuis vóór de voetbal. 😉

Een impressie van onze vakantie: rust, stilte, natuur en een beetje vliegvissen op snoek…

Deze namiddag een rustig momentje met Marc Hoeben, beetje streetfishing om z’n nieuwe materiaal te testen. We reden naar het kanaal wat bekend is van de Streetfishing wedstrijden, je kan er gemakkelijk wat baarsjes tikken. Groot was de verbazing toen ik merkte dat het water nog helderder is geworden in de voorbije jaren. Ontmoedigend, een fles Evian is er niks bij. Je zag quasi tot de overzijde alles liggen! Geen baarsjes te vinden en dus geen tijd verliezen, andere stekken. Later arriveerden we zowaar op de meest plat geviste stek van België en er lieten er zich nog een paar strikken. Gezellig, dat wel, maar ik heb het daar nu wel gezien. ‘Allen op een rij’, da’s niks voor mij.

Plots had ik het in mijn hoofd om het eens op meerval te proberen, het weer leek me ideaal en the feeling was ok! Met een tachtig-grammer is het leuk werpen met de Art-baits – Fishkix Creepers. Ik zie deze lui zwemmende shads graag bewegen. Zou er zelf in bijten, begot! Je kan dit kunstaas gemakkelijk hoog binnenvissen maar evengoed laten afzinken en de diepere plekken uitharken. Hier in de buurt weet ik meerdere stekken waar er meerval ligt, het is dus kwestie van wat vol te houden. Deze eenvoudige poging op zondagmiddag lukte niet, veel licht en veel doorzicht in het water. Ik kan me niet inbeelden dat een meerval er happy van word. Ik kom terug in betere omstandigheden maar de vier (medium) snoeken die ik had zien me liever niet terug!

Voor het onderwaterleven zijn deze exotische grondels nefast, ze zijn erg grondig in het opvreten van alle kleins onder water. Het mag dan een goed aasje zijn voor andere rovers, toch vrees ik dat deze kleine visjes zwaar gaan wegen op het weinige broed dat onze wateren ieder jaar voortbrengen…
Maar, ‘t zijn wel prachtige visjes, toch?

Daarnet lekker kibbeling gemaakt met de allerlaatste stukjes vis die ik nog over had van de Noorwegen trip met Robby Fish… Gesmaakt heeft het! Ook nog aan de afwas ontsnapt door efkes te gaan peuteren langs niet zo platgetreden openbaar water. En kijk, er kwam een mooie piepen in het laatste zonlicht!

Vandaag gewerkt aan de boot en toch nog een uurtje of twee over vóór het avondeten. Streetfishing in Belgium dus! Naast een leuke snoek (op 17/00 fluorocarbon) en een snoekbaars maakte een baars van 44,5 cm m’n dag af! De Rockvibe 3′ van Reins deed het goed! Met de Shimano Diaflash AX Light in combinatie met een Aernos 1000, van bij Robby Fish natuurlijk!

Korte streetfishing uitstap met onze nieuwe collega Frans Wijns. Niet veel speciaals, hier en daar een visje. Tot ik hem aanraad om z’n shadje in een welbepaald hoekje te laten zakken. Op dezelfde vierkante meter ving ik al een paar hele mooie vissen… Frans laat zakken en gaat vrijwel direct in de clinch met een zich fel verwerende tegenstander. Dat moet wel een flinke snoekbaars zijn want z’n Daiwa hengeltje plooit tot het handvat. Een erg grote brasem komt boven. M’n schepnet ligt overvol, een héérlijke vis! Dat ik -een half uur later én in België- twee snoeken in evenveel worpen vang is slechts bijzaak, deze brasem stal de show!

Ik deed ons -ondertussen jaarlijkse- uitstapje met Mathis Ostyn en dat begon ‘s morgens wel erg zonnig maar was qua vangst op z’n minst gezegd triest. Tot na de middag geen vis in de boot. Scherp vissend over waypoints op micro stekjes bracht plots wél actie en het lukte om de dag om te buigen in een succes. De St. Croix stokjes plooiden weer fantastisch! Mathis had nog maar één keer gevertikaald op snoekbaars maar was scherp mee in wat ik hem trachte uit te leggen. De eerste keer ‘taludje af met flipping techniek van de Abu Blue Max’ bracht hem instant een mooie van 75 cm! Visdag geslaagd, als je de jeugd zo kan steunen! Niks zo tof als een jonge gast die breed lachend zit na te genieten van een prachtige vangst!

De laatste dag van het seizoen kon ik nog eens mee met Marc op baarzenjacht. Op z’n website www.marchoebenfishing.com doet hij het verhaal. Merci, voor de foto’s é de tekst, Marc!

“Nu River2Sea Europe ook verkrijgbaar is bij Robby Fish had deze laatste visdag nog een extra doel. Geert Vandeplancke was nog eens graag mee op baarzenjacht geweest, en deze laatste dag moest het worden! Een ideaal moment om wat productkennis door te geven aan Geert!

De laatste weken heb ik wel mooie baarzen gevangen, maar het was steeds zeer moeilijk. Zoals je in de vorige verslagen kan lezen zaten ze niet op stekken die ik anders bevis. Zoeken was de boodschap, en om dit snel te doen zouden we gaan trollen. Targetdiepte is 4m, maar ik ga zigzaggen over 5 tot 3m. De Goon is een plug die je hiervoor goed kan inzetten, ze is zeer snel aan te passen aan de dieptes! De Biggie gaat aan de bijhengel en zal tot zijn recht komen als we over de 3m passeren.

Ik zou beginnen waar ik twee weken voordien goed gevangen had, echter deze keer zaten ze er niet! Dit belooft niets goed, er zal moeten gewerkt worden Geert! Dan maar verder zoeken. De randen van ondiepe platen zoek ik af naar plantenresten, eens je die gevonden hebt is er veel kans op baars.
Ik heb het nog maar net gezegd tegen Geert en de eerste baars meld zich aan! Een mooie 49.5cm. Ik maak een ommekeer om te kijken of er nog baars zit, en ja hoor de volgende is voor Geert. Nu gaan we de stek werpend bestoken, maar dit levert niets op. Pluggen, ratelaars en shads kunnen niets verleiden. Als ik Geert vertel dat je al trollend over de stek wel terug succes kan hebben kijkt hij me verwonderd aan! De stek is minuscuul uitgevist en we hebben geen enkele aanbeet gehad. Ik start de boot en zet terug aan, en meteen is het terug raak! Meermaals heb ik dit meegemaakt!
We vissen de rest van de dag op deze manier verder en er komen nog een paar mooie vissen boven water. Ik kan Geert nog wat mooi kunstaas laten zien en geef er wat productinformatie over. Het slechte weer dat ze hadden voorspeld lijkt aan ons voorbij te gaan en het werd een mooie laatste visdag van dit seizoen.

Het zo goed als ganse assortiment van River2Sea is nu ook verkrijgbaar bij Robby Fish.

One Life, Enjoy It!”

Op stap met Dirk Gods van SPRO. Zeer toffe dag met een nimmer zwijgende gast op de boot. We zaten goed in de beet toen Dirk wat weifelend vroeg of zo’n mini Floating Flapper van 11 cm geen goed snoekbaars aasje zou wezen. Ik teste het direct door er eentje te riggen. Dirk draaide het hoofd en ik was er al eentje aan het drillen! Dit aasje is zondermeer goedgekeurd want er volgden er nog vele… We sloten de dag af met 23 vissen, deze was de grootste met z’n 74 cm…

Als je in een hengelsportwinkel werkt kom je ook in contact met leveranciers en hun vertegenwoordigers. Dirk Gods is de man die altijd bij Robby Fish langs komt om onze bestellingen bij SPRO op te nemen. Een hele rustige en aimabele man die laat uitstralen dat hij nooit last van z’n zenuwen heeft. Rustiger kan echt niet. Ik mag hem graag, zo iemand die geen woord te veel zegt en wat hij zegt houdt steek. Vorig jaar waren we al eens samen in de polder gaan snoeken en nu was het toevallig weer eens tijd om samen te vissen. Vertikalen op snoekbaars, want dit had Dirk nog maar één keer gedaan.
Veel wind en dan nog eens vol uit het noorden, niet de beste omstandigheden. Maar, een afspraak staat en we gingen vissen. Op de eerste stek duurde het veel te lang voor ik beet kreeg en ik wist na een kwartier dat het een taaie dag zou worden. Gevoel werd bevestigd en we dwaalden van stek naar stek. Hier en daar werd een snoekbaars getikt maar veel was het niet.
Geen erg want Dirk is een babbelaar en hij vroeg honderduit hoe ik mijn vertikaal visserij beleef en aanpak. De dag was zo uitgebabbeld!
We gingen eens kijken op een nieuw stuk water of er daar geen interessante stukken met grotere dieptes aanwezig waren. De dieptes vielen wat tegen maar de stek belooft door z’n structuur voor de lente en zomermaanden!
Op de terugweg viel ik zonder benzine. Nochtans was de tank (volgens het metertje) halfvol. Hoogst waarschijnlijk is het stuk. Het laatste eind deden we het op de kracht van de fronttroller en er werd zowaar nog een vis extra gevangen op een plek waar ik het niet verwachtte.
De vangst viel een beetje tegen, zeven snoekbaarzen is niet veel. Sommigen zijn hier al heel blij mee, dat besef ik ook. Een heerlijke dag met Dirk Gods. Hij deed me aan de helling enkele Mechelse Carolussen kado, die gaan smaken!

Het is 05.30 uur en Tom en ik kijken wat vreemd rond. Volgende week is het WPC en er staat letterlijk geen enkele trailer op de parking. Behalve de mijne dan. Waar zitten de “matadoren” dan? Bang om elkaar stekinfo te geven? Ook goed, dan hebben we de put voor onszelf. We komen van gans de dag hooguit twee andere boten tegen.

De anderen hebben ongelijk want we vangen een zak snoekbaars bij elkaar. Het lijkt wel een forellenput, precies of ze uit dezelfde mal komen, allemaal de 60 voorbij maar geen enkele die de 70 haalt. Er komen nog 5 baarzen voorbij maar met enkel twee snoeken, zijn de groenjassen vrij kalm. Tenzij ze elders anders zitten. We denken te weten waar, en de laatste vis van de dag bevestigt ons vermoeden. Tom hijst een bak van 113 in zijn handen, zijn 5^e meter sinds de opening. Goed bezig, die jongen!

Luc Van Litsenborg

“Beetje dooie boel hier op de pagina van Luc”, zal de lezer gedacht hebben. Niet onterecht, want de eerste helft van het jaar kon ik geen vin meer verroeren, laat staan gaan vissen of stukjes schrijven. Nooit gedacht dat een rughernia een mens zoveel pijn kon bezorgen. Ze hadden me desnoods zonder verdoving mogen opereren, al mijn geheimen had ik prijs gegeven om ervan verlost te zijn. Maar dat een rughernia iets anders is dan een nekhernia, ook dat heb ik gevoeld. Een paar maanden verplicht op een houtje bijten terwijl de opening op je af komt, dat was een kwelling. Maar het kon nog erger.
Want mijn vader viel plots ziek, en zes weken later was hij overleden. Dat was een roller coaster die ik eigenlijk niet kon hebben. Duty calls en we deden wat we moesten, en de vrijdag voor de opening is hij begraven. Om maar te zeggen, de opening op zaterdag 30 mei heb ik, voor één keer, met plezier aan me laten voorbij gaan. Ik was dringend aan wat rust toe en die zaterdag heb ik aan zee krabben gevangen. Ik paste voor de Predatortour en Tom en Ivan deden het met hun derde plek prima. Luc Coppens en Jeremy Staverman waren ditmaal de betere.
Onkruid vergaat niet, en vrijdag 12 juni kon ik bij Tom aanschuiven, en deden we een dagje op het “putje dat we intussen zo goed kennen”. Klote put voor de één, femme fatale voor ons beiden. Met de jaren kennen we haar grillen en grollen, en worden we doorgaans goed beloond. Elk tussen de 10 en 15 vissen per dag, maar dan echt mooie karaktervissen.
Zo ook vrijdag. ’s Morgens moesten we wat zoeken, maar tegen negen uur hadden we vis gevonden. Tom ving een reeks snoekbaarzen en snoeken terwijl ik uit alle macht mijn broek probeerde aan te houden. Die paar maanden inactiviteit lieten zich gevoelen, ik kwam er niet aan te pas. Daarna herpakte ik mij, en kon ik een wondermooie 87 snoekbaars het net laten inglijden.
Na een middaguiltje vielen we weer op een groepje, en kon ik eindelijk tot de 50-tiger club baarsvissers toetreden. De vis zag er niet uit, mager en lang, maar hij ging over het 50 streepje. Het zonnetje scheen, er waaide een leuk windje, en we vingen leuk vis. De Man van Boven had duidelijk begrepen dat hij bij mij in het krijt stond. We maakten de avond af met nog een reeks snoekbaarzen en snoeken, en om middernacht viel ik als een blok in slaap.
Zondag deed ik het nog eens over met Ludo. Zelfde verhaal. Pure fun, Ludo zette zijn PR snoekbaars scherper op 75 en ik ving een snoekbiels van 114.
We zijn terug aan het vissen, en het voelt heerlijk. Waw!

Luc Van Litsenborg

Iedereen kijkt er reikhalzend naar uit. De opening van het nieuwe roofvisseizoen tijdens het eerste weekend van juni! In Nederland werd de laatste 2 maand niet op roofvis gevist, wij Belgen hebben daarin iets meer geluk. De Belgen moet dan weer rekening houden met erg wisselvallige resultaten.
Op zondag trok ik dus met Fons naar de rivier. De Wet van Murphy zorgde er voor dat deze startersdag al vlug in het honderd liep. Sta je in Nederland aan de trailerhelling en constateer je dat het slot nog thuis op de oprit staat. Vergeten! Kunstgreep en camouflage moeten er voor zorgen dat deze homp staal vandaag niet gestolen word. Ik heb er geen goed oog in maar laat het idee los. Eens de boot op het water merkte ik dat de batterijspanning nihil was. Alles was eergisteren opgeladen en werkend, nu niks meer… Dan maar verder met enkel de buitenboordmotor. Och, wat mistte ik de frontroller en z’n ankerfunctie… En dit net op zo’n winderige dag!…
Er stond een prachtige stroming en niet al te troebel water. Leek me ideaal. Nochtans was het eerst krabben voor een vis. Tot ik er twee na elkaar ving tegen een wierbedje op nog geen meter water. Dit werd dan het plan voor de volgende uren, op ondiep water werpen met m’n nieuwe shadjes van Ecogear. De BALT deed het erg goed en resulteerde na wat geconcentreerd gepeuter in een paar beste snoekbaarzen. De mooiste was 78 cm. Bij Fons bleef het stil. Was het nu omdat hij met groter aas aan de slag was, of gewoon toeval?
Ondertussen begint het te motregenen om niet meer te stoppen… Het werd tijd om iets anders te doen, misschien wat vertikalen in de volle stroming? Ik vond de meeste vis op 4,5 à 5,5 meter waterdiepte. En kijk, al na een tiental minuten knalt er een grote snoek op m’n kleine Salt Shaker. Er ontspint zich een pittige dril want het beest weet echt van wanten! We meten ze uiteindelijk op 109 cm. Ik blij! We vertikalen nog verder en ik hark er nog een snoek uit maar deze is heel wat kleiner. Fons schiet in een schaterlach als hij even later een mini-snoekbaars aantikt, hij heeft vandaag echt geen geluk. Het is ook wel eens anders, hé Fons…
Uiteindelijk doen we nog een paar nieuwe stekken aan, standaard stramien van een visdag bij mij. Dan leer ik hopelijk wat bij. Fons vangt nog en paar mooie baarzen, de grootste was 47 cm. We eindigen de dag met 12 vissen, uitgewaaid en content voor onze eerste roofvisdag! De trailer staat er gelukkig nog, dus we geraakten nog thuis ook!

De laatste weken werd er niet veel gevist wegens te druk. Buiten een uurtje hier, uurtje daar. Als de stek goed gekozen is kan dat wel wat opleveren… waaronder een baars van net geen 50 cm!…

Sedert de laatste post ging ik terug een paar keer alleen op stap, en één keer met collega Dirk. Sommige visdagen vallen op maandag en dan is afspreken wat minder evident.
Ik herinner me een uitzonderlijk taaie dag die ik kon ombuigen toen ik bij de vangst van m’n eerste snoekbaars een staart in z’n bek zag zitten. Best een grote aasvis, vond ik. Ik ging de grootste shad die ik bij had in de speld, om prompt actie te krijgen. De taaie dag werd in een goed uurtje omgebouwd tot een klein succes. Toen het donker werd had ik er toch goed een tiental bij gevangen… op groot aas!
Volgende visdag was er eentje met collega Dirk. Om kort over te zijn. Bitter koud en totaal geen actie voor ons. De aanbeten die we in de ochtend kregen werden niet verzilverd en ik kreeg er kop noch staart aan. Buiten een snoek en een baars werd er niks gevangen. Tegen de avond vond ik er niks beter op om nog een stukje te trollen. Als er één ding is wat ik verschrikkelijk saai vind dan is het trollen wel… Ik had slechts twee twee kleine Storm Thundersticks mee (voor noodgevallen als deze) en die kregen we tot op bijna 4 meter diep. Al gauw liepen we tegen een paar vissen aan met als mooiste een PB baars van goed in de veertig voor Dirk! Was hij zo blij mee!
Twee weken geleden maakte ik een kort uitstapje bij ons ‘in de buurt’. Met een grote Salt Shaker in de speld op zoek naar snoek! Een nieuw water met de nodige geheimen. Het lijkt me of daar wel eens een hele beste zou kunnen zwemmen. Langs de noordkant die het meeste licht ontvangt tijdens de dag was het niks, op de zuidkant kreeg ik vlot drie aanbeten op voorspelbare stekjes. Tussen de sneeuwbuien door waren twee dikke snoeken en een kleinere de klos!
Vorige week nog eens naar stromend water. Moeilijk begin. Moeilijke middag én namiddag tot ik op zoek ging naar iets anders, een andere kleine stek waar ik wel iets vermoedde. Het werd bevestigd met een kleintje. Al beter dan niks. Tien minuten later krijg ik een beuk van je welste en na een leuke dril kan ik een dikke snoekbaars landden. M’n blauwe meetlintje is zoek en ik wil het beest niet lang tarten. Eén foto op de plank en dan zwemmen maar. Vol van het kuit en ergens rond de tachtig lang! Super! Ik eindig in de vroege schemering en ben door en door koud. Terug een goei tiental vissen in de boot. Kan beter, maar vooral ook véél slechter!…

Luc Van Litsenborg

Ik doe graag mee aan de Predatortour. Niet voor de prijzen, want die stellen, op de hoofdprijs na, eigenlijk niets voor. Zeker niet als je de kostprijs afweegt van alle voorbereiding die aan zo’n tornooi voorafgaat.
Waarom dan wel? Omdat het je dwingt beter te gaan vissen. Zoniet eindig je achteraan in het klassement, krijg je een handvol shadjes als troostprijs, en mag je samen met de andere mindere goden paraderen voor een groepsfoto op het podium. The walk of shame.
Volgend jaar is het Hollands Diep de arena, en in het deelnemersveld zitten toch niet van de minste. Een goed klassement zit hem in de voorbereiding. Niet zozeer de technische kant van de zaak, maar weten waar de vis zit. Je kan maar vis vangen als je op de vis zit.
En dus moet je zo’n groot water systematisch afvissen, en aan de verleiding weerstaan toch maar naar die gekende superstek te gaan. Onbekend terrein afstappen. En zo die superplekjes, G-spots, ontdekken. Plekjes die telkens weer vis opleveren.
Als ik donderdag Geert wat afgepeigerd zie bij Robby Fish (ja, er wordt daar hard gewerkt), is hij blij zondag bij mij te kunnen opstappen. Afspraak is eerst stukken af te vissen waar we nog nooit gevist hebben, en pas tegen de avond een aantal G-spots af te haspelen.
De eerste kant heeft voor mij nog nooit een aanbeet opgeleverd. Geert gelooft er op basis van intensief Facebook speurwerk wel in. Ik vang een baars en leuke snoek maar verder blijft het stil. Te stil. Als ik twee dagen later deze stek opnieuw afvis, zie ik opnieuw geen enkel teken van leven. Dit stuk gaat de vergeetput in.
Bij een tweede stuk zit er meer muziek in. Vrij ondiep met plantenresten. We liggen mooi uit de wind, en het zonnetje doet flink haar best. Puur genieten, temeer ik vrijwel direct een snoek van 96 vang en Geert wat later een voetbalbaars. Ik mis nog een harde snoekbaarsaanbeet. Dit heeft potentieel.
Het loopt inmiddels tegen 14.00 uur aan en beide zijn we wat moe geworpen. Ik stel voor te gaan trollen, maar Geert dringt aan eerst een stek aan te doen die Marc Hoeben nooit voorbij laat. Ik ben sceptisch want heb er enkel nog maar kleine snoek gevangen. Ik krijg gelijk. Aan het einde van de drift knalt er een snoekje op. Het trolwerk levert opnieuw twee grote baarzen op voor mij, terwijl Geert verder op een houtje blijft bijten. De stand is intussen 6-1, en hij is het fotograaf spelen duidelijk beu.
Tijd voor de super stekjes. Op de eerste wimpelt een monster dame hem af, maar een 78 snoekbaars maakt het goed. De tweede levert niets op maar op de derde gaan de registers goed open. In een uur tijd vangen we een dikke baars en 7 snoekbaarzen en mis ik nog een aanbeet. Bandwerk, perfect om de dag af te sluiten. Drie snoeken, 5 dikke baarzen, 8 snoekbaarzen en drie gemiste aanbeten. Ronduit goed voor een dag pionieren.

Gisteren was ik aan het vissen op het Hollands Diep ter hoogte van Strijensas, toen aan de overkant aan het eiland een beroepsvisser een zegen kwam trekken.
Ik dacht bij mezelf: ik ga eens kijken hoe ze dat doen en wat ze zoal vangen. Het ergste dat me kon overkomen, was dat ik een steen naar mijn hoofd geslingerd zou krijgen. Ik heb al erger meegemaakt.
Hierbij een verslagje van wat ik zag.

In het begin wordt tussen twee boten rechtlijnig een net uitgevaren. Onderaan het net een stevig touw met om de zoveel meter een stevige klomp lood om het tegen de bodem te houden. Bovenaan vlottertjes om het net aan de oppervlakte te houden en om de 50 meter een grote rode boei als waarschuwing voor de medemens. Ik schat de totale lengte van het net op zo’n 300 meter lang.
Het net wordt op het weid uitgestrekt en de boten trekken het naar het eiland toe. Waar het net werd uitgeworpen, was het zo’n 5 meter diep. Dieper gaat niet want met 5 meter zitten ze tegen de maximale breedte van hun net aan.
De mannen aan boord (een 4-tal) waren uiterst vriendelijk, ik mocht gewoon naast hun boot gaan liggen en vragen wat ik wou. Ze gingen hun gewone gang en ik zat er met mijn neus op.
Het eerste wat opviel, is dat het bijzonder lang duurt eer de beide boten naar elkaar toe gevaren zijn. Er komt bijzonder veel kracht bij kijken om dat net min of meer te sluiten. Zeker in het begin kan de vis met alle gemak uit het net zwemmen, maar ook op het eind moet er zeker nog vis ter hoogte van de boten ontsnappen. Het systeem is verre van ‘sluitend’.
Eénmaal de boten bij het eiland, gingen ze horizontaal met de oever liggen en werden er meerdere ankers uitgeworpen op de stenen oeverbescherming zodat de boten stil lagen als het net met een lier werd binnen getrokken. De bovenkant gaat in een lier en de onderkant wordt manueel binnen getrokken. Daarbij komt allerlei rommel binnen waarbij een damesfiets.
Eénmaal alles binnen, wordt de zak van het net (waar de vis in zit) tussen de twee boten gespannen, en wordt de vis gesorteerd. Wat zat erin?
Een steur (vingen ze naar verluidt de laatste tijd wel meer): werd terug gezet;
Een 5-tal kleinere snoeken: werden terug gezet;
Een 20-tal snoekbaarzen, geen grote, allemaal tussen de 40-55: werden allemaal behouden;
De rest (brasem (in de minderheid), voornamelijk blankvoorn en baars)) werd allemaal terug gezet;
Ik heb geen karpers in het net gezien;
Er werd me gezegd dat:
Snoek en baars altijd worden terug gezet; daarvoor hebben ze geen vergunning en er is ook geen vraag naar deze vissen;
Dat lijkt me logisch en in de praktijk verifieerbaar: ik vang goed snoek en baars op het Hollands Diep en bemerk door de jaren geen achteruitgang, meer zelf de snoekstand gaat er op vooruit en dat zou niet het geval zijn mocht de snoek door de beroepsvisserij systematisch worden meegenomen. Een zelfde evolutie heb ik gezien op het Volkerak. In een ver verleden was dit een meterparadijs, een beetje het Lac du Der van het snoekvissen. Toen kwam een beroepsvisser langs, en was het over met de pret. De laatste jaren heeft de snoekstand zich op het Volkerak spectaculair hersteld. Dit zou niet het geval zijn mocht de beroepsvisser de snoek systematisch meenemen.
Ik wil niet gezegd hebben dat ze nooit snoeken meenemen. Iedere hengelsportvereniging in België zet ieder jaar wel wat snoek uit, maar dat is een zeer kleine hoeveelheid in vergelijking met de tonnen brasem en voorn die jaarlijks vanuit Nederland richting België worden versast. Ook hier zullen het wellicht de kleinere exemplaren zijn (tot 80 cm) omdat de grote gewoon niet (ver)handelbaar zijn.
Witvis wordt voorlopig niet meegenomen; deze dient nog “uit te harden”. Het water dient nog verder af te koelen want met de huidige watertemperatuur kan je de witvis niet bijhouden. Er is te veel verlies dus wordt gewacht en gaat voorlopig alles terug. Lijkt me ook logisch want in België (waar veel van de Nederlandse witvis naar toe gaat) vinden die visuitzettingen maar plaats in de periode januari-februari.
Het was hun uiteindelijk enkel om de snoekbaars te doen. Per trek vingen ze er een 20-30-tal. Met 10 trekken per dag (zal kloppen want de trek duurde een uurtje), kwamen ze aan een gemiddelde van 300 snoekbaarzen per dag. Als ze dat 20 dagen per maand doen, komen we aan 6.000 snoekbaarzen per maand.
Gelukkig voor ons heeft de techniek zijn beperkingen. Ze kunnen het eigenlijk enkel maar doen op traag aflopende plateaus of geultjes die aan de kanten mooi gelijk oplopen (denk aan de Carolinageul op het Volkerak). Grillig bodemverloop werkt niet want dan kan het net onderaan niet tegen de bodem gehouden worden. Op open water kan het ook niet omdat de boten bij het binnen trekken van het net echt muurvast moeten worden geankerd om het net binnen te lieren. Diep water is ook uitgesloten want hun net reikt niet zo diep. Er zijn dus maar een heel beperkt aantal plaatsen waar ze met de zegen kunnen vissen, en dat is verwaarloosbaar klein in vergelijking met de oppervlakte van het Hollands Diep. De overgrote meerderheid van de snoekbaars ontsnapt dus aan de zegen.
Ik bleef daarom zitten met een gemengd gevoel. Enerzijds was het gebied dat ze hebben afgevist miniem klein, en visten ze een stukje af waar ik eigenlijk nooit of te nimmer een snoekbaarsvisser zie vissen (een licht aflopend plateau zonder vermeldenswaardige topografie – voor vertikalers waardeloos als stek) en toch kwamen er van dit stukje, een 20-tal snoekbaarzen af. Ze zitten er dus wel degelijk.
Er zaten ook geen grote snoekbaarzen bij. Uiteraard is het heel voorbarig conclusies te trekken uit één zegentrek, maar zou het kunnen dat de grote schuwer zijn en bij het begin van de zegentrek weg zwemmen terwijl de kleinere blijven zitten? Is dat de reden waarom er op het Volkerak, verhoudingsgewijze, veel meer grote snoekbaars zit dan kleinere (zie de uitslag van de laatste NKS-wedstrijd)? Er moet een reden zijn waarom je daar een soort omgekeerde piramide hebt. Verdwijnen de kleinere in het net en ontsnappen de grotere er op tijd uit? Of worden ze terug gezet? Ik heb bij de visboer hier in Vlaanderen nog nooit een grote snoekbaars zien liggen. Het zijn allemaal vissen tot zo’n 55 cm lang, het maatje dat vlot verkoopbaar is en culinair makkelijk in zijn geheel verwerkbaar is. Ik ben dom weg vergeten vragen of ze ook grote snoekbaars vangen en of ze die terug zetten? Het zal voor de volgende keer zijn.
Anderzijds is het overduidelijk dat je met name op de rivieren (waarlangs de snoekbaars naar het Hollands Diep en Haringvliet migreert), heel grote schade kan aanbrengen als je dag in dag uit tussen de kribben gaat zegenen. Daar kunnen ze zonder probleem zegenen en net daar zit veel snoekbaars. Daar ligt het grote pijnpunt. Gezien het type snoekbaars dat onttrokken wordt, valt niet te betwisten dat vooral vertikaalvissers dit moeten voelen. Uitzonderingen niet te na gesproken, valt het gros van de snoekbaars die op het Hollands Diep vertikaal wordt gevangen, in de categorie 40-55 cm. Als deze klasse dag in dag uit à rato van 300 stuks per boot wordt weg gevangen, ga je dit voelen. Daar zit de wonde. Ik zou zeggen, Sportvisserij Nederland, los dit op.

Luc Van Litsenborg

September was super en de eerste helft van oktober zijn we er ook grotendeels aan ontsnapt, maar vanaf nu is er geen houden meer aan: het wordt kouder en op een litertje meer of minder regen wordt niet gekeken. Zoveel zelf dat de helling van Numansdorp afgelopen week door het water was opgeslokt. Droog en warm moet het zijn.

Ik heb lang gesukkeld om een goed regen- en winterpak te vinden.

Een regenpak is, pak hem beet, voor de periode van eind maart tot begin november. Dat moet licht zijn, uiteraard waterdicht én ademend, en als gegoten zitten. En dan nog moet je op een paar extra zaken letten.

Zijn een ramp, de goedkope regenpakken die je in tuinbouwcentra (type AVEVE) vindt. Licht en goedkoop ja, maar zo lek als een zeef en het wringt langs alle kanten. Brol.

Al beter, maar niet voor ons geschikt, is de regenkledij voor de zeevisserij. Het spul dat ze in the Deadliest Catch dragen (merken als bv. Ocean, Helly Hansen, Guy Cotten, …). Gemaakt van katoen en polyester met daarop een dikke PVC coating, doorgaans in schreeuwerige flashy kleurtjes. 100% waterdicht maar ademt voor geen meter. Het vocht dat het lichaam verdampt, kan niet weg en wordt door je kledij opgezogen waardoor je een heel broeierig gevoel krijgt. In de zomermaanden is dat uiteraard erger dan in de winter. Zwaar spul ook en wringt daardoor constant tegen. Eigenlijk maar geschikt voor wie in de winter op de wrakken gaat pilkeren.

Outdoor wandel en trekking kledij is al een veel betere optie. In de regel gemaakt van Gore-tex (of een ander evenwaardig materiaal), licht en ergonomisch, verleidelijk om te kopen. Zou ik evenwel niet doen. Altijd goed kijken waarvoor kledij is ontworpen. Trekkers bewegen per definitie rechtop rond. Erop vallend water wordt dus vrijwel onmiddellijk naar de grond afgevoerd.

Bootvissers, en zeker de vertikalers onder ons, zitten echter neer op een stoeltje. Dat stoeltje neemt mooi de vorm van je kont aan waardoor het regenwater er blijft staan. Je zit eigenlijk constant in een kuipje water. Het enige dat je van de nattigheid moet beschermen is een dun enkel- of dubbelzijdig Gore-tex stofje. Dat zal in het begin nog wel lukken maar op termijn komt daar, sneller dan je lief is, sleet op en gaat het water er toch doorheen. Een zelfde probleem doet zich voor met de kniegedeeltes. Don’t shoot the piano player, he’s doing the best he can. Trekking kledij is nu eenmaal niet gemaakt om er constant mee neer te zitten.

Als je het probleem kent, ken je uiteraard ook de oplossing. Wie kruipen er op kont en knieën rond en krijgen emmers waters over zich heen terwijl ze absoluut droog moeten blijven? Competitiezeilers. Zo’n pak moet je hebben. Ik heb er één van het merk Tribord. Boven het knie- en zitvlak gedeelte werd een bijkomend stuk verstevigde nylonstof aangebracht met daaronder grote stukken foam of neopreen (die je er middels velcro sluitingen uit kan halen indien het pak gewassen moet worden – voor foto’s zie www.tribord.com). Die verstevigde stukken worden niet zuinig aangebracht maar lopen van ver onderaan het dijbeen tot voorbij de onderrug. Idem voor de knieën. Ik heb met dit pak nog nooit een natte kont of knieën gehad. Waterinsijpeling via de naden is ook niet mogelijk want elk hoekje en kantje is aan de binnenkant gelast. Niet goedkoop (reken op 400 euro voor broek én vest) maar uitstekend spul. Ik draag nooit iets anders meer.

Zijn we er dan eindelijk?

Neen! Alle marketingpraatjes ten spijt, verliezen Gore-tex en aanverwante materialen hun waterdichte eigenschappen. Hoe goedkoper de kledij, het sneller dat uiteraard gebeurt maar ook dat peperdure zeilpak overkomt het onvermijdelijk.

Die waterdichtheid kan je wel herstellen en daarvoor gebruik je de producten van Nikwax. De kledij eerst wassen met Nikwax Tech Wash, en daarna nabehandelen met TX.Direct wash-in. Eénmaal uit de trommel doe ik nog een nabehandeling met TX.Direct Spray-on. Eén keer doen aan het begin van het seizoen, en het water zal ten allen tijde van je kledij blijven rollen. Verdere info is te vinden op www.nikwax.nl.

Een winterpak moet dezelfde eigenschappen (op de lichtheid na dan) hebben als een regenpak maar moet bovendien de lichaamswarmte vast kunnen houden. Dat doen ze allemaal in meer of mindere mate maar op vlak van waterdichtheid en ergonomie, is wat bij ons te koop is, niet veel soeps. Al die pakken zijn ook op het minst bulky.

In de VS is beters te koop en dat is ook niet verwonderlijk als je weet dat ze daar in het noorden vanaf december tot maart enkel kunnen ijsvissen. IJsvissers zijn in essentie vertikaalvissers, en als het voor hen goed is, zal dat voor ons ook niet slecht zijn want zij vissen in veel koudere omstandigheden dan wij. Voor een bespreking van de vele merken en modellen, kan ik je verwijzen naar het ijsvisforum bij uitstek, www.iceshanty.com.

Vriend en vijand is er ginds overeen dat het beste pak de Frabill FXE Snosuit is.
Voor een uitvoerige bespreking zie www.iceshanty.com/ice_fishing, of bekijk deze films – Film 1 – Film 2.

Ik heb er één en kan enkel zeggen: the best of the best, nothing else will do for me. Niet alleen bijzonder warm, wind- en waterdicht, maar je voelt nauwelijks dat je het aan hebt, zo ergonomisch is het. Alles wat een warmtepak moet hebben. Te koop in twee kleuren: grijs/zwart en rood/zwart. Rood/zwart is mooi maar teer. Zou ik niet aanraden.

Ook hier bij het begin van het winterseizoen behandelen met de hoger vermelde Nikwax producten.

Het jammere is dat Frabill in Europa nauwelijks of niet verdeeld wordt, en de Snosuit al helemaal niet. Opnieuw behoorlijk duur. Tussen de 400 en 600 US$, afhankelijk van het seizoen (300-450 euro). Vanwege die prijs, behoorlijk risky om online te bestellen. Maar zeker op de shopping list zetten mocht je deze winter in het noorden van de VS of Canada zijn. Ben je zeker dat het past, en het bespaart je de BTW en douanerechten als je het lef hebt om met een gestreken gezicht in Zaventem voorbij de douane te wandelen.

Luc Van litsenborg

Zondag op het onverwachts op stap met Jan Walraevens. Hij stelde me voor om een korte dag te bellyboaten. Ik zag dat niet zo zitten met mijn vermoeide benen en de voorspelde 4 tot 7 Beaufort… Dan maar de boot van stal gehaald en enigzins beschut water opgezocht. We startten al werpend met de boot voor anker. Dat leek niet te werken en we schakelden over op het vertikalen. Het ging net om toch nog de controle te behouden. Hier en daar peuterde ik een snoekbaars te voorschijn, het ging moeilijk en ik kon er niet direct een oorzaak voor verzinnen. Hoe Jan ook probeerde om een beet te forceren, voor hem wilde het niet lukken. Zelfs door mij strak te imiteren qua aas en vistechniek kon er niks geforceerd worden. Maar goed, het was een korte visdag, we amuseerden ons, Zon op 2 november, wat wil een visser nog meer… Met een tiental vissen waren we tevreden!

Maandag reed ik met Fons mee, naar ‘onze’ polder. Guur polderweer was het. Donker, felle wind, horizontaal dwarrelende bladeren, en een weinig regen. Héérlijk. Fons leeft op met zo’n weer, dat zie je. Hij kan niet wachten om te beginnen, hij ademt de polder! Terwijl ik de shad met mijn eerste worp (ander setup dan gewoonlijk, kuch) in de struiken aan de overkant parkeer haakt hij al z’n eerste snoek van de dag. Ik neem een foto en mompel dat het een topdag wordt, dit kan gewoon niet misgaan. En ja, we doen een hele wandeltocht door de polder en met tussenpozen krijgen we plenty actie. Erg leuk. De regen blijft uit en dat maakt het extra tof. We sluiten de dag voor donker af met een kleine twintig poldersnoeken. Geen monsters, maar prachtige goud en donkerbruine rovers.

Twee dagen gevist en slechts één foto genomen. Dit is hem.

Mijn werkregime is danig veranderd, vraagt wat gewenning. Robbyfish is gesloten op zondag en maandag, dus daar ligt mijn vistijd! Dit weekend zijn er echter veel andere dingen te doen maar ik tracht toch een uurtje aan het water te zijn, om adem te halen. Met de verandering naar het winteruur ligt menig man reeds een uur vroeger te koekeloeren in zijn bed. En dan ga je maar efkes vissen, hé!… Waarom niet snel iets nieuw proberen, een nieuwe stek? Tien grams loodkopjes en een paar Salt Shakers in een doosje en hop. En kijk, een uur later ben ik zoals afgesproken terug thuis met een spreekwoordelijke baars onder de arm. Voor Belgische normen ook nog een aardige!…

Al een tijdje loop ik met het idee terug te gaan schrijven. Korte stukjes, verhalend, technisch. Mijmerend proza. Met een kwinkslag, een lach en een traan. Stukje satire ertussen, de draak steken. Ook recht voor de raap kunnen zeggen dat iets niet deugt. Zaken waarvoor in de huidige bladen geen plaats meer is. Op zoek naar authenticiteit, en wat dat betreft, zit je bij Geert goed. Ik ben dan ook heel blij dat hij ermee instemde dat ik stukjes zou schrijven op zijn site.

Eté indien
Feeëriek Frans woord voor nazomer. De laatste hebben we gehad. Geen tijd voor tristesse want de top zes, en met wat geluk de top acht weken van het jaar komen eraan. De periode waarin de aasvis gaat scholen en de roofvis zich een indigestie gaat schrokken. Wie nu 7 weken technisch werkeloos is, kan zijn vreugde niet op. De rest graait naar believen uit het grote excuusboek om zoveel mogelijk op het water te zijn. Periodes van weelde duren nooit lang.
Zondag was wind voorspeld. Poetrellenweer. Eens kijken of we er een dikke biels uit konden trekken. Lange tijd geleden. Dieplopers achter de boot, kussen onder het zitvlak, een thermos doping om wakker te blijven. De plug die het verschil maakte, was de Salmo Super Deep Runner Perch (14 cm – code PH14SDR). Duikt vlot voorbij de 6 meter. Ideaal voor een grote eendebek die op 8 meter tegen de bodem de wacht houdt.
Niet dat ze in de boot sprongen maar er bleef toch een metervis, en een zwijntje van een baars hangen. Doodsverachting, frustratie of misplaatst zelfvertrouwen, wie zal het zeggen? Feit is dat grove baars geregeld groot kunstaas pakt. Iets wat kleine snoekbaars nooit doet. De snoekbaarzen waren wel de klos aan kleinere pluggen. Ook hier maar één uitschieter, de rest het kleine spul waarop deze plas een patent heeft. Met een rits baarzen ertussen. Tegen de avond wierpen we nog een lange kant uit. De grote baarzen kwamen nu van het weid terwijl ik onder de kant slechts een snoek kon strikken. Geen twee dagen zijn blijkbaar hetzelfde.

Luc Van Litsenborg

Dag iedereen! Langs deze weg even melden dat ik op professioneel vlak een andere weg ben ingeslagen. Sedert 1987 ben ik steeds met grafische vormgeving bezig geweest. Eerst bij Huysentruyt, daarna een zestal jaar bij Focus Advertising. Een héle fijne tijd. Daarna de grote en lange overstap naar het Brusselse Exelmans Graphics. Wederom een hele toffe periode. En uiteindelijk al weer een goede 5 jaar dicht bij huis bij het fijne Studio Salens. Nooit had ik er aan gedacht dat er misschien aan mijn passie voor heldere communicatie, mooie typografie en prachtige beelden ‘een eind zou komen’. De bankencrisis besliste er anders over. Klanten worden kritischer, doen veel zelf, en zijn minder veeleisend geworden op kleine details, naar mijn gevoel toch. Details zijn mijn ding. Money rules… meer dan ooit.
En dan las ik toevallig dat Robbyfish een nieuwe medewerker zocht. Op een week beslist, nog nooit zo snel beklonken. Morgen is de grote start, en dan zit ik helemaal, zowel professioneel als recreatief, in de hengelsport!
A new wind blows…

Met Luc op stap naar de rivier. Zoals ik het verwachtte liep het niet lekker. Zowel werpend als vertikalend lieten de snoekbaarzen zich niet zien. Wel tikte ik een beste snoek aan die het ‘leed’ draaglijk maakt! Geen meetlint te vinden op deze boot maar een ruime meter was het zeker…
De afspraak was dat we bij tegenvallende vangsten rond 16u zouden verkassen. Dat deden we ook, na eerst op een nieuw stuk rivier nog wat te vertikalen. De stroming en de beet kwam er in en na een aantal kleintjes besloten we toch om te verkassen. Na een eindje fout rijden zaten we toch redelijk snel op het open water en met de fronttroller op twee gingen we al werpend ‘de kantjes’ af. Luc kreeg snel een beet die hij loste. Hmm, dit was bemoedigend. Hier en daar kwam er wat actie in de vorm van baars en snoekbaars. Maar de kers op de taart was de metersnoek voor Luc! Ja, dat wordt een mens blij van, hé! Twee beeldige snoeken op één dag, mooi verdeeld. Super zo!

Een impressie van m’n visdag met Luc Van Litsenborg. Luc heeft sinds laatst een nieuwe super deluxe polyester visboot. Een Recon, een vrijwel onbekend merk in onze contreien maar dit zou wel eens snel kunnen veranderen.. Nog nooit ging ik sneller over het water en dat vroeg me wel wat mentale lef voor ik het goede gevoel had. Ik denk dat hij op de volgende Predator Tour als eerste op z’n favoriete stekken wil zijn!
Wel, ik nam hem mee naar ‘mijn’ stekken op de rivier. Het vissen liep eerst wat stroef en het werd zoeken naar actie. Uiteindelijk konden we wel iets forceren… en tegen donker hadden we een kleine twintig vissen geland. Volgende week opnieuw?…