Info

Een PVA zakje op een hard plekje te midden het vuil, met daarin wat mini pellets en een geel waftertje, resulteerde in m’n eerste vis van het jaar. Zowaar één van de betere vissen van het water, en dat tijdens m’n tweede visdag van het jaar!…

Veraf, maar toch nog op de foto! Een boomvalk op de Kalmthoutse Heide.

Donderdag ging het kwik op onze Franse stek naar de 21 graden en een week later vriest het daar ‘s nachts -6. Het moet niet veel gekker worden…
We hadden nochtans niet te klagen met onze 9 karpers want de weken ervoor waren de vangsten maar povertjes. We zochten redenen, uitvluchten en probeerden stekjes over de ganse plas. Diep, ondiep, hard en zacht… Op de wind of in het wier… Er viel werkelijk geen lijn in te trekken. Wat wel zeker was: we hadden een heerlijk relaxte week met lekker eten, drinken en goed gezelschap! Oké, en zo nu en dan een mooie vis! Jespers, ‘de man met de zilveren kloten’ had deze keer de dikste. Een oud karakter, groot beschubd en met schouders zo breed als een varken!…

October 1992, somewhere in the middle of Lac du Der with Phil Cottenier. Throwing stick fishing at casting distance, with 18 mm boilies. Really good memories and loads of fish…

Johans’ trip naar de Lofoten kon op het allerlaatste moment niet doorgaan en de Geert werd aangesproken om op korte termijn mee te gaan, zuidwaarts in dit geval. Een onverwachte karpertrip dus. Iets wat nauwelijks voorbereid werd en toch meevalt smaakt extra zoet!…
Nochtans liep het de eerste dagen helemaal niet. Niks actie. Na 14 dagen erg slecht weer met veel regen kwamen we ginds aan in zeer rustig t-shirt weer, een mooi zonnetje en een N/NO-wind. Niet best dus.
Na een paar dagen van proberen en zoeken begon het uiteindelijk toch te lopen. Want iedereen kan wennen aan mooi weer.
De laatste drie dagen van het tripje harkten we alsnog 19 vissen bij elkaar vanuit alle hoeken van het meer en hadden we groot plezier, dronken een goed glaske en deden ons tegoed aan bvb. eendenborstjes, een goei riletteke, lekkere patés en een hoop stokbrood! Wat moet het meer zijn?…
He-le-maal opgeladen kwamen we terug!…

M’n Opel Vivaro is nu zo ingericht dat er een vast bed in staat, voor het vissen, daarnaast is er genoeg plaats voor m’n viskar en alle spullen. In een kwartier kan ik er een extra bed bij plaatsen en achteraan een rek monteren voor kookgerief, koelkast en powerbank. Onder de bedden is plenty ruimte met 3 schuifbakken van 80×40 en twee van 60×40, plus tent, tafel en stoelen. Simpel en goedkoop. De zijtent geeft genoeg opties voor slecht weer en je kan de wagen van de tent losmaken en op stap gaan zonder alles af te breken. We hebben de zaak 14 dagen getest in Denemarken en dit is verdorie een zeer relaxte manier van vakantie nemen! We hadden niks gepland en meenden in Zweden te geraken… wat niet gelukt is en het was zeker niet nodig!…

Harvest ready, in the evening sunlight. Warm memories about our childhood… Nothing so warm in color.

Tijdens het warmste van de dag leerde de kroost vliegen. De volgende morgen was ik terug, hopend op mooier licht. Iedereen was gaan vliegen!

Als ik het goed voor heb is dit het Lantaarntje… Een mooie naam voor een bijzonder juffertje.

Een lichte aanslag op m’n gezondheid, met dit bruut hete weer een paar dagen op zoek naar zeelt. Weer veel geleerd en voor het eerst in m’n visbus geslapen, wat bijzonder goed beviel!…

Mijn vader was niet de beste fotograaf, maar er zit iets in deze beelden wat reeds langs niet meer is. Dit was één van m’n eerste vissen van het Kanaal Kortrijk-Bossuit. Ik weet nog dat we daar op dat smalle randje onze vissen op de foto zetten. 23@1987…
Ondertussen is mijn vader en de vis er niet meer, en resten me alleen dit soort prachtige herinneringen…

Zondag Paasdag was goed voor mij met de derde mooie vis dit jaar, op een strategisch geplaatste single hookbait.

Hier, j’ai pris la route des Ardennes de manière plutôt inattendue parce que la pêche dans ma région ne me convient pas…. Et j’aime bien faire quelque chose de rafraîchissant pour changer. Le barbeau devait être au rendez-vous, tout juste faisable après la crue des eaux et juste avant que la chute des feuilles et les vents d’automne ne rendent la pêche en rivière difficile. J’étais loin de me douter qu’il ferait 18 degrés. Un cadre magnifique et un peu de soleil sur la tête, que demander de plus ?
J’ai fait quatre postes, sur la première j’ai trouvé un gros chevesne après avoir lancé, mais quand j’ai réalisé que le fond était constitué d’une couche de vase partout, c’était temps de partir. Bonne poste, mais pas maintenant. A la poste suivante, il n’y avait rien. Je me suis donc mis à la recherche d’une eau plus profonde. L’endroit suivant était plutôt bruyant, mais m’a permis de repérer deux beaux barbeaux. J’ai été rejoint par un homme extrêmement sympathique qui s’est assis légèrement en aval de moi. Nous avons parlé de brochets, de bateaux, Irlande, de grosses perches et truites et de barbeaux. Parfois, ce n’est pas fréquent, on rencontre quelqu’un qui ressent et pense exactement la même chose en termes d’intérêts. J’ai trouvé cette conversation plus intéressante que le barbeau que je venais d’attraper.
Il n’a pas eu de chance avec sa santé, son cœur ne veut pas coopérer et la peur de la fin est dans sa tête tous les jours. Il n’est pas facile d’offrir un soutien mental à un homme confronté à de tels problèmes. Mais les pêcheurs parlent la même langue et nous avons tous les deux eu quelque chose à gagner de cette conversation, je pense.
Nous nous sommes quittés en nous serrant fermement la main et en nous disant au revoir…..
Au prochain endroit, je n’avais jamais pêché auparavant. Google Maps est votre ami !
Cette poste avait l’air magnifique, mais après l’avoir sondée, j’ai su que cette poste ne serait rien non plus. Et c’est ce qui s’est passé.
Au soleil couchant, je suis rentré chez moi en pensant à la conversation de cet après-midi.
Nous ne pouvons pas penser à notre fin, nous vivons aujourd’hui.
Conversation mémorable…

Van Rudi leerde ik dat het niet echt gaat om het meest exacte vogelportret, de setting en de actie is minstens even belangrijk om het beeld te laten leven.

Ben ik nou een vogelliefhebber of niet? Het is me meer te doen om de beelden dan om de vogel zelf. En raak helemaal in de ban.

Het is al een paar minuten muisstil als Jacques fluistert dat er een roofvogel in aantocht is… Even later zit deze sperwer in bad en kijkt in onze ogen…

En plots ben je zestig. En vang je tussen Prosecco, Italiaanse ham en worst door, op je geboorte uur, een leuke vis! Op een uitgelezen stek waar ik normaal gezien niet mag komen. Thanks, Johan Jespers!

+/-1974 of 75, dat is verdorie 50 jaar geleden… Mijn eerste voorntjes aan het Kanaal Kortrijk-Bossuit. Ik herinner me die dag zelfs nog want m’n leefnetje spoelde de schuine betonkant op door de stroming… Vraag me niet wat ik vorige maand deed, maar dit herinner ik me wel… Pa en ma stonden achter mij en mijn vader nam twee foto’s met z’n Kodak Instamatic, een plastic cameraatje. Dure foto’s wel, want die zag je pas een jaar of zo later op papier verschijnen!

Met Marleen op stap. Ik had geen goed gevoel in een dag barbeelvissen in de Ardennen, geen idee waarom. Marleen wilde wel naar zee maar dat zag ik niet zo zitten. Te veel volk en files. Toen ik voorstelde om eens naar boomkikkers te gaan zoeken, vond ze dat – onvoorstelbaar – een geweldig idee! Ja, het is geen standaard vrouw… Alhoewel ze in België maar op een paar plaatsen meer voorkomen had ik er toch blijkbaar een neus voor, zonder info van iemand anders. Dit hadden we nooit verwacht en het werd dan ook een heerlijke morgen, een paar foto’s rijker (met de verkeerde lens) en een wandeling van een kleine tien kilometer… Wat een prachtige kleine diertjes… Zaaalig!

Net voor Oranje verloor tegen de Engelse ploeg trok ik het netkoord onder deze indrukwekkende koi. Een gewilde vis, dat is zeker.
Ik zou normaal niet vissen, die dag. De week ervoor werd ik geopereerd aan mijn wijsvinger en dat mocht geen vocht zien! We zouden er iets op vinden. Johan zou een grof handje kunnen helpen, en ik zou wel een kuishandschoen dragen.
Was ik braaf thuis gebleven, dan was erg nikske gebeurd…
De vis ging vast in wier en takken tijdens de dril en ik kon alleen maar een lomp gewicht binnen takelen. Ik zei nog tegen Johan: ‘ Stel nou eens dat het de koi is!’. Een minuut later zagen we, toen de vis zich ontdeed van de takken, een oranje gloed in het troebele water… Wat een ontlading, wat een moment!…

2048

‘Martin-pêcheur’, zegt men in het frans. Ik had voor ons vakantiehuisje aan de Lot een tak boven het water geplaatst op een plek waar ik zelf ‘als ijsvogel’ wel zou willen zitten om vanaf te vissen. De volgende dag werd het inderdaad één van de plaatsjes waar twee jonge ijsvogeltjes frequent halt hielden. Ik heb veel geleerd, én gezien…

De vroege ochtend- en morgenvisserij, ideaal voor een gezinsvakantie… niks verwachten, relax, het beste van de stek voor het huisje maken… en nog vangen ook! Alleen de regen kon ik niet weg swipen en zon bestellen, dat lukte nauwelijks! Gelukkig kwam het na een weekje meer dan goed! Naast een paar honderd foto’s van ijsvogeltjes had ik 29 karpers op de kant gehad, het merendeel medium Lot schubs maar toch één rasechte stoomboot van tegen de 22 kg. Geslaagd!

Ik dacht dat ik de aanwezige zeelten verstoord had door nog een spomb of vijf extra te voeren want het bleef na een tijd goed vangen plots akelig stil. Net toen ik stond te plassen ging dit gevaarte er met de method vandoor en het gevecht op de 1.75lb N-Gauge duurde naar mijn gevoel gemakkelijk een half uur. Het beest kon maar net in het barbeelnet dat ik bij had. De mat was te klein en het fotograferen een zooi. Mjah, op een nepmaisje, haakje 12 en 24/00 nylon, ik ben er wel trots op, jajaaa!…

Terug van een tripje die volledig in het teken stond van één vissoort, de mooie zeelt. Op stap met Kevin Diederen, al helemaal gek van deze ietwat mysterieuze vis. Los van de hevige rugpijn werd het een sessie om nooit te vergeten! Hij heeft me los naar huis gevist, maar hij is dan ook een vismachine.Voor mij was het de eerste keer vissen met de method feeder in combi met ‘heavy’ spombing. Waarom dat in witvisland niet méér gebeurd is me een raadsel. Het was een waarlijk vreetfestijn op zijn stek. Run na run, na run. Bij mij ging het wel wat langzamer, ieder keer dat ik meende er ritme in te krijgen viel het terug stil. Maar goed, langzamer? Met wat ik ving ben ik uitzonderlijk blij! Alle vissen tussen de 55 cm en 61 cm, een idyllische omgeving, goei gezelschap en goed weer…Wanneer ga ik terug?…

Carparena wordt vanaf dit jaar gerund door Embryo Angling, het geesteskind van Korda’s Danny Fairbrass. Het merencomplex heeft een make-over gekregen van jewelste en zal binnen een paar jaar een juweeltje zijn.
Momenteel is het er nog wat prematuur, dat kan niet anders want op ieder meer zijn nieuwe state-of-the-art stekken aangelegde en alle snags uit het water gehaald.
Er werd besloten om de Korda Marketing Social daar te laten doorgaan ipv op Gigantica Road Lake, en ik kreeg een plekje toebedeeld op de plas achteraan ‘Rosemere’.
Ik wist 12 vissen te landen en stond er eentje af in een wilgenstruik. Hieronder een impressie!

De eerste vissen van het jaar zijn op kant, gevangen met kleine oranje popupjes over telkens een handje zoete maïs. Ik kan er intens van genieten! De eerste twee kwamen, met een uur verschil, van een goed verstopt ministekje.
De derde ving ik twee dagen later, op exact dezelfde vierkante meter…

Naar het einde van het barbeelseizoen gaan we graag nog eens ‘oogsten’ op de Ardense rivieren. Ongecompliceerd met de feeder vissen, wat gesoakte stinkende pellets mee, zeteltje en thermos, paraplutje en we zijn vertrokken. Na een paar stekken stond de teller’s avonds op 11 barbelen. Geslaagde dag met groots amusement!
Veertien dagen later stonden we er terug. Al direct kwam een inboorling klagen dat we daar niet meer mochten vissen. We vielen uit de lucht. En inderdaad, een van overheidswege veranderd reglement belette ons om volgens de regels te vissen…
Dan reden we maar naar de Grensmaas alwaar er -zoals verwacht- teveel water passeerde. We hadden een stek op het oog waar het nog meeviel maar ook daar kwam na een paar uur vissen de twijfel en bliezen we de aftocht.
Dit word wachten tot de grote opening in de Ardennen op de eerste zaterdag van Juni dus!

Tijdens Kerst en Nieuw had ik vrij en besloot om tussen de renoveringswerken op zolder toch nog een paar dagen te vissen. Het Kerstfeest was maar net voorbij en ik kon er al drie bijschrijven, waaronder mijn eerste Kerst-veertigponder!
Twee dagen later viste ik nog een korte dag en kon een vis van 13 kg op de mat leggen. Ik meen ook dat ik er eentje verspeelde in een obstakel.
Het werd helemaal goed toen we op de voorlaatste dag van het jaar nog even weg konden. Johan kon voor mij nog een 17,5 spiegel fotograferen. Week geslaagd!
In het nieuwe jaar werd het héél wat complexer, met de overal enorm stijgende waterspiegels. Het meer overstroomde en de twee dagen dat ik met lieslaarzen aan in een kniediep doorsopt landschap viste brachten mij niks…

Net terug van onze twee weken vakantie aan de Lot. Marleen had deze keer de ideale plek gevonden, met de vingers in de neus, terwijl ik reeds weken vruchteloos op zoek was naar een gîte in de buurt van water… Ik liet me leiden door het te mooie toeval en paste m’n strategie aan. Geen barbeel zoals vorig jaar, maar karper. Google Maps toonde me veel ondiep water voor het huisje en ik verwachte daar best veel wier. Bootwerk. De plek was voor ons doen paradijselijk, met veel schaduw, een zwembad en zelfs een tafeltennistafel! Eerst een paar dagen gevoerd en dan – afwisselend met daguitstapjes – een keer of 6 ‘overdag’ vanuit de tuin gevist. De stek lag buiten de reguliere nachtviszone, dat is mijn excuus. Ik heb helemaal geen zin om op vakantie ‘s nachts buiten te liggen. Het plan is redelijk gelukt en ieder visdag kwamen de vissen op ‘mijn voetbalveld’ langs! We hebben echt kunnen genieten van deze wijnstreek en z’n vele mogelijkheden. Hieronder de mooiste van m’n vakantie, geen schub lag verkeerd! Deze anonieme st(r)oomboot nam me lekker op sleeptouw en toen ik hem een meter of drie onder de boot zag omhoogkomen wist ik dat het dé vis van de week zou worden!…

Niet direct de vissoort die ik in gedachten heb. Maar als de snoeper besluit om een paar dagen op mijn ‘voetbalveld’-stek te azen tot de boilieprut er langs achter uitloopt, dan kan zij wel een haak verwachten. Ik werd voor de zoveelste keer deze vakantie met het bootje naar de overkant getrokken en ik verwachtte eerlijk gezegd een bak van een karper. Traag en diep. De 10′ 3lb plooide tot het handvat. Pas toen er een gigantisch bellenspoor bovenkwam en het wat heel lang duurde bleek het toch een meerval te zijn. Het bootje lag goed vol toen ze aan boord gleed. Wat een stinkboel en ze liep leeg, oranje boilieprut… Een onvergetelijk vakantiemoment aan de rivier!…

Kan ik mooi samenvatten in enkele vissen, maar wat voor een vissen…

Terug van een lang weekend Carp Den Bosch. Wat een belevenis om deel uit te maken van deze groep! Ik ben fier op wat we met ons allen voor mekaar kregen! Wat een stand en wat een samenwerking! Korda, met grote K.

Dit najaar zat ik wat langs het kanaal, op een stek waar niemand wil zitten. Ik kreeg het gevoel vrij snel terug. En alhoewel de grote vissen wat uitbleven, had ik een erg leuke tijd!

Alhoewel we elkaar wekelijks horen was deze morgen de verwondering groot toen bleek dat het wel drie jaar geleden was dat we samen gingen vissen! Oscar stond om 4u45 aan m’n deur, zo scherp als een giletteken. De haren strak naar achter en pretoogjes omdat ie kon gaan vissen!Een verre rit is zo volgepraat en na wat moeite raken we toch aan de waterkant. Oscar vist wekelijks met de feeder, liefst aan het grotere water. Omdat daar nog factoren zijn die hij wil onderzoeken en fine-tunen. Het moet fris blijven en het leren stopt nooit. Vandaag zat hij aan een voor hem onbekende rivier die er liefelijk en toegankelijk uitzag. De barbelen zagen wel iets in de komst van de Man van het Blauwe Boekje en hij ging moeiteloos met de beste exemplaren op de foto. Na de middag viel de actie weg en na enig zoekwerk kwamen we terug op het goede spoor. Net dan steeg het water pijlsnel en werd het vissen met mijn materiaal onmogelijk. Het was al mooi geweest, de PB was binnen, en voor etenstijd waren we terug in het Antwerpse. Hoe zei men dat ook al weer? ‘A proper piece of good angling’, Oscar!

Gisteren na het werk kon ik nog eens uitpakken. Vond een stekje in de schaduw en voerde flink wat pellets in de stroomnaad. Of toch wat er nog van stroomnaad overschiet. Dan eerst de boterhammetjes en de nodige liquide consumeren en daarna pas de korven te water. Dat schijnt prima te werken. Met 60 gram kan je nu alles doen, zelfs op de diepere stukken en dat plonst ook niet zo grof te water. Lang hoefde ik niet te wachten, 10 minuten later ging deze er vandoor. Dan trek je een grijns, hopend op een goede avond vol actie!Een kwartier later krijg ik de volgende aanbeet en deze vis lost na een paar seconden…Dan weet je het wel, het is voor lange tijd gedaan met de actie. En zo was het ook. Maar ik zat er zo lekker dat ik naar de bewegingloze hengeltoppen bleef turen… Wat kon mij het schelen. Ach, niet visloos naar huis, dat is toch ook mooi!…

Vorige week was het ook nog eens lekker bingo. We dachten eerst te gaan zeebaarzen op Johan’s enige vrije dag die ‘m nog restte. Ik maakte wat misbaar. Wat met de hitte? En de laatste keren was het immers toch niet meegevallen… En waarom niet eens gaan barbelen?… Dat gaf misschien wat meer zekerheid, alhoewel. Dat vond hij ook oké en dan zaten we tenminste op ons gemak, lekker achter de hengels in plaats van sjokken over golfbrekers en in stroming staan werpen. De brillemansen zaten ongeveer een uur op hun gemak en dan was het top actie. Dat rustig draaide toch ietsje anders uit, de mooisten zie je hieronder! 22 barbelen en 5 brasems… Onvergetelijke Dag.

Na het werk kon ik nog een paar uur vissen, een barbeel geeft immers extra kleur aan je dag! Er zat qua actie meer in maar toen een labrador nogal enthousiast in het water sprong was de stek duidelijk verstoord. Jammer, maar niet visloos! En da’s wat telt!

Vorige week wilde ons Marleentje nog eens mee op de boot! Wat was dat lang geleden. Geen baars meer te vinden, veel snoekbaars te zien maar geen actie… De enigen die zin hadden in m’n nogal klein kunstaas waren de snoeken. Ik had er drie waarvan dit de grootste, helaas niet de mooiste.