Info

Posts uit Nostalgie

Ik had zondag een polderdag gepland met Mathis en Vincent en stelde dit met pijn in mijn hart uit. Zo koud en guur, kansloos. De collega’s van Robbyfish gingen wat streetfishen in Antwerpen en ik besloot daar maar even langs te gaan. Gezellig was het, én spekglad. Hier en daar wisten we -met veel moeite- een snoekbaarsje te vangen. De aprés-fish in De Batavier was minstens zo geslaagd!
Dinsdag was het weer veel beter en kon ik op weg met Fons. De boot stond op orde, het weer beloofde zelfs wat zon. Door de ijzel onder de boot kon ik hem ‘s morgens moeilijk aanpikken en er ging één en ander tricky met de trailerhaak waardoor ik bijna een uur te laat op afspraak kwam. Maar, niet geklaagd, vissen zouden we! De allerlaatste keer voor 2015. Traileren ging tegen verwachting gemakkelijk, ik had het ergste verwacht in deze ijzige omstandigheden…
Fons nam (zoals altijd) onmiddellijk een flinke voorsprong terwijl ik helemaal geen beet kreeg. Alle actie kwam van ongeveer 7,5 à 8,5 meter diepte, op shadjes met een schoepstaartje. We kamden de eerste stek helemaal uit om te besluiten dat we toch beter ander oorden opzochten. De volgende stek liet een lange mooi gecontroleerde drift toe. Meestal volg ik dan een pad van vroegere waypoints. Dat sloeg aan en ik raakte vlot in de beet terwijl Fons het nu wat moeilijker had. En kijk, er kwam zowaar een mooie tussendoor. Een prachtige 77cm, zonder enige beschadiging! Die maakte m’n dag al goed, voorzover die al niet geslaagd was door het zonnige weer. Wat verderop tikte ik tegen een richeltje op 8 meter diepte een andere topper aan… Ik raakte wat in de stress toen deze bovenkwam en ging koortsachtig op zoek naar m’n schepnetje die ik sedert het verspelen van m’n vorige grote baars altijd aan boord heb. De topper gleed zonder probleem het net in en we kraaiden van plezier! Deze dikkerd moest wel m’n nieuwe personal best zijn. Dat was hij ook! 51 cm, netjes gemeten. Meteen ook de grootste baars die Fons ooit zag. Deze nemen ze me niet meer af. Na enkele eerlijke foto’s -geen in-de-lens-duwers dus- zwom ze gezwind de diepte in… Heerlijk!
We breidden er nog een aantal snoekbaarzen achteraan maar rond 3 uur viel het helemaal stil. Als met een mes doorgesneden.
Voor de schemering stond de boot al terug op de trailer en blikten we terug op een korte geslaagde dag. 22 vissen en een schitterende laatste visdag voor 2014 beleefd! Op naar 2015!




_1080357_small

Een aantal wateren in België hebben zwaar te lijden onder een uitzetting nieuwe karper door een Belgische viskweker, november vorig jaar. Het is niet de bedoeling om hier mee een discussie over het welles/nietes van uitzettingen uit te lokken maar als een bestand sterft raakt het je als visser diep. Er zou best een aantal garanties mogen komen. Ik hoop dat de getroffen clubs niet in de kou blijven staan…
Zo ook op het Fort van Sint-Katelijne waar ik een paar jaar met véél plezier gevist heb. Ze zijn er bijna allemaal niet meer…

Er was een tijd dat grote vissen niet zo dik zwommen. Men praatte over een paar illustere grote Belgische vissen. Stilletjes aan doken er meer op. Dit was er één van.
Waar het opkuisen van een doos oude foto’s wel goed voor is. Pure nostalgie. Dat stom gekapte kopje en die semi-modieuze bril. De dementie houdt me tegen en het enige wat ik me van deze vangst nog herinner is dat ik ‘s morgens voor het werk met de throwing stick een paar kilo bollen zo geconcentreerd mogelijk had weg geknald, op afstand. ‘s Avonds laat (u kent het wel, héél laat) zou ik het een nacht uitzitten en deze schub kwam mij ondertussen een bezoekje brengen. Missie best geslaagd. Pa mocht deze vis vereeuwigen en omdat ze zo lelijk was van het afpaaien verdwenen de helaas onscherpe foto’s in de vergeetdoos.
En dan wordt je ouder en word je wel eens nostalgisch. Ik zie dit beeld vooreerst terug en ik herken dat beest. Dit kon wel eens de Grote Schub zijn. Een belangrijke vis uit het Land van Ghow. Een vis die er gemiddeld één keer per jaar uitkwam. Op de nauwkeurige lijstjes die Alijn bijhield over bepaalde vissen ontbrak één jaartal, zag ik ergens in een oud VBK-magazine. De vis was dat jaar dus de dans ontsprongen. Als ik me niet vergis was het 1994. Tot ik de bewuste foto herken en het lijstje volledig maak. Ik weet het, het is lulkoek om een lijstje te kunnen vervolledigen. Wat heeft het voor zin? Tja, want deze vis is reeds lang geleden gestorven. Was ook een beste topper, ik geloof dat ze later meer dan 26 kilo gewogen heeft… Ik wenste dat ik terug kon spoelen, terug in de tijd, nog een leven voor me, en daar nog een koude vochtige nacht doorbrengen samen met deze historische vissen…

grote ghow schub

Wintertijd is ook terugkijktijd. Melancholie naar lang vervlogen tijden. Toen de rug nog geen pijn deed en er energie door je aderen stroomde en niet zomaar gewoon bloed. Alles was nieuw, iedere stek was zelf uit uit te zoeken, niets was herkauwd of heruitgevonden. Boilie-ingrediënten moesten getest worden of je daar wel iets mee kon aanvangen, je haalde het niet van internet. De eerste boilies. Het was trouvit en melasse tijdperk troef. De eerste periode van sardineolie en grote hoeveelheden zout. Als je toen over Seafood sprak had je het over één product en niet over tientallen. Ik hield van het vissige zoute. Ik meen me ook te herinneren dat ik grote fan was van Regular Sense Appeal. Wat later begon ik ‘s winters met Kemp’s Pink Zink en Hutchinsons’ Cream op ethylalcohol-basis op een birdfood. Daar kon je niet afblijven. Phil Cottenier en Patrick Bauwens aten eens m’n zakje 14 mm bolletjes op, op een paar na. Je wist wat er in die bollen zat, dus je kon er van eten. Nu is dat wel even anders. Men koopt z’n vertrouwen in een aas op basis van vangstfoto’s…
Als ik deze oude foto’s terugbekijk halen de verhalen me in, hoeveel tijd heb ik bij wijze van voorbeeld tusssen pakweg m’n zeventiende en dertigste verdaan aan de oevers van het Kanaal Kortrijk Bossuit. Weinig foto’s herinneren hieraan. Maar gelukkig was de geest nog helder.

Kanaal Kortrijk Bossuit

Uit tijden van ‘oud’ hengelsportmateriaal, de eerste generaties Optonics mét opgeschroefde oortjes en behoorlijk lek, de eerste Phantoms van DeZutter in Genk, 40 grams zelfgemaakte zware staafwakers en zwart tubelood. 90 grams tubelood om niet in de war te gooien… Vandaag lijkt dat tubelood nog het meest gedateerd. Kan je dat geloven dat er toen nog maar één rod pod bestond? Die van DeZutter. Nu moet je gestudeerd hebben om te weten welke hengelsteunen je moet kopen. Die Optonics heb ik uiteindelijk moeten vervangen en het moet gezegd: het klinkt uit die dingetjes van Fox niet zo lekker, ik mis ook het verweerde van die oude dingen, vismateriaal moet geleefd hebben.
Man, en die dagen in de modder aan Du Der waren fantastisch… maar slopend. Langs de overkant zat Kevin Maddocks zijn video op te nemen over Du Der… Wat een vis werd er toen gevangen op dit maagdelijke water… Ze stonden aan te schuiven. Ook de vissers.

Vele jaren geleden alweer, toen ik helemaaal geobsedeerd was door het karpervissen, toen groter water nog helemaal onbegrijpelijk was en toen 12 kilo boilies maken op één avond wel erg veel was. Toch leuk om hier geregeld eens naar terug te denken… Deze foto is genomen op de openingsdag aan het Land van Ghow… ik geloof dat dat 21 maart was? Het eerste jaar dat ik er viste. Net van school af, aan het werk, 23 jaar en vol vuur over deze grote -deels- onbereikbare vissen. Och god, een vis van 10 kilo was best groot, een 13 kilo mega en een 15kilo, dat waren al werkelijke toppers. Die grenzen zouden dat jaar flink verlegd worden, een topvis was dan zo rond de 19 kilo! Wat een verschil bij nu… Maar, het waren heerlijke tijden en het is zoals Luc De Baets het zei. Zo spannend maken ze het nu niet meer mee.
Om de dag van de opening niet te missen waren we ‘s nachts al erg vroeg aan het water. Van ‘s avonds eigenlijk, moet ik toegeven. We hadden geen idee wat we konden verwachten en omdat we er toch waren slingerden we onze 90grams loden richting onzichtbare horizon, onze zogezegde vismeelbollen op de hair. We zorgden dat de zes hengels goed verspreid in waaiervorm lagen, sloegen er een paar bolletjes heen en kropen onder onze (te kleine) paraplu. Die nacht was erg fris voor de tijd van het jaar maar vanaf morgen zouden we het wel uitzoeken. Maar ‘s nachts liep er al eentje met mijn aas weg. We waren gestart. Klein, dat wel, maar erg mooi en welkom. Pure nostalgie van twintig jaar geleden…

Ik zag net op Totalfishing.nl dat Ivo de kaap van de 200 verslagen voorbij is. Dat is heel wat en om het iedere week op te brengen om een verhaal te schrijven vraagt een zekere discipline. Het lijkt in ieder geval eenvoudiger dan het werkelijk is. Het leek me leuk om eens na te zien hoeveel ik er ondertussen heb, niet dat het me een zier uitmaakt. En wel verdorie, deze post is de 250ste en daar sta ik zelf een beetje versteld van! Hoe gaan we dit vieren… wel… morgen ga ik gewoon vissen en schrijf ik lekker terug een nieuw verhaaltje!…