— Fishtic.com

Geen verhaal, maar een fotoverslag. De maandelijkse poldervisdag met Fons. 3 snoeken voor onze Fons, 5 voor mij, maar Fons had minstens drie keer zoveel aanbeten. Ik sta voor een raadsel en pieker er teveel over. Dressuur, kunstaaskeuze, snelheid, gewicht? Maar, het blijft vissen en een snoek is soms een raadsel.
Eigenaardig voorval: tegen donker aan stopt er een vrouwtje met haar wagen en ze vraagt Fons waarom we geen fluovestjes dragen, zo zijn we beter zichtbaar… Hilarisch!
Een Heerlijke Dag in de wonderlijke nederlandse polder. Quote van de dag komt van mij, en Fons lag plat van het lachen. Goeie vismaat!

Gaan vissen is essentieel voor mijn geluk…

Lees meer...

Eergisteren was een dag op het onverwachts, er was weinig wind voorspeld, en ik besloot de boot van stal te halen. Nauwelijks volk aan het water, was dit een boodschap? Windkracht drie en west- tot noordwest was de voorspelling met hier en daar een rukwind. Ik heb het geweten. Mijn backtroller is hier niet op voorzien. En dan komt de ergernis. Moet ik omschakelen naar 24 volt en me een 80-ponder installeren zodat ik de volledige controle op de boot krijg? Soms heb ik het gevoel dat de boot met mij speelt, in plaats van andersom.
Maar goed, los van deze ergernis heb ik me goed geamuseerd. Het was taai. Ik vond volop vis op 9 naar 10 meter diep maar slaagde er niet in om ze te laten toehappen. Ondieper, rond de zeven meter, had ik het plots wel door en haakte op een paar verschillende stekken een drietal vissen. Het kon beter, maar we hebben adem ademgehaald!

Lees meer...

Ik had een paar dagen aan de opbouw van een willekeurige stek gewerkt en zou het eens anders proberen. Met sardienen. Ik had geen idee wat er van te verwachten maar toen ik na het werk aan het water kwam hing er best wat spanning in de lucht. Het gevoel van aan een voerstek ‘voor de karper’ te staan. Een soort opwinding die ik maar al te goed ken van vroeger. Wat zwemt daar beneden rond, is het voer verdwenen?
Ik had maar een uurtje, het zou zo donker zijn. Lang hoefde ik niet te wachten, het aas was amper naar de bodem gezonken als de ferme dobber al op en neer hobbelde. De beet zette niet door, en ik begon al direct te twijfelen. Dat is zo als een bepaalde visserij je niet eigen is. Na een tijdje sleepte ik de vis binnen en zette een nieuw worpje in. Ik kreeg tijdens het binnendraaien ervan terug een mooie beet en sloeg pardoes mis. In het filmpje kan je zien dat ik zelfs mijn evenwicht verlies, ik had me voorbereid op tegenstand!
Dan volgde een spelletje teasen van een ferme snoek die pal voor m’n voeten lag. Je kan het niet zien op het filmpje maar de sardien is een keer of zes traag opgezogen geweest, zonder dat ik de haak kon zetten. Ik kon me iedere keer net beheersen, het zou mijn kans geruïneerd hebben. Uiteindelijk was ze toch de klos, en de oude Bruce & Walker plooide lekker, werkelijk ideaal voor dit werk. Perfecte controle en dempend gevoel. Het gaf me een erg goed gevoel. Even vissen na het werk en succes hebben is uitermate bevredigend! Na wat geklooi kon ik de vis handlanden. Onthaken kon niet zonder tang, ik beet de lijn door en nam de vis en de videocamera mee naar achter. Met de bedoeling daar de vis treffelijk op film te zetten. Het onthaken en de fotopose werd zo goed mogelijk gekadreerd in het schermpje. Ik nam de camera zelfs terug mee naar beneden om het terugzetten ook op film te hebben. Het leek me prima. Maar eens thuis bleek dit niet opgenomen, disk full… Gelukkig stond de landing er wel nog op. Deze vis doet me erg veel plezier… en smaakt zoals altijd naar meer…

Lees meer...

Tijdens de kerstperiode ben ik twee keer in het zoute water gaan vissen, eens proeven. Ik heb wel al het nodige hengelmateriaal voor het zeevissen maar ik heb er niet veel kaas van gegeten. Maar je kan maar proberen, en er plezier in hebben.
Diepvriespieren en messenheften was het aas. En 150 gram lood is méér dan genoeg om er bodem en afstand te halen. Ik stond versteld van de diepte en kon het zelfs niet inschatten. Ergens tussen de twintig en dertig meter, zoiets?
De stek aan de Zandvlietsluizen brachten me telkens drie botten. Niks speciaal, maar wel wat actie tijdens deze korte sessies. De omgeving is wel erg indrukwekkend. Nooit eerder viste ik tussen zo’n onwezenlijke zware industrie en bij tijd en wijle zwemt daar een ongelofelijke hoeveelheid vis rond.
Het is iets voor later, deze visserij is momenteel geen uitdaging maar wel eens leuk om doen. Once in a while…

Lees meer...

Vandaag met Marc naar het grote water, op zoek naar een plek waar te bellyboaten viel. Pittige wind met hevige windstoten. Het zou dus moeilijk worden. We begonnen in een grote baai, min of meer uit de wind. Vermits ik het bellyboaten nog niet echt onder de knie heb viel het bijzonder tegen om constant stevig te peddelen. Maar goed, algauw loste ik een vis op een Culpritje en dat gaf moed. Eens de benen het spel speelden viel het wel mee. Marc haalde direct erna uit en landde een mooi snoekbaarsje. Een paar honderd meter talud werd uitgepeuterd, zonder resultaat. Het peddelen was geen pretje en we besloten uiteindelijk andere oorden op te zoeken. 100 meter terug naar de kant en Marc had plots 2 mooie vissen te knippen. Ik ving er ook één en tikte er nog een mis.
We besloten een rustig haventje uit te vissen, en voor het eerst had ik het gevoel om goed te vissen, ik bedoel secuur! De haven lag goed vol met vis… maar helaas geen beet van roofvis. Dan maar terug het grote sop op. Marc had nog maar pas de bocht genomen of er kwam een mooie aanbeet. Op krap vier meter water. Een beste vis. We hadden het gevoel dat het hier beter zou zijn, ook omdat er twee boten lagen die een goede dag hadden. Het viel tegen om op het talud te blijven, van drie meter zat ik in een snif op 12 meter. Hard werken. Toch tikten we er gelijktijdig een snoekbaars aan. Marc’s vis loste helaas en ook z’n shad was verdwenen… Hij had het tegen de avond bijzonder koud gekregen en we besloten om terug te keren. Aan de ingang van de haven klapte er een mooie snoekbaars op m’n Fox-shadje, ik leurde ermee tot bij Marc en net voor het beeldje besloot de vis dat het genoeg was. Geen foto. Ach.
Onze batterijen van de dieptemeters gaven het ongeveer gelijktijdig op door de kou, dat maakte het helemaal gissen op op het talud te blijven.
Aan de geïmproviseerde instapplaats schepte Marc door de aanrollende golven van een aan de horizon verdwenen vrachtschip nog eens goed water en kon er nog mee lachen. Aan de auto staken we de rest van de gebraden balletjes met mayonaise naar binnen (lekker, Marc) en rolden lachend huiswaarts.
Nu, achter m’n computer, zit ik nog te dobberen en te peddelen. Raar gevoel is dat!

Lees meer...

Het zou zaterdag spoken. Windstoten tot windkracht 9 en veel regen. En uitgerekend dan had ik afgesproken om een oud-collega (en niet-visser) mee te nemen met de boot. Dit visdagje werd verplaatst maar ik wilde echt wel naar het water toe. Na overleg zag Fons het wel zitten, hij vind slecht weer topweer. Alleen zijn en je ding kunnen doen. De polder voor ons alleen! Het was ook zo, maar het weer was er naar. Guur!
De snoeken lagen goed los maar om de één of andere reden sloegen ze wel naar het kunstaas maar werden ze niet of nauwelijks gehaakt. Ik kan me zo’n visdag niet herinneren. Ik moet een tiental kansen hebben gehad maar kreeg er slechts twee op de kant. De rest wist de zes haken te ontlopen…
Fons kreeg wat minder beet en had er uiteindelijk vier, of waren het er vijf? Een goede score. Alle vissen waren aan de kleine kant, ik had er zelfs een echte dwerg-kamikaze bij, die persé op de foto moest!
Na de middag werd het aangenaam en droog vissen, en konden we onze dag nog droog eindigen. Heerlijk als je zoveel vis ziet maar ik vang ze te graag!…

Lees meer...

Marc liet me fier weten dat hij een tweedehands Hardy Demon voor een 7-lijn en bijhorende knappe reel had gekocht. Veel plannen worden gesmeed en vliegen gestrikt of gekocht. Snoekbaars en snoek zal er zich in vergissen! Ik heb best al wat gevliegvist, en het brengt mooie herinneringen terug.
Ik nodigde hem uit om een dagje te vliegvissen in de polder. Marc had bij Dykers een aantal vliegen besteld, ik had er vijf zelf gemaakt. Daar zou het mee gebeuren. Voor de zekerheid had ik nog een 5-grams spinhengeltje in de wagen verstopt. Je kon nooit weten…
Voor beiden was het gisteren de eerste stappen in het vliegvissen op snoek. In een vorig leven heb al wel een jaar of zeven op forel gevist maar dit hakwerk met grote streamers heeft niet veel met het fijne forel-gepriel te maken.
Het beste dat je op zo’n eerste visdag met een nieuwe techniek kan hebben is een beetje geluk. En dat viel tegen toen we het café binnenstapten om Marc’s vergunning te regelen. Er zaten wel twintig vissers en het einde was nog niet in zicht. Het was dus druk. Dit legt ook druk op de vangsten en ik besloot om zover mogelijk de polder in te rijden, naar een afgelegen plasje.
Marc strekte onwennig zijn eerste lijn, met een onbekende Dykers vlieg. Werkelijk, tijdens de eerste worp gaat er een snoek aanhangen en die lost, door een zwakke aanslag. Het duurt even voor je door hebt dat je ook met de linkerhand moet aanslaan… Maar het was bemoedigend voor hem. Een kwartier later haak ik in een beekje van amper drie meter breed een beste vis, die ik ook los. Een vlotte maar slechte start.
Op de volgende stekken loopt het vol met vissers, ik heb hier nog nooit zoveel volk gezien… In de middag krijgen we elk een paar kansen en Marc vangt z’n eerste op de vlieg. Hij is dolgelukkig met deze kleine rakker. Door de drukte gaan we op zoek naar ander water uit verre herinneringen en daar vang ik m’n eerste van de dag. Deze keer ramde ik de haak er wel in door een stevige ruk met de rechterhand!
Tegen de avond wilde ik naar een stuk waar er niet gevist mag worden, ik had vissers genoeg gezien! Ik noem het m’n goed-maak-stuk. Er kan al eens iets geforceerd worden. We starten aan een mooie kroosrand aan een bruggetje. Van onder het verkleurende groen slaat een volger een brede kolk, ik presenteer opnieuw en de vis gaat volop op de vlieg. Leuk! Marc neemt er leuke beelden van, ik moet hem trouwens bedanken voor het aanleveren van alle beelden, alle eer aan hem! Ook Marc krijgt even later nog een kans maar de vis is niet gehaakt. De avond valt snel, men zou met dit mooie weer wel vergeten dat december reeds nadert… Marc peutert uit het laatste hoekje nog een snoek vandaan, en is tevreden dat het tof drillen is met een vliegenhengel! We hebben dus vandaag elk twee vissen, en zijn er ongeveer evenveel kwijt. Niet slecht, maar het kan ook beter.
Het houtvuur van de aangrenzende huizen ruikt lekker in de kou, onze ademt krinkelt in de afkoelende lucht en ergens kookt men met erg veel look in het eten. Samen met de mist en de stilte zorgt dit voor een onwerkelijke gezelligheid, hier te midden de Nederlandse polder…

Lees meer...

Vorige week nog een paar streamers gebonden om in het weekend te gaan snoeken. Ik ben het gelukkig nog niet echt verleerd en er is -eerlijk gezegd- niks aan om zo’n grote waaier in elkaar te binden. De grote vraag was of het überhaupt mogelijk zou zijn om 18 centimeter met m’n Sage Aftma7-hengel te werpen. Daarom bond ik ook een paar kleintjes als reserve… Tijdens de visdag heb ik enkel de twee grootste gebruikt, en er ook beet op gehad…

Lees meer...

Het zijn de momenten tussendoor. Onverwacht aan de waterkant kunnen verschijnen. Adem halen. Het doet deugd. Een uurtje of twee is genoeg voor vandaag. Een kleine jerkbait in de speld, een water dichtbij, niks moeilijks. In België moet de lat op snoekgebied niet te hoog liggen want dan kom je gemakkelijk teleurgesteld thuis.
Ik sta tien minuten te werpen als David, een vriend van me, komt langswandelen, het jerkbaitvissen is hem nieuw en hij vind het plankje wel mooi door het water gaan. Hij loopt een paar stekken mee en zit er op te kijken als er plots een hele beste vis onder m’n jerk staat, net in het kantje. Hij heeft de jerk gemist, is er onderdoor geschoven en ik zie één van de dreggen haken in z’n staartvin. Ik wacht het af en even later komt de dreg los zonder dat de vis wegschiet. Het beest schuift rustig terug het donker in. Vlug terug inwerpen, binnenharpen en knal! Vlak voor onze voeten gaat een knappe metervis volop over het aas. Ik verwacht een flinke dril maar de snoek gaat stokstijf liggen om nadien slechts één keer te springen. Dat is meestal de voorbode van een beetje miserie. Ik doe de handlanding, onthaak hem en zet er zo ongeveer de hengel naast. Tijd om een foto te maken is er niet want de snoek slaat zich los… Jammer, want er is niet altijd een fotograaf in zicht!
Ik vis een groot stuk water af zonder verder actie. Als ik terugloop naar het begin is David reeds in een stofwolk verdwenen, hij schatte de snoek tegen de 110, ik eerder een goede meter. Tussen het eerste en tweede oog van m’n hengel in, ik meet het na als ik aan de auto ben. Voor België: een hele beste. Er komen twee schattige poesjes tussen m’n benen zitten. Iemand heeft die hier in ‘the middle of nowhere’ achter gelaten. Erg is dat!… Ze springen bijna in het water, zo aanlokkelijk lijkt de bungelende jerkbait…
Even later vang ik op een droomplekje -waar je het verwacht- onder wat groen en tegen een struikje nog een 85 cm. Ze zoog de ganse jerk naar binnen en ik had moeite om alles er netjes uit te peuteren. Ik ben blij! De schemering zet dezer dagen snel in, ik hou er mee op en vol schuldgevoelens zet ik de twee dartelende katjes in de auto. Ze komen in m’n nek zitten als ik naar huis rij. Ik heb al een nieuwe thuis voor ze verzonnen…

Lees meer...

Deze dag viel me eerst tegen, ik had vlammende rugpijn en als je dan een halve dag vanuit een schommelende staat te werpen met groot kunstaas, wel, dan ga je dood. Al zeker als geen snoek zich laat zien. In de late namiddag had ik er genoeg van. Toch maar even vertikalen en uitrusten vanuit het luie stoeltje. Op m’n Gothfather spoelde ik twintig meter hagelnieuwe Nanofil om eens te testen. Koffie bij de hand, boterham in de aanslag. Lekker in dit weer. Op 8 à 9 meter diepte was veel vis te zien maar deze waren niet geinteresseerd. Dan maar wat dieper? En inderdaad, op 12 meter had al vlug m’n eerste snoekbaars. Fijne dril, mooie vis, op een groene FinnS. Wat later volgde er nog één. Mmmn, de grote snoeken waren al vergeten. De Nanofil speelt z’n rol met verve, ik kan 14 grams shad mooi beneden houden en zelfs ietsje vlugger vissen. Het lijkt alsof de uitstaande lijn minder weerstand ondervind op grote diepte. Een half uur later vang ik nog een snoek, ook op ongeveer 12 meter. Deze zit dus al diep voor de tijd van het jaar, is dit soms een teken aan wand? Komt de winter in het land? Ik ben erg blij dat het ragfijne lijntje niet knapte, zonder stalen onderlijn is het gevaarlijk toeven tussen honderden tanden… En dan valt het stil, de beet is er uit, ik verander van aas, een sneller geviste oranje-rode Salt Shaker op een zwaardere loodkop moet het doen. Ik laat het dingetje zakken en krijg direct een aanbeet. Eindelijk heb ik de tegenwoordigheid van geest om ook de verdomde camera aan te zetten en een filmpje te schieten. Altijd leuk.

Lees meer...