Info

Posts uit Karper

Een goeie twintig jaar geleden maakten we een vliegende storm mee, op de plek waar de Garonne en de Tarn samenvloeien. Een beetje Frankrijk-pionieren noemt dit nu. We wisten helemaal niet wat er rondzwom maar het was een prachtig water. Het was schitterend weer, de paraplu’s stonden strategisch tegen de felle zon. Het betrok op de overkant, de geur van regen sloeg in onze neus en er was geen tijd om ons voor te bereiden op wat kwam. Regen sloeg horizontaal, de wind huilde. M’n paraplu sloeg uiteen en ik zocht beschutting onder die van Philip. Pas dan zag ik dat er stevig stuk boom naast m’n paraplu lag. Ik mag er niet aan denken wat er gebeurd was indien ik die op m’n hoofd gekregen had… Wat vliegt is vlug voorbij en zo ook deze storm. Even later zaten we terug onder de felle zon alsof er niks gebeurd was en we namen de schade op. Paraplu onherstelbaar, tien liter water in m’n bedchair, tacklebox onder water, hengelsportwinkel 800 km verderop en van een gsm had nog niemand gehoord. Ik viste nog veertien dagen verder, onder een plastic zeiltje…

Verwoesting aan de Garonne

Eentje uit de hoop...

In 1996 trok ik voor de laatste keer naar Frankrijk om op karper te vissen… samen met m’n aanstaande vrouw. Als je ziet wat ik maar mee had om een volle week te vissen… in vergelijking met wat er nu meegesleurd en als onmisbaar aanzien word…

France...

De eerste echt warme dagen van het jaar. Ik zag je zwemmen, je at mijn brood. Bijna een half. Jou hier haken was niet verantwoord. Groot ben je, toch voor mij. Ik bleef drie uur turen maar kwam je boom niet uit. Je weet precies tot waar je ongehinderd en zonder gevaar kan azen. Je vriendjes zijn ietsje losser. Maar die verbleken bij jou bast. Ik weet je zwakke plek. En ik ga je vangen.

DSC00071

Het vissen gaat in de koelkast want ik ben begonnen aan de vormgeving en illustraties van het nieuwe karperboek van Alijn Danau. Eerst zoeken naar kleurtjes en een nieuwe typografie. Zonder de stijl z’n vorige boeken uit het oog te verliezen. Volgende week krijg ik tekst en beeld en dan begint het grote werk… Te koop tegen de beurs van Zwolle!

Eind 1986 kocht ik deze wakertjes bij Geers in Brugge. Even later schafte ik me in Gent (op de Brusselsesteenweg) tweedehands Armalite hengels aan en werd op slag een zelfverklaarde moderne karpervisser. De 1,75 Lbs-hengels waren gebouwd voor Johan Janssens. Zijn naam stond in sierlijke letters op de blank, waarschijnlijk afgebouwd door Winston Impens (al weet ik dat niet zeker). Johan Janssens, een naam die karpervissend Vlaanderen reeds lang vergeten is. Ik niet, en ik koester deze hengeltjes nog altijd.
Antiek ondertussen, die staafwakers, want niemand gebruikt deze technieken nog. Eind jaren ’80 was dit zowat de standaard waker voor de karpervisser op afstand. Heerlijk windproof, redelijk gevoelig en toch nog voldoende weerstand opwekkend. Vooral als er wat vuil tussen zat!…
Nu moeten wakers té duur en balancing blingbling zijn, of het werkt niet volgens the kids. Ach… Alhoewel, toen ik daarna begon te vissen met hele zware hangers bleek dat in vergelijking de Monkey Climbers niet zo efficiënt waren. Met zware hangers had je zonder haperen een perfecte beetregistratie en naar gelang de ophanging héél veel weerstand…
De Monkeys werden nadien naar de kast verbannen. Tot ik ze deze week terug vond in een bestofte doos… Wat een herinneringen en emoties hangen er aan die gele dingetjes vast. Marleen kijkt me tijdens m’n enthousiaste uiteenzetting medelijdend aan en dit doet me relativeren…

Those Monkey Climbers of mine tells me stories,
from ancient times when Monkeys spoke…

Onderstaand visje, mijn eerste kanaalkarper,
trok ooit één van deze wakers omhoog…

Het was geen dag om met de boot weg te gaan. Flinke rukwinden boven een windkracht 5. De geplande snoekdag met Jacques zou anders ingevuld worden. Hij kwam met het voorstel om eens op giebels en kroeskarper te gaan. Iets waar hij de laatste tijd fanatiek mee bezig is geweest. Voor mij is dit prima, niks liever dan een dagje naar een mini dobbertje turen. Leuk meertje in een toffe setting, m’n dag kon al niet meer stuk. Tegen het moment dat mijn plas gedaan was had Jacques al gevoerd, zat hij al, was er gepeild en nauwelijks momenten later hing er al eentje aan! Ik was m’n lijn nog door de oogjes van m’n matchhengel aan het halen! Hij zette de trend door en had het ook voorspeld. Hij won deze thuismatch met drie keer zoveel vis als ik. Kleine karpers, leuke voorns, brasems, een hele rits kroeskarpers passeerden de revue. Echt vissen. Heerlijk aan 16/00. Geen gedoe. Ik had wat moeite om op dit ondiep water aan de slag te raken en scherp te vissen. Na een tijdje lukte het me toch. Raar was dat er zich geen enkele giebel meldde. Die zitten er met hopen, volgens Jacques!
Een erg toffe namiddag. Eenmaal begon het te hozen, en zaten we lachend als twee kinderen onder de ene paraplu. Heerlijk! Het bracht mooie herinneringen van vroeger boven… Het was ook een plek waar Jacques weleer met zijn vader viste, wat ik erg speciaal vond. Ik kijk op naar mensen die met hun ouders of kinderen kunnen gaan vissen… Ik heb véél, maar dit genoegen is me niet gegund. Het was een prachtige namiddag, afgesloten met het heerlijke eten van Sylvia, getopt met twee Irish Coffees. Weer eens een dag die telt voor drie!

Ik had Marc vangstgarantie gegeven, redelijk riskant met een vis als graskarper. Die kunnen behoorlijk nukkig zijn, of zelfs gewoon onvindbaar. Gelukkig niet op vorige zaterdag. Op de eerste willekeurige plek waar ik -puur op gevoel- uitstapte lagen er een stuk of acht te zonnen aan het eind van de plompen. Ik liet Marc eerst werpen met een korst, naar de overkant van deze poldersloot. Hij was erg tuk op zo’n mooie graskarper. Na 5 minuten wierp ik dan ook maar in en ogenblikken later was daar de eerste deining onder mijn korst, de eerste aanslag van de dag. Mooie vis. Marc werd er wild van en extatisch zette hij het vissen voort. Amper tien minuten later is het zijn beurt. De vier meter FairPlay plooit tot in het handvat en het beest geeft wat het waard is. Prachtig om te zien! Uiteindelijk gaat ook deze mooie grassie op de gevoelige plaat. Ik stel voor om deze plek te laten rusten. We gaan op zoek naar andere vissen maar vinden ze niet, ook niet na het eten (lekkere Nederlandse kibbeling met veel te zoete saus). Ook de eerste stek is verlaten. Het weer slaat om, het word onrustig op het water en ook nog eens broeierig heet. Er zit iets aan te komen. Onweer? In ieder geval zijn de vissen er gevoelig aan en het zit er op met de vangst. We rijden terug zuidwaarts en bezoeken tal van veelbelovende stekken. Het ziet er goed uit voor de toekomst!