Dit is een tekening van de voorslagknoop die ik al jaren met volle tevredenheid gebruik.
In tegenstelling tot andere is hij erg gemakkelijk te leggen… Snij het eindje voorslag niet te kort af, en laat het een beetje rafelen, dit voorkomt het haperen van de hoofdlijn achter de knoop tijdens het werpen.

Haha, een foto uit m’n oude fotodoos. Filip Cottenier’s allereertse dertigponder ooit… Waarschijnlijk is hij ‘m al lang vergeten! Alhoewel?…
Wat was dat een mooie tijd, midden jaren ’80. Avontuurlijk karpervissen, alles was nieuw, ieder moment een nieuwe ontdekking… geen of weinig informatie en alles moest dan ook zelf uitgezocht worden. Nu staat alles te boek, of is het te vinden op het internet… en valt ieder water te delen met vele medevissers. Tja, het was een erg mooie periode waar ik erg van genoten heb. Ik hoop dat Phil er nu nog altijd zo van geniet, als wij toen deden?…

De dag kon niet slechter of beter beginnen. Er is terug een grote boom omgevallen, pal op m’n stek, de derde in rij en ik kan al beginnen spreken over obstakelvissen! Slechts 2 dagen lichtjes gevoederd en niet veel verwachtend begin ik eraan, ‘k was zelfs lang in m’n bed blijven liggen…
Om 6u30 lagen m’n hengel netjes uitgeworpen, en vlot sprong er een beste vis tot tweemaal toe.
Een uur later kan ik nipt een mooie karper uit de obstakels houden… maar goed ook want hij brengt 17,8kg. op de weegschaal. Ik krijg het vage gevoel dat ik het beest met z’n karakteristieke kop al eens heb gezien en vandaag blijkt dat ik hem in juni al eens had op 19+.

De hengel wordt terug ingeworpen en ik voer een beetje bij. Het nare gevoel komt bovendrijven dat het voor vandaag gedaan is met de actie… maar een uur later krijg ik een zakker. Ik was net bramen aan het fotograferen in het mooie morgenlicht en leg m’n camera op de grond en spring naar m’n hengels. Ik haper aan het riempje van m’n camera en die rolt de oever af en belandt drie meter lager in het water. Niet twijfelend spring ik het ding achterna en ik kan hem onder water niet zo direct vinden. Uiteindelijk lukt het nog en het lampje brand zelfs nog! Eventjes later geeft het de geest. RIP…
De brasem die de run veroorzaakte word koeltjes teruggezet en ik onsteek in een scheltirade op m’n eigenste ik. Vreselijk down laat ik me in m’n zeteltje vallen. Merde. Merde. Ik bel Marleentje met de vraag of ze haar cameraatje wil meebrengen om m’n grote vis te fotograferen.
Nog een uurtje later krijg ik vlotte actie, twee twintigponders verzeilen in het net. Ik zet ze zonder foto terug. En ben nauwelijks tevreden te krijgen. Merde voor die camera. Merde.
Ronde de middag komt Jan Walraevens langs. Al langs niet meer gevist wegens te druk.
Efkes later krijg ik een run, de vis zeilt schuin de omgevallen boom in en ik merk op dat het een kleintje moet zijn, aangezien hij er zo gemakkelijk terug uitkomt. Nou, met z’n 17,4kg. niet echt. Joepie…

Ik jodel terug. M’n rechtse hengel komt ook tot leven en Jan schiet in actie terwijl ik de vis voorlopig in de bewaarzak stop. Jan’s dril duurt nogal lang, en stilletjes merkt hij op dat het toch wel een beste vis is. Ik kan het niet geloven als de vis over het koord schuift. 15,8kg.

3 dertigers op een voormiddagje, zozo m’n verwaterde camera, dat valt eigenlijk nog mee. Er zijn ergere dingen op de wereld. De perfecte pleister.

Als je graag aan de oppervlakte vist met klein drijvend aas, dan is dit mischien een goede tip.

Dit zijn enkele van de betere vissen uit 2005,

Gisterenavond moest ik naar het water toe, een drang. Ook al was het maar een uurtje. Het moest. De keuze is dan gauw gemaakt, in het park vlak achter m’n appartementje ligt een kleine vijver met een mooi bestand aan kleine karpers.
Als het om het vlug vangen van een aantal vissen gaat ben ik daar aan het goede adres.
Een blikje mais en een lichte setup zouden volstaan. Haakje 10, 22/00 nylon, oude Sigma molen op een lichte 1 1/2 ponds-hengel. Puur plezier.
Een frisse avond, met een graad of 15 een groot verschil met de vorige weken. Een licht briesje zette een rimpeltje op het water… en het rimpeltje is m’n weg naar de karpers.
20 cm uit ‘t kantjen, net langs het stenen muurtje zet ik m’n valletje, een streepje mais. Niet meer dan 30 gouden korreltjes… en dat op een paar stekjes nauwelijks een paar tientallen meters uit elkaar verwijderd.
Ik laat het pennetje indalen en nauwelijks vijf minuutjes zeilt het oranje stipje al weg, wat later kan ik al een mooie schub van een kilootje of negen netten. Ik verbaas me erover dat ondanks m’n scherpe visserij het haakje toch zo diep zit… De rakker kan zo terug, blijkbaar is ie blij want het water spat tot in m’n gezicht.
De volgende stekjes leveren niks op, en ik besluit naar de overkant te vertrekken… beetje voeren en wachten. De brasems staan op rij, en ik vang er een paar. Beduusd van de harde aanslag ondergaan ze het zomaar. Sommigen zijn beschimmeld, resultaat van een ver doorgedreven wedstrijdvisserij.
Wat later krijg ik er een karper op, hij staat met z’n staart naar me te wuiven, maar zelfs na een half uur krijg ik hem niet gevangen. Hij liet amper m’n ranke pennetje wat bewegen, een aanslag niet waard.
Hij verdwijnt uiteindelijk, het word al donker, ik verdwijn ook, naar huis…

Zaterdag pakte ik na een maand zonder vissen terug uit op m’n geliefde Fort van St. Katelijne Waver. Dit is een vrij klein syndicaat water in de buurt van Mechelen. Door een toevallige speling van het lot ben ik er dit jaar lid kunnen worden.
Topcarpfishing!
Ik besloot het er deze dag van te nemen, en dat begon met niet te vroeg op te staan. Ik was om 06 uur aan het water, in de optrekkende mist. Hier en daar sprong een mooie vis en het zag er véélbelovend uit. Na een lange periode van warmte is het wat frisser geworden, wat duidelijk aan de activiteit van de karpers te merken was. Ik was er gerust in, er stond iets te gebeuren.
Rond 07 uur lagen er drie hengels in positie, en nauwelijks vijf minuutjes later had ik al een mooie vis op m’n rechterhengel. Nog geen boilie gevoederd en al een run!…
Een fantastische donkerbruine schub gleed even later m’n schepnet binnen, hij bracht 13,7kg. op de weegschaal. Vlug terug uitgeworpen en in de buurt van de drie rigs werden een tot behoorlijk aantal boilies bijgevoederd met de trowing stick. Algauw werd die eerste schub gevolgd door een grote zeelt die efkes mocht wachten in een bewaarzak.
Er volgde op de zelfde hengel een spiegel van 13 kg. Ik vond het allemaal opperbest!
Rond 10u komt Stef Michiels langs, onder het mom van ‘ik ben gaan fietsen’. Hij kan al direct de handschoentjes uitspelen om een gave spiegel te fotograferen van ‘op de kop’ 15 kg. Hij vind het zoals altijd fantastisch. Niemand is ooit enthousiaster dan Stef. Om het compleet te maken krijg ik even nadien nog een run op weeral diezelfde net terug ingeworpen hengel, een schub van een goeie 11 kg.
Na 10u30 valt op het water alle activiteit stil, geen vis roert zich nog, en ‘s middags gaan Marleen en ik lekker naar huis, net ontsnappend aan een grove regenbui.

Als dit geen mooie rijenkarper is dan weet ik het ook niet meer. Het was m’n eerste vis van het seizoen op een nieuwe stek op de Leuvense Vaart, ik dacht in het jaar 2000.

Op de VBK-Jeugdinitiatiedag op 22 juli in het Vrijbroekpark te Mechelen kon ik toevallig dit mooie plaatje schieten van een 11kg schub.
De jeugd was talrijk aanwezig, en ondanks de vrij magere vangsten was dit een succesvolle dag! Rigs werden gedemonstreerd, hengels geplooid, boilies werden gratis uitgedeeld (thanks to Luc Pluckers!), catapulten en trowing sticks uitgetest…
De talrijke hongerige blikken spraken boekdelen toen er hier en daar werd een mooie vis geland.
Een erg mooi initiatief van enkele zoals altijd erg enthousiaste VBK-personen!…

Als Gunther gaat vissen, tja, dan vangt hij wel eens wat!…
Een mooie blanke spiegel.