Info

Posts uit Geert’s Fishing Blog

Choose another category?

De dertiende, én onverwachte snipperdag voor David en ik. Bloedheet, maar gelukkig een heerlijk briesje aan de rivier. Na een uur hadden we al door dat het geen superdag zou worden. Alle soorten favoriete kunstaassoorten kregen een nat pak, maar geen snoek die er z’n tanden in plantte.
Na een uur of vier, pal op de middag kreeg David een nazwemmer die z’n Simonz shad een paar keer aantikte en hem uiteindelijk toch nam. David sloeg mis, met een grote kolk tot gevolg. Een kwartier later probeerden we het nog eens op hetzelfde plekje en direct kreeg hij een stevige beet. Een snoeiharde dril volgde en een mooie 106cm kwam uiteindelijkin het oppervlak.
Het kostte ons enige moeite om de vis terug te zetten, de dril had blijkbaar veel van ‘m gevergd. Maar na een halfuurtje recuperatie op een strandje zwom hij met een stevige staartslag alsnog de diepte in. Oef, dat stemde ons gelukkig… stel je voor…
Rond drie uur namen we siesta met een uitgebreid etentje op het terras van een nabijgelegen restaurantje, om nadien een andere strook rivier te bevissen. We hakten door, en door tot het quasi donker was, zonder gevolg. Lichtjes verbrand en versuft door de felle septemberzon keerden we terug.
De dertiende, het kan béter, maar vooral véél slechter!

Vorige zaterdag vroeg Jan om samen te gaan vissen. Nu hanteer ik het principe dat als hij bij mij logeert ik niet ga vissen. Maar nou vroeg hij het zelf… en dat kan je zomaar aan je laten voorbij gaan. Hij zei zomaar voor de vuist weg dat hij wel eens een grote karper zou willen vangen. We lieten dus het Vrijbroekpark met z’n kleine karpers links liggen en stoomden naar ‘ons’ Fort. Gewapend met één karperhengel, en twee broden. Er stond mooi zonnetje op het water, en dat moest genoeg zijn om enkele vissen aan het oppervlak te krijgen. Ik had ‘m zelfs al beloofd om een Fanta uit de muur te draaien als beloning voor ons hard labeur ivm de grote karper die we op de kant gingen leggen! Maar, er was wel een fris windje die voor een rimpel op het water zorgde.
Ze waren er dus niet, de korsten bleven onaangeroerd. Noppes. Zelfs na een volledig rondje langs het water had ik nog geen karper kunnen spotten.
Toen zag ik plots iemand varen naar de overzijde aan de bunker en zelfs wat aas droppen op een strategisch plekje. Hé, dat mag niet bij ons, uitvaren, en het leek me ook nog iemand die helemaal geen lid was van onze karpergroep.
Ik nam poolshoogte, en ja die jongen had er net ene gevangen en was stilletjes toen ik er bij kwam staan. Pa en ma, en ook Jacky (die net als die jongen aan het Fort woont) stond erbij.
Ik gaf een slinkse opmerking over het ontbreken van de nodige karpervergunning en 3 milliseconden later ontsteekt Jacky in een vlammende scheldtirade aan mijn adres. Tjonge jonge, ik heb alle recht om er een opmerking over te maken en toch word ik de huid volgescholden. Het deed onverwacht verdomme veel zéér!
Op dat moment kwam er een blond mevrouwtje langs die vroeg of er soms iemand van ons met een zilveren Berlingo reed. Tja, ik natuurlijk! Het speet haar verschrikkelijk maar ze had er net haar auto in geparkeerd! En dat aan het Fort, waar niet eens doorgaand verkeer is. En het is niet zomaar een kein deukje!
Onze leuke namiddag was over. Meer dan. Geen karpers.

Ik weet, ‘t is maar om dat ik niks vang dat ik het stellen moet met foto’s van anderen!…
Nee hoor, ik wil jullie gewoon dit reeksje foto’s van echte bakken niet onthouden. Nergens anders dan op deze site te zien… Geniet ervan.

Was de karperjacht geen succes, de paddestoelenjacht was het wél!

Vrijdag was ik een, voor mijn doen, een ‘lange’ sessie van plan. Van vrijdagmorgen tot zaterdagnamiddag. Vrijdagmorgen kon ik niet eens vanonder m’n paraplu uit, watersnood! De naden van m’n ovalen paraplu waren gingen lekken en ik zat algauw onder te druppen. Gelukkig werd het ‘s avonds best lekker weer en ook ‘s nachts bleef het droog.
M’n ruim op voorhand opgezette voerexperiment bleef echter visloos. M’n tegenstander bleef onzichtbaar en kwam zelfs nog niet aan m’n aas snuffelen. Volgende keer beter.
Maar, er zat wel karper op de stek, en tegen zaterdagmiddag 10u had ik er een beetje teveel gezien, rollend in het oppervlak. Ik kon het niet laten, rigs veranderd en een paar pop-upjes gezocht vanonder in de rugzak. Ik smeet de handel op het -naar mijn idee- goede plekje en na een uur had ik een 13,3kg bijna leder. Een welkome mooie donkere vis, kwas er heel blij mee! De nederlanders naast mij waren, dacht ik, een beetje onder de indruk (na enkele sessies ofzo zonder beet…). Ben in de namiddag naar huis gegaan, na wat erg gezellig socializen met de hoogst sympathieke Dutchies, toffe gasten jullie (hun fotoalbum met Hollandse metersnoeken vergeet ik nooit!).
Het smaakt natuurlijk naar meer, moet ik nou voor de karper gaan of voor de…

Zaterdag ging ik onverwachts met David een dagje bootvissen op snoek. Omdat we dachten dat ‘onze’ rivier troebel zou wezen door het vele regenwater van de laatste dagen lieten we onze keuze vallen op een stilstaand water in de buurt van Rotterdam. Nieuw water voor ons, en dat is altijd spannend. Erg mooie trailerhelling! Het water bleek er bijna winterse erwtensoep, zo groen, met ongeveer 60 cm doorzicht. Niet bemoedigend dus. Het vissen bleek er relatief eenvoudig door de uniforme diepte. Het was eens leuk om niet constant op de dieptemeter te hoeven zien. Helaas zagen de snoeken het anders, niets liet zich zien. Tot we onder een nauw bruggetje door voeren, en de hengel van David krom ging. Vast! Nee, vis! Een snoek in de 75cm categorie, die in het warme water onthaakt werd.
De ganse voormidddag werd allerhande kunstaas uitgeprobeerd, niks werkte, er werd niks meer gevangen.
Rond de middag pikten we op een meter of acht uit het kantje een dyneema lijn op van karpervissers die vanuit de overkant visten. Het moet er ginds zo’n goeie 200 meter breed zijn. En toch hadden die mannen het lef om commentaar te leveren. Ze visten met toploodjes voor hun hengeltoppen (had ik ‘s morgens vroeg gezien toen ze nog in hun nest lagen) maar in de overkant visten ze echter op het talud (80 cm diep). Zonder volglood. Je kan het al raden hoe gemakkelijk je zo’n lijn kan oppikken… Je waren jong en met veel lawaai…
David zei: ‘Ach, laat ze nou…’ maar ik word daar behoorlijk kregelig van. Je kan geen volledig water opeisen. Hup, er naar toe gevaren, en het efkes uitgelegd…
Haa, hún uitleg was dat iedere karpervisser ginds naar de overkant vist… tja, en dat hadden wij moeten weten… en rekening mee houden… Balen dus!
s’ Namiddags deden we de westkant van het water aan, met een heel ander diepteverloop dan de Oostkant. Bemoedigend, maar geen enkele snoek liet zich opmerken.
Zalige dag op het water, met een lekker zonnetje. Alleen moeten die snoeken dat niet zo.

Vorige week deed ik een poging om een snoek te vangen op een groot water in de buurt waar ik geboren ben. Dat wilde de eerste avond best lukken met een vis in de 75 cm categorie, wederom op m’n vertroude Guppy. De tweede avond staken de andere vissers een stokje voor m’n visexploten. Geert Vandeplancke slaat namelijk graag een babbeltje en dan komt er geen vis in het net hé? Ik raakte aan de praat met twee vriendelijke jongens die een brede stek deelden. Ze waren net aan het uitpakken. De ene wist me te zeggen dat ze er nu 6 weken aan het vissen waren, met erg mager resultaat. Z’n vriend had drie vissen, hijzelf moest z’n eerste run nog krijgen… tja, eigen aan dressuurwater. Maar dat had hij er voor over, z’n target was immers de Gekraakte Staart, één van de echt grote vissen van het bewuste meer, een oud monument van ver over de twintig kilo. Méér dan deze ene vis wenste hij niet.
Het aas werd op verschillende dieptes uitgeworpen, het kamp opgeslagen. Een kwartier later volgt er een trage run op één van de single hookbaits. Iedereen springt verbaasd en uitgelaten het water in om de vis af te drillen en te scheppen, ik stel voor om te fotograferen. De vis blijft traag en log baggeren, met breed uitdeinende kolken in het olieachtige water. Het zag er veelbelovend uit, zonder meer een echte bak! De ene wilde de vis scheppen toen de karper zich de eerste keer zijlings aan de oppervlakte toonde, maar hield zich uiteindelijk in.
‘Geloof het of niet, maar het is de Gekraakte Staart die je er aan hebt, en dan nog je eerste beet godverdomme!’ riep z’n visvriend uit. Paniek, spanning en ongeloof tegelijk! De vis ging terug diep en luttele seconden later loste de haak. Ongeloof schoot over, die ene kans voorbij. Geen rimpel die nog aan de reus deed denken.
Teleurstelling alom, je eerste vis van een nieuw water, de vis van je dromen, en hem dan op deze manier kwijtspelen… De pastis in de 1,5 literfles slonk zienderogen. Gekraakte Visser.

Vorige vrijdag had ik een dag vrij. Bijna gesmolten door het extreme weer had ik er echt nood aan! David kon niet uitpakken met de boot, dus ging ik maar alleen op pad.
Rustig struinend langs een kalme Nederlandse rivier zou ik trachten een snoek te vangen. Dat wilde wel lukken want na een uur kreeg ik er een mooie op, die m’n aas agressief op een krappe meter uit de kant kwam halen. Een dikke vis, misschien wel een meter, deed het water in ‘t rond spatten aan het korte stukje uitstaande lijn. Ik strompelde de rotsblokken af om ‘m te landen en ondertussen zag hij kans om er vandoor te gaan. Weg vis, spijtig, want het had m’n dag fantastisch gemaakt.
Dertig meter verder kreeg ik nog een nazwemmer maar de snoek schoot flitsend terug in het wier.
Dat was de actie voor die morgen, de zon kwam erdoor en het werd bloedheet. Het water steeg in m’n lieslaarzen en ik droop af.
Zondagmorgen reden David en ik terug naar dezelfde rivier. Het was er aangenaam stil met het krieken van de dag. Zaaalig! Nadat we vlotjes de boot getrailerd hadden driften we de rivier af, de wind zat precies in het verlengde ervan.
Ik kreeg vrij vlot een aanbeet van een snoek in de 75cm klasse die het in de boot wel erg bont maakte, en dus vlug terug in z’n element ging.
Later op de voormiddag miste ik een kleinere vis, maar het was toch actie! En nog iets later zag ik uit het zes meter diepe water een machtige vis om hoog komen die in een halve cirkel m’n favoriete Guppy uit het oppervlak kwam halen! Superactie! Wat een mooi zicht was dat… de beet kwam niet onverwacht, en na een kort gevecht had ik een 102cm in m’n pollen. Gelukkig, en dit op een warme zomerdag…
David zat het stilletjes aan te zien, en ik vond het spijtig dat hij geen beet kreeg, hoe raar kan het lopen hé?…
We probeerden het ook trollend op het taluud, maar niets liet zich nog vangen.
Maare, het was zo zalig op het water dat het ons een formidabel gevoel gaf. Na tien uur kwam het vakantievolk het water op en het was onmiddellijk gedaan met de rust. Tussen jetski en zeilboot voeren we terug naar de helling, met de staart tussen de benen. De dag werd gezellig besloten met een saté anex pindasaus en een frisdrankie op het terrassie.

Het eerste deel van de grote vakantie is ten einde. Jan heeft veertien dagen bij me gelogeerd en we hebben samen allerlei leuke dingen gedaan, én, ook nog een weekje in de Ardennen doorgebracht. Natuurbeleving allom, met een fantastische wandeling aan de Ninglinspo, een aantal afdalingen van de Orthe met de kayak, fossielen zoeken en hier en daar een toeristich bezoekje aan de mooie dorpjes in de omgeving. Wery met z’n dolmen en menhirs. Durbuy en Dinant met z’n citadel en mooie Maas. Er is veel moois in Belgie, geen côte d’azur voor mij. Erg geslaagde vakantie, merci Jan!
Vorige vrijdag (wat een hitte zeg!) ben ik voor terug een paar uur gaan vissen, gewapend met twee broden, klein materiaal, ééén hengel en een HERSTELD schepnet! Haaaa!
Op het eerste water vond ik na vijf minuten één van de veertigponders onder een struik, samen met nog een aantal andere mooie vissen. Ik had een kans! Na twee uur had ik m’n kans gehad, want ze bleken erg lethargisch, traag rondkruisend in de zinderende zon om dan terug te zeilen onder hun struikje. De grote vis had er geen zin in, een andere had één korst tussen z’n lippen beetgepakt (!!!) en meegenomen onder de struik. Dit had ik nog nooit voordien gezien! Kansloos was ik.
Dan maar naar ‘ons’ fort, maar daar bleken de vissen ook behoorlijk passief, hoe zou je zelf zijn met deze temperaturen? Toch kon ik na een half uur een beste vis haken. Khad z’n lippen en z’n rugvin gezien en hem herkend als die mooie donkere spiegel die Gunther in begin april ving (staat onder de ‘1 april’ post op deze site). Subtiel werd het kleine vlokje gepresenteerd, en effe later spatte het ondiepe water in het rond. De foto met de zelfontspanner lukte wonderwel, wegen zag ik niet zitten met dat warme slijm, rond de veertien kilo ofzo, hop terug. Tien minuten later stak ik al een euro in de drankautomaat verderop. Drankje verdiend!
Zaterdag bracht ik een bezoekje aan het Antwerpse Aquatopia, een paradijs voor de aquariumliefhebber. En erg verrassend van interieur. Meer dan een bezoek waard, misschien gecombineerd met een bezoekje aan de zoo, dat ligt daar vlakbij! Mooie bakken met Zuid-Amerikaanse chicliden (met jonkies) en het haaienaquarium is intrigerend met z’n enorme verpleegsterhaaien.
Gisteren was het stranddag, to hot in the city. Cadzand zou het worden! Ik had me een zeefje aangeschaft zodat ik op het strand op zoek kon gaan naar fossiele haaietanden… Ik liet me leiden door de internetinfo en m’n eigen aanvoelen en na een paar minuten had ik er al eentje te pakken. Na een middagje waren er dat al 22, erg relaxed om daarmee bezig te zijn, en ook nog resultaat te halen! De grootste tand meet net geen vier ventimeter! Het is bijna ‘vissen’, maar dan in het zand!
Met een zak Belgische friet en een fris pintje hebben we ‘s avonds het zand doorgespoeld. To be continued…

Van vrijdag tot zondagmiddag liep de Fish Inn van Regio Mechelen, aan de Snoekbaars in Turnhout. Jan wilde kost wat kost mee, dus dit werd een weekendje kamperen. Erg lekker weer, dus kroop iedereen met z’n tent weg in de schaduw. De karpers lagen lui in het oppervlak en de mensen die in het ondiepe stuk visten kregen wel een visje gevangen, op het diepe stuk echter was het niks.
Jan ging er tegenaan met een hengel en na twee dagen had hij helemaal zelf een tiental brasems en een mooie karper gevangen. Wie zei er dat vissen moeilijk was? 😉 Hij had een fantastische zaterdag, en ik bewonder hem om zoveel geduld. Puik, mijn jongen…
Meer dan het vermelden waard: Tien minuten aan het water en buurman Rie vangt een vis van een kilo of 13, om direct nadien z’n befaamde jodeldans te maken! De tandem Van eck en Rie Michiels die onder overdaad alcohol zwalpend het meer onveilig maakten. Dronken Rie om 8u ‘s morgens poserend met de bikini van Eefje (de bewijzen zijn onvernietigbaar!). Jan die tijdens de barbecue met de hengel van Poeli een karper van een kilo of 8 ving, helemaal alleen. Het zwempartijtje van de jeugd, kwestie van de stek wat leven in te blazen… De jaarlijks terugkerende mountainbike-koers rond het meer, die dit jaar overtuigend verloren werd door John (de drankpauze’s onderweg zijn er echt teveel aan, John). Ik vind m’n grootste winde ooit, wat een beest. Ik liet ook een karper van een 13 kg door m’n net zakken, helemaal doorgescheurd dat ding, Jan schreeuwde het uit bij zoveel ongeluk. Ik moet dus investeren in een nieuw net! Ik word begod nog hip.
De barbeque was een erg lekker succes, vlees gegeten voor een hele week! Kortom, terug een geslaagd vissersfeest, ik hoop dat de Gunther er volgend jaar terug bij is!… Je werd gemist kerel.

Zaterdag vonden David en ik nog eens de tijd om met de boot op stap te gaan. Ik stond om 4 uur ‘s morgens op, om op dat vroege uur het Brielse Meer onveilig te maken. Slaperig trailerden we de boot, maar we waren vol enthousiasme om snoek in de boot te krijgen… Tegen de middag aan bleek het niks te worden, niks te zien, niks gevoeld. Nadien zijn we gaan pionieren, op zoek naar nieuwe horizonten, om de volgende keer eens een nieuw water aan te pakken. De Brielse Maas is na al die tijd voor mij een flinke kuitenbijter gebleken!
Het bleek dat uitgerekend zaterdagavond net dertig jaar geleden was dat Stef Michiels met karpervissen was begonnen. Samen met Ben Van de Linde en Gunther Wigy besloten ze om een verjaardagssessie te vissen op de Montreal, het water waar het voor de Stef en z’n karpervissende pa ooit allemaal begonnen was… Toen ik er laat op de avond aankwam waren er al een achttal vissen gevangen, en bleven de biepers maar acte-de-presence geven! Héél leuk en gezellig daar, met merguezkes en brochettes, Jupiler, champagne, cola en vooral erg goed gezelschap! Wat een bende vrienden zijn dat! Ik slaagde er trouwens nog in om door Bart’s stoeltje te zakken. Typisch, ik raak nooit ergens weg en nou was het net zo, ik lag maar om 1u30 in m’n bed. Een te lange dag dus, en dat mocht ik ‘s morgens voelen…


Ik besloot om gewapend met 2 broden naar het Fort te trekken. Mischien kon ik een verdwaalde karper zover krijgen dat hij in m’n net zwom. De vissen waren uiterst actief, zaterdag volop zon, zondag naderend onweer… ze sprongen dat het een lieve lust was. Ik had eindelijk eens het geduld om langer te wachten nadat ik een half brood gevoerderd had. Meerdere brede toeters verschenen aan de oppervlakte.
Korst gepresenteerd en tien seconden later was ik al aan het drillen. 13,4 kg spiegelkarper, puik! Er begon dus zowaar nog schot te komen in m’n visweekend. Efkes later had ik als bonus een 14,4kg spiegel op de zelfde stek. Deze gaf zich niet zomaar gewonnen en door de lage waterstand bleek hij niet eenvoudig te netten.
Een half uur later, toen het al begon te onweren, kon ik nog zo’n voorzichtige azer strikken. Tergend lanzaam slurpte hij m’n korst naar binnen en een geweldige waterexplosie volgde toen ie door had dat hij gefopt was. 16,8 kg spiegelkarper. Ik herkende hem direct als een vis die ik vorig jaar ergens in de zomermaanden ook had. Met de zelfontspanner slaagde ik er in om er een fotootje van te nemen, op een droog plekje onder een eik.

Het regende ondertussen behoorlijk stevig en de karpers gaven het op aan de oppervlakte. Naar huis dus. Ach nee, ik had nog een kunstaashengel in de auto liggen en en passant ving ik vooraan aan het brugje nog een snoek op een zelfgemaakte streamer. Die was welkom, wel wat klein maar dat gaf niks. Op de zelfde plek waren enkele karpers aan het azen in een modderhoekje. Het broebelde en bruiste op meerdere stekken. Dat waren echt vissen op een presenteerblaadje. Doosje mais opgetrokken en vlug twee strategische voerstekjes aangelegd. Pennetje gemonteerd en uitgelood, dat ging vlug en op het moment dat de eerste vis de mais aan het opspitten was lag ik er al vlak naast met m’n aasje. Schokkerig verdronk de dobber, een grote brasem was het gevolg. Dus geen azende karper maar brasem, achzo. Alléhop, dan toch maar naar huis!

Gisteren, op de warmste dag van het jaar, sleurde ik mezelf met liesbotten aan naar het water bij me in de buurt. Ik hoopte ondanks de hitte toch nog snoek te kunnen vangen, zag het als een soort weddingschap met mezelf. Op het eerste water had ik donders veel concurentie met horden zwemmer-zonnekloppers van allerlei allooi. Ik was het gejoel al na een kwartier bitterbeu, maar had toch een goeie stek uitgekamd, weliswaar zonder beet…
Op naar de volgende put, waar het verdorie nog erger was, een half uurtje gevist en wegwezen van die druktemakers. Op het derde water was het heel wat rustiger, en ik kon uitblazen na de zware dag op het werk. Bah, niet dat we veel werk hebben hoor, only the heat is killing me.
Uiteindelijk wist ik door m’n vertrouwde Sandra erg agressief binnen te vissen een beet uit te lokken, en deze vis ging er erg pittig tegenaan! Leuke korte dril, vis in close-up op de foto, weddingschap gewonnen! Vanop het terras vang je geen vis.

Een mens kan niet op z’n appartementje zitten smelten in dit warme weer. Ik moest eruit. Buiten! Maar ook aan het water zat ik maar wat te suffen. Zelfs de karpers deden het erg rustig met dit erg warme weer. Was het nou dertig graden of niet? Hier en daar strooide ik enkele korsten op het water, maar er kwam aanvankelijk weinig actie. Eén vis werd gemist, ik sloeg verkeerd en haakte prompt éen van de eiken langs de kant. Sufferd. Ook aan de obstakels waren de vissen niet happig naar een broodkorstje.
Dat veranderde toen de zon wegzakte en ik kon op korte tijd op drie verschillende stekjes m’n namiddag goedmaken met een afgetakelde quasimodo schubkarper van 13,1kg, een vis die waarschijnlijk normaal veel meer weegt. Op het eind van z’n levensdagen? Nadien kwam er een mooie 13kg spiegel op de kant, die op de plaat werd gezet door Rik, de viswachter van ons Fort. En als afsluiter van de dag presenteerde ik een korstje aan een koppeltje karpers op een andere stek. Eén van de twee was best een erg grote vis, de andere een baby. En ja, wie was de rapste in het wegwerken van het stuk brood? Anyway, het spiegeltje van een kilotje of 5 was welkom, Rik kwam er net terug aan van z’n ronde en stond er wat verwonderd bij, ik had er weer eentje. ‘En dan nug met de kuurst’ voegde hij er nog snuivend bij!… Ik smeet de stinkende mat en het vette net in de auto, draaide een koude Fanta uit de muur en reed huppeldepup naar huis.

Gisteren wilde ik terug, mischien een gigant aan de haak slaan? Het avondzonnetje deed deugd, maar ik kwam tot de ontdekking dat m’n liesbotten erg aan het lekken gingen. Fris aan het ene been! Ik ben dus aan een nieuw paar toe.
Duizenden insecten zoemden over het water, zelfs een soort sedges… erg knap!

De snoeken hadden geen zin in een Guppy Jerkbait dus haakte ik eens wat anders in de speld. De X-Rap Jointed moest het doen. Brand new kunstaas met een erg mooie actie. En suspenderend! Je kan ‘m dus laten stilhangen in de waterlaag die jij wil.
De snoeken wilden die plug ook wel want ik ving er twee. Een mooie van een stuk in de 80, die ik direct terugzette, er was niemand te bespeuren die een fotootje kon nemen. Laat op de avond, tegen donker aan, had ik nog een mooi gekleurd kleintje die door de plaatselijke jeugd werd vereeuwigd. Die hadden nog nooit zo’n snoek gezien. Tja. Playstation & Skating.

Gisterenavond nodigde Luc me uit om met de boot op het kanaal te vissen. Wegens tijdsgebrek liet ik verstek gaan, maar laat op de avond wilde ik toch nog efkes naar het water. Ik haakte een goeie vis op m’n eigen jerkbait, maar die schoot na enkele tellen los. Pech dus, meer dan.
Duizenden kleine visjes ploeterden zich door het wier, resultaat van de paai der brasems, voer voor de aanwezige roofvis. Het laatste zonlicht streelde en dit bloementrosje liet zich gewillig verleiden tot een mooie pose.

Nog enkele sfeerbeelden van ons verkouden reisje die ik jullie niet wilde onthouden. De zon moet u er echter zelf bij denken! Belet de kapotgebeten zelfgemaakte Guppy-jerkbait. Dat word zowat m’n lievelingskunstaas want ook op het vasteland blijkt het een vanger door z’n lekker dronken zwieberende actie.
De meivlieg op de foto landde op m’n kleren, en na wat proberen kreeg ik het beestje toch nog mooi op de foto. Het water lag er bij tijd en wijle vol van, prachtige insecten in allerlei kleuren van olijfgroen over geel tot bruin beige gestreept. Dit had ik nog nooit gezien.

Meer dan ooit besef ik, dat na het thuiskomen van een geslaagde trip, het steeds moeilijker word om je aan het hier drukke en erg stressy leven aan te passen… Het lukt me gewoon niet om op dreef te raken, me terug in de rat race te lanceren.
Mischien moet het in de toekomst maar anders?
Gisterenavond ben ik naar een lokaal meer gereden, ik kon echt niet anders, de dag op het werk was zooo lang, te saai…
Ik had besloten om maar drie kunstaasjes mee te nemen, om veelvuldig wisselen te vermijden. Bitter koud, met zo’n eng kil windje, wat een zomer is dat toch? De snoeken wilden m’n net onder het water teruggetikte jerkbait niet, dus knoopte ik er een flink uit de kluiten gewassen Sandra aan (da’s een soort mega-twister, geen leuke dame).
En jawel, enige worpen later miste ik een vis, hij stoof bijna de kant op en had geen zin meer om een tweede kans te wagen. Vijftig meter verder schoot er een beste uit de diepte omhoog en miste m’n Sandra opnieuw. Twee meter uit de kant keek hij me uitdagend aan, ik knalde het kunstaas voor z’n kop het water in en hij ramde het tussen z’n tanden. Een leuke dril, want hij liet zich niet kennen! Uiteindelijk kon ik een mooie vis van ongeveer 85cm landen.
Zo, da’s al beter om het afkicken van een reis te bevorderen…

Ewel, ik ben terug. Lough Derg revisited! Geen liefelijk weer deze keer, maar woest bruisend en donker water. Met enkele mooie kalme momenten. Jacques en David waren excellente compagnie en we hebben heel wat afgelachen. De snoeken wilden niet zo best meewerken maar met dit rare weer kan je niet veel anders verwachten…
De eerste twee dagen met gids waren een zeperd, enkel de gids wist een paar beste snoeken te vangen, ik bleef visloos en was behoorlijk geintimideerd. We waren zo doorregend dat we in de enige hardware store van het dorpje Ballina extra regenkledij insloegen, ze deden daar een goede zaak!
De eerste dag dat we alleen op stap gingen liep het al heel wat beter en we konden algauw de eerste mooie snoeken bijschrijven.
Mijn beste vis in deze week was een 109 cm, m’n personal best die mischien nog lange tijd staat?… David’s mooiste was een 106 cm en Jacques had een mooie negentiger.
Het leukste moment was toen David en ik gelijktijdig een echte bak aan de haak sloegen, onze lijnen raakten verstrikt en ook de driftzak werd bijna gehaakt! Maar de visssen kwamen binnenboord. De mijne was 98cm en ik zette hem direct terug in z’n element om van David’s vis foto’s te kunnen nemen… 106cm was die! Nice catch!
Jacques moest het met de ‘minste’ vissen stellen, maar hij bleef – zoals we hem kennen – volharden om met dood aas te slepen, hopend op die ene echte knoeperd!
De week was weeral te vlug om, maar we kunnen tevreden terugblikken.
Spreuk van de week kwam van Ferdi, na een opmerking dat het wel erg hard regende: ‘Ja, inderdaad, maar de meeste regen valt wel naast jou’…




Da’s zeker! Het is bijna zover. Vrijdag vertrekken we naar het land van de duizend kleuren groen. Ierland dus. We maken Lough Derg onveilig en dat zal deugd doen, het is namelijk een hernieuwde kennismaking
Het zelfgemaakte kunstaas is dit weekend al getest op de lokale wateren en 5 leuke snoeken waren de klos. Niets echt spectaculairs… maar beslist hoopgevend!
Guiness here we come! Huh!

Vorige donderdag was ik eenmalig gaan voeren op ‘t Fort. En samen met de hitte van het weekend is dat natuurlijk niet bevorderlijk voor de vangsten op m’n nieuwe stek. Toch had ik zaterdagmorgen algauw een beet op m’n rechtse hengel. Een spiegel van 11,8kg. was de pineut, maar voor de rest van de voormiddag bleef het stil. De omwonenden begonnen te klussen en de stek werd verstoord. Hoe hoger de zon, hoe lager de moraal en ‘s middags werd de handdoek in de ring geworpen. Te warm. Dat vonden de vissen dus ook want zowel Stef, Ben en Gunther hadden niet veel actie gehad.
Ik ging eerst thuis een hapje eten, om daarna drie broden te kopen en terug te rijden naar het Fort. Ik had ook m’n kunstaashengels bij om één en ander te testen. Tien worpen later met een zelfgemaakte streamer en ik had er een snoekje op, dat jammer genoeg losschoot. Wat later had een ander snoekje wel interesse in dat bewegend stuk haren, hij volgde het tot in den treure in ‘t kantje . Maar ik kreeg hem niet gehaakt. Wordt dus vervolgd!…
Dan maar wat korsten gevoederd. De aanwezige karpers zagen dat allerbest zitten en algauw zag ik hier en daar een slobberende dikkerd.
De eerste vis die ik haakte aan de rechterkant van het fort was een rijenkarper van 11,9 kg. De tweede vis maakte het behoorlijk bont aan m’n 1 3/4 lbs hengel. Uiteindelijk lag er 17kg. visvlees in m’n net. En ja, ik dacht het al toen ik hem schepte, dat was de vis die David vorige week ving! En nu al terug op het droge… Na deze vangst werd het wat stiller, en ik verkaste naar de linkerkant van het Fort. En hup, daar was een mooie erg licht gekleurde spiegel van 13,8kg. de klos. Op dezelfde stek kon ik geen andere vissen aan het azen krijgen zodat ik eens ging zien aan de omgevallen bomen achteraan, ook daar was tegen alle verwachting in geen enkele vis te bespeuren die er zin in had. Dan maar terug naar de eerste stek… er waren nog altijd een paar vissen die zin hadden in een korst. Het koste me twee uur om de grootste te haken, hij deed bijzonder moeilijk en ieder stukje brood werd erg omzichtig behandeld. De val werd was subtieler geplaatst en uiteindelijk was hij er toch aan voor de moeite. Een schub van 15,1 kg! Niet moeilijk te geloven dat ik met een brede smile naar huis reed!

David kwam maandag op uitnodiging vissen op het Fort. Spijtig genoeg konden we niet op m’n voorjaarsstekje aan de slag. Dus liet ik vorige week m’n oog vallen op een ander gedeelte van het water, waar ik trouwens nog nooit viste. Ik had geen tijd vrij om de zaak ten volle uit te peilen, dus werd het een alles of niets, een slag in ‘t water. Drie dagen ‘s morgens voor het werk een kleinigheidje gaan voeren.
David kwam. Een half uur te laat, véél te laat op geweest jongen met dat trouwfees!
David zag, en dat het goed en lekker zitten was aan ons Fort.
David kwam te laat tijdens de eerste run, ik had de hengel al uit de steunen gegrist.
Maar David overwon met een mooie grote spiegel van 17,3kg! Hij was er erg blij mee, net zoals met de 13,2kg spiegel die hij als eerste ving! Ik had ook twee vissen, een 16,2kg spiegel en een 11,9 schub. ‘s Middag’s om 14u30 waren we al terug weg. Hit & run noemen ze dat, dacht ik.

Tja, ik doe verder met de update van m’n post van een paar weken geleden, dit zijn nog enkele van Phil’s veertigers uit ‘t jaar 2005… Mooi hé!

Gisteren met Jan en Marleen naar het park gaan vissen. Een superdag met een lekker zonnetje. Nu deed Jan het als startend vissertje het nog beter dan z’n eerste keer, hij zat zo verdomd héél scherp te vissen, en had zowaar op 2 uur 19 karpertjes! De 20ste vis brak het 16/00 lijntje… Goe gevist Janneman!
In de namiddag ben ik met ‘m en Marleen naar het Fort geweest in de hoop een ‘demonstratie’ oppervlaktevissen te geven. Veel resultaat, weinig moeite en weinig tijd. Er lagen een paar mooie vissen te zonnen, waaronder één hele grote.
Ze begonnen bijna direct gulzig te azen op het brood dat ik hun toesmeet. Die twee moesten nogal kijken zeg, hoe die vissen dat brood onder slurpten!… Korstje gepresenteerd aan de grootste, gulzig als ik zelf was, en tien seconden later had hij het al aan z’n been. Beslist één van de betere vissen die er rondzwemmen… en die schoot los omdat ik hem te zwaar moest pareren, wegens het obstakel onder water… Jammer, een zware dertiger gelost.
Twee kleinere vissen begonnen nadien terug te azen, en daar kon ik toch nog ene van vangen, ik denk ongeveer 13kg, khad geen weger bij dat was teveel moeite met dat warme weer. Fotootjes en terug where he belongs. Nice catch, en na amper drie kwartier gevist te hebben zaten we alweer op het terraske aan de overkant van ‘t straat, met een drankske en een ijsje in de zon. Actie done! Yeh!

Maandag, tweede paasdag en dus een lekker vrije dag! David en ik zijn naar ‘t Oostvoornse Meer geweest. Op forel met de boot. Roeiend dus, want je mag er geen motoren gebruiken. Benzine noch electro. We hebben getrold met twee vliegenhengels met daaraan zonkerstreamers. Zowel aan Intermediate lijnen en zwaar zinkende. ‘s Namiddags vistten we ook werpend met kleine plugjes. Ik had er twee, en ene kwijt. Allemaal kleine vissen, panforellen. David had één mooie gestipte bruine forel en speelde er twee kwijt waaronder een grote. Wat een kolk was dat, verdorie!
Spijtig dus genoeg alleen kleine vis in de boot…
Maar ja, alleen de duinen scheiden ons daar van de zee, dus waren lekker uitgewaaid en bijna de ganse dag een lekker zonnetje!… We waren begod in ons gezicht verbrand!
We gaan nog een herkansing pogen in de hoop de grotere vissen te vinden.
Ik had een arsenaal aan kleine kunstaas mee, en toch bleek dat de gouwe ouwe kleine Countdown en Jointed plugjes van Rapala goed waren voor vis.
Volgende keer méér!…

Zaterdagmorgen had ik terug afspraak met de oude warriors van het Fort van Sint-Katelijne. Toen ik bij Stef langsliep op weg naar m’n stek lag ie nog te slapen, waarschijnlijk een drukke nacht gehad. Opstellen verliep routineus, het begon al wat herkenbaar te worden omdat ik deze stek vorig voorjaar ook beviste.
Ik had geen tijd om mijn lijn op te spannen want direct na de inworp tegen de overhangende struiken aan de overkant werd m’n hengel bijna uit m’n handen getrokken. Een 12kg+ was de klos. Jacky die aan de overkant bezig was op de witvis schudde z’n hoofd, wist niet wat te denken van zo’n vlugge run. Wat later volgde een 11kg+, een echte quasimodo, die na een fotootje op de mat vlug terug ging.
Rond de middag kreeg ik een trage run op rechts, en na een stevige dril (dan kan niet anders met zo’n staart) kwam er een 15,4kg boven water. Haha, da deed deugd! Stef kwam, na hij opgeruimd had, langs met een vis van 14kg+ in de mat, om hem op de foto te zetten. Het was de grootste van die sessie, de rest waren kleinere goden. Net op dat moment ving ik zowat het kleinste karpertje die ik er in twee jaar gezien had, ook Stef kon zich een schubje van een paar kilo niet herinneren… Beide vissen werden op de gevoelige plaat gezet, en we konden naar huis! Mooi, elk vier runs!

Geert Baillevier is zowat m’n oudste jeugdvriend. Ruwe bolster, blanke pit en peperkoeken hart. We hebben het allemaal samen beleefd, stekelbaars, salamander, paling, snoekbaars, voorn en brasem, baars… en natuurlijk ook een paar karpers.
We zien elkaar hoogstens een paar keer per jaar maar toch is er nog steeds dat zelfde gevoel, we hebben immers samen veel meegemaakt… Weet je nog die ufo, Geert?…
Hij zit nog altijd met z’n hoofd op 150% grote karpers vissen, kan het niet loslaten ook al ontbreekt hem de tijd die specifiek nodig is om de grote beren te vangen.
Vorig jaar ving hij op de Gavers in Harelbeke enkele mooie vissen. Dit zijn er een paar van…

M’n zoontje Jan wilde persé zondagmorgen gaan vissen. Dat was lang geleden, een jaar ongeveer. Hij heeft z’n eigen drie meter hengeltje en een paar fijne tuigjes, scherpe dobbertjes. Een klein doosje zoete mais zou voldoende zijn om ons een uurtje plezier te gunnen in het Vrijbroekpark. Dit moet zowat het ideale watertje zijn om iemand te leren vissen.
Ik had er geen goed oog in, want z’n concentratie is nog niet zo best. De eerste beten kwamen al vlotjes, na een paar minuten al. Hij miste ze allen, en sloeg iedere keer een gat in de lucht wegens véél te laat! Een kleine uitleg volstond om hem geconcentreerd genoeg te krijgen en de volgende aanslag was knalraak! Z’n eerste karpertje van het jaar was een feit. Wat was hij fier!
We (Marleen en ik) slaagden erin om hem nog efkes het hengeltje afhandig te maken en elk een visje te vangen. Verdorie, hij is gebeten. Jan is gebeten door de vismicrobe. Wie had dat ooit gedacht!
Anderhalf uur later had hij zowaar tien karpertjes gevangen, gehaakt en zelf geschept!
Als ik hem zag zitten aan het kantje met z’n korte hengeltje zag ik ook me zelf terug zitten aan het kanaal Kortijk-Bossuit, dertig jaar geleden. Ik zag mezelf bezig. voorover gebogen, turend, m’n eerste visjes…
Een visser is geboren.

Op één april krijgt men de karpers waar men wil! Dit weekend zijn Stef, Gunther en ik samen in actie geschoten. Stef begon vrijfagavond al, en direct goed. Toen ik erbij stond trok hij nog voor donker een karper in ‘t net. Dat beloofde dus voor het weekend. Toen ik ‘s morgens aankwam om te vissen kon ik al direct foto’s maken bij Stef. In totaal kreeg hij 7 runs en landde er zes van. De grootste was 16,5kg!
Ik kon niet rap genoeg beginnen en reeds een uurtje later verspeelde ik jammer genoeg een grote vis voor m’n voeten. Balen dus! Stef kwam efkes later langs en kon direct genieten van nog een run, om me daarna direct terug op de been helpen na een stevige uitglijpartij in de vette Fort klei. De kleine vis werd toch nog geland en efkes later teruggezet. Tegen de middag begon het zwaar te regenen, wat zeg ik, te gieten! Net in die bui kreeg ik twee runs op een paar minuten tijd. Een 13,2 en een 13,7 kg. Deze maakten het verlies van de grote vis wat draaglijker. Doorweekt nam ik een korte pauze, om verse kleren te nemen uit de auto. Aha, direct na het inwerpen terug een beet op de linkse hengel, de gehaakte kleine vis sprong zowat boven water en schoot direct los… tiens tiens… Ik begon al wat te twijfelen aan de effectiviteit van m’n rigs, misschien toch terug grijpen naar de Tiemco? Daarna bleef het stil, nochtans was de zon erg hard aan het schijnen. Misschien lagen ze met z’n allen te zonnen?… Ik kon ze het niet kwalijk nemen.
Gunther was ondertussen ook gearriveerd en er werd gesocialised met Ben, Bart en ondergetekende. Wat later begon hij vol goeie moed aan ‘de nacht’, nadat de collega’s hem eerst geholpen hadden met z’n karrevracht materiaal. Z’n kruiwagen had immers platte tube! Om zondagmorgen te eindigen met een drietal vissen, waaronder een schitterende 16,2kg! Een mooi en geslaagd weekend dus!…

Met de verandering van het uur hebben we ‘s avonds een uurtje extra licht. Oef. Dinsdagavond straalde de zon zo heerlijk dat ik wel een uur naar het water moest! Ik werd er op het werk al piepnerveus van en wilde zo snel mogelijk weg. M’n penhengel en de kleine spulletjes stonden nog waar ik ze vorig jaar had neergepoot. En ik vond in m’n voorraadschuif nog een overgebleven blikje mais. Visseeeeeen jahoeee!
Het Vrijbroekpark lag er helemaal verlaten bij, ik dacht dat ik niet de enige zou zijn.
Het kleine pennetje – dat ik ooit van Jacques kreeg – stond nog op diepte ingesteld, dus vlug één maiskorreltje op de haak en indalen maar!…
Ik had een uur te gaan en vol verwachting stond ik de dingen te overzien. Een warme avond. Hop pennetje weg en de eerste brasem van het jaar was een feit. Er volgden er nog drie waarvan één een hele mooie was. Het pennetje zien ondergaan was al genoeg voor deze dag, meer moest het niet zijn. Net tegen donker had ik nog een bonus in de vorm van een kogelrond schubje van een kilootje of vijf. Hij was z’n mooi oranjegeel winterkleedje nog niet kwijt en ook z’n lippen waren nog in perfecte staat. Mooi!
Zo, dan ga je tevreden naar huis hé? Raar dat je in tijden van ‘veertigponders’ met een gelukkig gevoel toch een tienpondertje kan terugzetten…

Gisterenavond kon ik m’n uurtje plezier nog eens herhalen, dus stress in de auto om er zo vlug mogelijk te zijn! Er kwamen donkergrijze wolken aanzetten en ‘k verwachte een zware bui. De brasems deden het niet, het bleef dan ook stil. Het enige geluid kwam van de trage regen en een zo nu en dan passerende jogger.
Pas toen de plensbui in alle hevigheid losbarstte kreeg ik een mooie wegzeiler, resulterend in een kleine brasem, vol zwarte schimmel. Bijna had ik hem uit z’n lijden verlost. Direct erna terug een tikje, had ik het goed gezien? Ja, een trage wegloper, béng met die hengel, weer een kleine karper? Nee, zo bleek het een 5 minuten later. Het was één van de betere vissen van het water. Ik schatte hem een goede 10 kilo. Véél zwaarder zwemmen ze er trouwens niet rond.
Z’n beide mondhoeken waren zo erg ingescheurd van vroegere sleurpartijen dat ik medelijden met ‘m had. Ik vond met moeite m’n haakje tien terug in het verwrongen muiltje. Traag zwom hij terug weg.
Ik had drie kwartier gevist, was druipnat, het werd donker, en het was tijdje voor een zakje friet bij Frituur Lucienne!

Tja, een mens word er stil van. Laatste vrijdag hadden Phil en ik, bij Geert Baillevier thuis een erg gezellig etentje… enne onvermijdelijk praten we dan ook een beetje over grote vissen hé… en tja… wat een reeks grote vissen heeft de Phil weer gevangen in 2005. Bijna twintig veertigers in België alleen al, met de ‘Engelse’ als monster vijftiger er als kers op de taart bovennop! Well done maat!…
Hieronder een paar echte mooie… De rest krijg je een andere keer wel, als ik zelf niks gevangen heb!

Ouf, ik ben zondag 19 maart voor een eerste sessie uitgepakt op het Fort van St. Katelijne, het was ‘s smorgens flink koud in die flauwe mist en het kille briesje. Dat briesje stond de verkeerde kant uit, vond ik, dus dat stond me niet echt aan! De watertemperatuur was op 50 cm diepte en 2 meter uit kant net 5 graden… Ik had het iets hoger verwacht.
De drie hengels lagen algauw strategisch geplaatst, twee ervan op de bewezen hotspots van voorjaar 2005, en één hengel op een nieuw gekozen plekje ergens tussenin. Het bleef stil tot rond de middag maar net voor de zon door de wolken piepte kreeg ik een vlugge zakker op notabene de nieuwe stek. Ach leuk, maar ‘k was wel gigantisch te laat wegens een hete koffiemok in de ene en babbelde gsm in de andere hand. Na het aanslaan voelde ik wat takkerij en de vis schoot te vlug los. Blijkbaar erg slecht gehaakt. De eerste run van het jaar en direct los…
Wat later rond 13u kreeg ik een run op rechts, net nadat ik de hengel had heringeworpen, iets verder uit de kant. Het bleek een schub van 14kg, waar ik erg blij mee was, maar ik dacht dat ik hem herkende. Zoveel verschillende schubs zwemmen er immers niet rond. Later zag ik op m’n computer in m’n fotobibliotheekje en verdorie daar was ie. Vorig jaar had ik ‘m ook, eveneens op m’n eerste sessie van het jaar maar dan als derde vis, en zelfs ook in het weekend van de 20ste maart, dus met één dagje verschil… Straf hé!…
Ik maakte wat foto’s op de mat en met de zelfontspanner (maar dat wilde nie best lukken!) en zette het beest terug. Ondertussen was het lekker warm geworden en kon ik voor de rest van de namiddag lekker suffen in ‘t voorjaarszonnetje. Dat deed deugd! We zijn gestart, jahoew!

Om m’n grote streamers wat verder te kunnen werpen met m’n spinhegel wilde ik gisteren een soort ‘head’ in elkaar knutselen. Een suspenderend werpgewicht, dus erg traag zinkend. Experimenten met een combinatie van kurk en lood mislukten omdat je in verhouding erg véél kurk nodig hebt tegenover lood.
Eerst dacht ik aan balletjes met lucht in, gecombineerd met lood, maar uiteindelijk heb ik kopjes gemaakt in meranti hardhout, met daarin zoveel lood dat het zaakje zacht suspenderend wegzinkt. Afgewerkt met een oogje en wat epoxylak ziet het er voorlopig zo uit. Ik kan er mee leven, nu nog snoeken vangen!

Woensdag zijn we nogmaals het grote water op gegegaan met de bedoeling onze snoeken op erg diep water te zoeken… vlak bij de trailerhelling lag al een mooi diep stuk van 10 meter plus. Enkele scholen prooivis waren vlug gevonden en het vertrouwen was skyhigh. Het mocht niet baten, want de ganse dag hebben we geen knabbeltje of knauwtje aan ons kunstaas gevoeld. Zowel shads of vertikaalpluggen werden genegeerd… dan maar effe geprobeerd met aasvissen (ik had er vier meegebracht) maar dat was ook een zeperd.

Niks gevangen dus, maar het weer was ons redelijk goed gezind, alleen tegen de avond en in de wind werd het wat ruiger.
Na het obligate restaurantbezoek stond m’n auto defect. Alle leven was uit de batterij gezogen. Ik vond er niks beter op dan de batterij van de electromotor op m’n schoot te nemen, de startkabels via m’n open raampje door ‘t kofferdeksel te steken en te koppelen aan de lege batterij, en zo naar huis te karren. Het lukte wonderwel maar ik was de dag nadien wel zo ziek als een snoek met levend aas-astma…

Ziek zijnde viel m’n zaterdagse afspraak met Luc Van Litsenborg ook al in het water. Het plan was om een lokaal kanaal met een bezoek te vereren, om er de snoekbaarzen te gaan pesten. Nou, ik zat me helemaal te ergeren dat ik door m’n gezondheid niet mee kon. Dan maar in de namiddag een goed ingeduffeld bezoekje gebracht aan de Opendeurdag van Hengelsport De Goudvoorn in Mechelen, een winkel waar ik graag mag komen. Gunther Wiggy deed er de karper demonstraties, Albert Dinard zat er naast voor de vliegbinddemonstraties, en dat was best gezellig. Gunther en Stevee zaten de hele tijd te vissen naar welke rig nou laatst het verschil maakte voor Phil Cottenier. Ik had namelijk m’n mond voorbij gepraat… maar met de lippen stijf op elkaar kon ik verder onheil afwenden!…

Zondag werd de snoekmicrobe in het genezingsproces te sterk en ik moest er uit. Buiten! Jan Walraeve reed mee naar de polder. Het was best zacht mooi weer maar de snoeken deden het in deze polder niet… Jan viste met spinners en pluggen, en ik ging aan de slag met de streamers die hier ergens hieronder staan afgebeeld. Jan kreeg jammer genoeg geen vis gehaakt en ik moest het stellen met een vis van rond de zestig. Wel verspeelde ik eerder een mooie vis vlak voor m’n voeten, ik was met deze al heel tevreden geweest!
Kilometers werden afgewandeld maar ‘t mocht niet baten, ze lagen stil. Of wij kunnen niet vissen, dat zal ‘t wel zijn?
Na een stevige kop erwtensoep in een naar hondestront stinkend cafeetje bolden we huiswaarts. Tja, het is een winter waar er voor mij geen resultaten vallen… het word wat pijnlijk… er moet iets gebeuren!

Zaterdag was de minimeeting van de Mechelse VBK-regio. Dat was behoorlijk straf en keigezellig. Na het welkomstwoord en de aperitiefkes was ‘t tijd voor een goede diapresentatie van Stef michiels en Gunther samen (over alles wat ze zowat al gedaan hebben, met enkele héél nuttige tips).
Daarna was ‘t tijd voor een dvd-montage van Gunther Poelmans en Roel Bocken (de Poeli en den Bocki haha!) over hun karpervisserij in 2005 (vooral op de Maas leek me), djeezes wat vangen die jonge gasten vis! Ge moet ‘t maar willen doen, wat een overtuiging…
Daarna was’t lekker eten en drinken, stoofvlees, een videeke of een grote vegetarische schotel. Vlak erachter kwam de superkwis van Mark en Fré, we hebben ons gewoon scheel gelachen! We deden het met het HIR-team (naar de HIR mix van Pluckers! Haha!) helemaal niet slecht op de tweede plaats! Wat opviel was dat het damesteam (de echtgenotes die wél zo dapper waren om erbij te zijn) het erg goed deed en welverdiend op de derde plaats kwam, en daarmee de gerenomeerde Mechelse karpernamen ver achter hun lieten! Mooi!
Na de prijsuitreiking, erg mooi gesponserd door Megafish, De Goudvoorn en Luc Pluckers, barste er een spontane fuif los, de Rie showde meerdere keren z’n onnavolgbare danstechniek, met in z’n zog de vandaag redelijk nuchtere Stevie, de Mark en de rest van de jonge goden! Onnodig te zeggen dat het bier dan al in de man was…
Een mooie dag!

Nu het vissen op een laag pitje staat, wegens ziekte, ijs, tijdsgebrek en verplichtingen, ben ik aan het opruimen geslagen. Alle m’n kunstaas is eindelijk op orde geraakt in opbergdozen. En een mooie ruime Rapala-tas werd aangeschaft om deze spullen in te stoppen. Puur genieten om dat allemaal te zien staan, haha!
Ik heb er nu ook eens de tijd voor genomen om een aantal rigs op voorhand te maken, zodat ik niet met ijzige handen aan het water stalen onderlijntjes moet fabriceren. Mooi geklasseerd in een etuitje geeft dit grote voldoening op een winterse dag!
We zijn van plan om mischien deze zomer naar Zweden te trekken om op snoek te vissen met onze eigen boot. Ik dacht er aan om daar alvast wat streamers voor te binden. Die komen altijd van pas… ook in de polder.

Tja, als je het water er nu ziet bijliggen… heb je niet veel kans meer om te vissen. Of ‘t zou op het grote water moeten zijn! Maar da’s voor zaterdag. Laat ons hopen dat het niet blijft vriezen want hier en daar worden de schaatsen al bovengehaald.

Nog een paar foto’s uit de oude doos. Een mooie foto van Filip uit midden jaren ’80, met één van de gekende vissen van het Kanaal Kortrijk-Bossuit. Het was het eerste grote water waar hij aan de slag ging. Deze mooie vis zat toen rond de 11 kilo, ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Gek hoe een mens z’n grenzen kan verleggen hé? Dat je überhaupt toen je grenzen kon verleggen met een twintigponder!…
Eronder een leuk beeld van Filip en ik aan de Gavers in ’91, elk met een mooie vis. Filip, godverdomme, we zijn 15 jaar verder, maar geen 15 jaar ouder…


Voor het eerst echt te zien in het boek van Tony Davies Patrick. Black Carp, de vis die me nog steeds ‘natte dromen’ bezorgt. Ochoch, wat zou er graag een vangen!… Ze worden ook zo beschamelijk groot hé!
Het is een vis die van origine in de Japanse rivieren voorkomt, en leeft van slakken e.d. Hij is op meerdere watersystemen ter wereld uitgezet ter bestrijding van slakkenplagen. Het blijkt echter een vis die erg moeilijk te vangen is. Eén trip die ik ervoor gedaan heb, is compleet in het water gevallen. Maar gelukkig waren er nog andere vissen te vangen.

Als de Nederlandse gesloten tijd eraan komt voor het snoekvissen dan moet er uitgeweken worden naar andere mogelijkheden. Eén ervan is vliegvissen op forel aan het Oostvoornse Meer. Intrigerende locatie met erg mooie en grote supergespierde forellen… Mischien gaan we er met de roeiboot naar toe, en vissen we met traaggesleepte streamertjes, of kleine plugjes.

Een leuke foto uit de oude doos… M’n zoon Jan met z’n allereerste karpertje, zelf gedrild en genet (hij kon toen bijna zelf in dat grote karpernet). In dat zelfde net lagen wel 20 bittervoorntjes te spartelen. Pa was ongeveer even fier als hijzelf. Ondertussen is hij al acht, en vangt hij ook al eens een visje met de hengel… Maar, het echte vissersvirus? Ik weet het niet… voor ‘t moment heeft hij meer aanleg om ‘t in de muziek te maken!…




Laatste zaterdag ben ik met David en Filip gaan snoeken op een groot Nederlands meer. Filip begon z’n visdag goed door z’n warme kleren te vergeten, nog nooit een kerel zien vissen met 2 pyamabroeken onder z’n visbroek!… Maar, hij heeft niet geklaagd, ook al had ie het waarschijnlijk erg koud. De stek was een diep gat, tot ong. 14 meter, waar David en Carl veertien dagen geleden hun vissen had gevangen. Traag en diep trollend met kleine pluggen, en wat gevertikaal met zware shads moest leven in de brouwerij brengen…
Wel, ‘t was niks en dan ook nog pech…
De eerste beet die ik kreeg was een rare venijnige totaal slap vallende lijn, tanden in de shad, maar geen gehaakte vis.
De tweede beet kwam een heel stuk later in de namiddag, net toen David op de dieptemeter een grote school aasvis opmerkte. Een harde aanbeet, ik klop erop, en breek godverdomme op m’n dyneema hoofdlijn!….
Ik was er ‘t hart van in!… Dit heb ik nog nooit voorgehad… En niet eens op de knoop, zomaar ergens middenin. Als je dan gaat beseffen dat deze snoek spijtig genoeg met zo’n rig rondzwemt, erg…
Nadien niks meer gezien of gevoeld, dus geen vis in de boot vandaag. Maar ‘t was een erg gezellige dag op het water… fun met drie man op een bootje!
‘s Avonds een paar Nederlandse vriendelijke kerels gesproken aan de trailerhelling, en die hadden met kunstaas noch met semi-doodaas aas beet gehad. Volgende keer dus: ‘revenge’!…

Zaterdag zijn we terug een dagje gaan vertikalen op het grote water. Koud. Erg koude vriestemperaturen. Alle vissersbootjes op een kluitje boven diep water. De snoekbaarzen deden erg moeilijk, ik denk dat ik een negental aanbeten had, resulterend in slechts 2 effectief gehaakte vissen. Magertjes dus. Luc van zijn kant had minder beet maar wel 5 gelande vissen. We besloten om in de namiddag wat nieuwe stekken te zoeken, op de eerste stek had ik algauw een aanbeet van wat als een mooie vis aanvoelde maar die schoot jammer genoeg los! De rest van de namiddag geen vis meer in de boot…

De 24ste december had ik nog eens een half dagje over om een karper een oor aan te naaien. Ik besloot drie dagen karig en spaarzaam te voeren. Gunther vertelde me dat hij op donderdag geen beet had gehad, nochtans liggen zijn en mijn stekje naast elkaar. Ik had er dus geen hoge verwachtingen van.
Die nacht had ik niet goed geslapen en ik stond in de ochtendschemering maar wat te suffen. Het uitwerpen lukte al helemaal niet, en ik moest de drie hengels wel elk 4 keer heruitwerpen. En dan stond het me nog niet aan ook!
Niks roerde zich en na een uurtje dacht ik: ‘Ik kan zowel m’n hengels goed herinwerpen!”. Gouden zet want een paar minuten later had ik al een run, resulterend in een 15,3kg. spiegelkarper. Mooi rood en oranje. Gunther kwam langs om het beest te fotograferen, en vond een machtige vangst, ik ook!
Mooi begin van het Kerstfeest!

Eens iets nieuw! Ik heb altijd gedacht dat het vertikalen op snoekbaars niks voor mij was. Niks is minder waar. Het is inderdaad een subliem spelletje van hengelaar, hengel, en aasje. Luc Van Litsenborg nodigde me op maandag uit om een dagje mee te gaan op z’n nieuwe slagschip, en een groot water werd uitgekozen.
We gingen op zoek naar de diepere hotspots en na een beetje fine-tuning werden vrijwel gelijktijdig de eerste snoekbaarzen gehaakt. De teller stond op 14 als de avond viel, wat helemaal niet slecht is vanaf een nieuwe boot, op een onbekend groot water. Erg plezante dag, Luc!

Donderdag ging met David en onze boot een dagje met dood aas op de rivier slepen, we hadden waarschijnlijk de koudste dag van ‘t jaar uitgekozen, en blij dat we waren!…
In Mechelen was het -4°, Antwerpen -1°, maar in Nederland algauw -9°. Prachtige dag op het water, moederziel alleen, helaas waren er ook geen snoeken die zich lieten verleiden!…
Verkleumd en blauw besloten we later op de dag nog wat te trollen met groot kunstaas maar niks mocht baten. Iedereen had last van de kou.

Enkele jaren geleden konden we op bezoek bij familie in Oman, net voor het officiële toerisme daar mogelijk werd. Tijdens een vierdaagse trip in de woestijn maakte ik volgende beeldjes. We reden van Muscat naar Sur en van daaruit de Wahibi Sands in… Prachtig rode woestijn maar snikheet. Ik wist niet dat een zo droge plek op de wereld (zonder vissen) me zo kon bekoren.
De week erop kon ik een dag op de oceaan gaan trollen met een van de buur geleende boot. De man had ook een big-game hengel en een paar doorknauwde Rapala Magnum’s te leen en wist me ongeveer te zeggen waar en wanneer ik best buiten de kust trolde. Formidabele plek op een bloedhete rustige oceaan… we zagen een paar zeeslangen, en een groep van ongeveer honderd dolfijnen…
Normaal gezien vangt elke leek met een beetje uitrusting daar meerdere vrij grote dolphin fish op een middagje, met hier en daar een mooie tonijn ertussen… maar het was me niet gegund, het bleef bij twee bonito’s. In plaats van ze mee te nemen voor de grill, zette ik de ukkies liefdevol terug in het donkerblauwe water. Voer voor de biggies dus.
Op het strand en de riffen was ik wel in staat een visje te vangen, vooral kleinere groupers tot zo’n 50cm. Enorm krachtige vissen op lichte spinhengel die er al snel voor zorgden dat ik door m’n voorraad twisters en shadjes heen was. Eén aanbeet was genoeg om het aas te halveren. Dan maar jigs gebonden met van de kinderen geleende witte en rode breiwol. En dat ging net zo goed!…

Een bloehete plek in de Wahibi Sands, toch leven er mensen!

De extreem giftig zeeslang, rustend in de zon.

In een bepaalde wadi (oase) hadden alle kinderen dezelfde oortjes en schele ogen, inteelt in de woestijn?…

De ruines van Qalhat, een oude stad die werd verwoest door de Portugezen in 1507.

Een zicht op de Abdel Akhdar bergen en een oase, een eeuwenoude ingesleten rivier tussen de rotswanden.

De man en z’n missies. Oud fanatiek karpervisser. Ik ken niemand die zo begerenswaardig uitkijkt naar het vangen van echt grote vissen. Een grote vis is voor jou en ik mischien veertig pond karper of groter, maar Jacques ziet dat nog een stukje groter. Hij gaat namelijk niet uit de weg voor honderd kilo massief visvlees of zelfs méér…

Hij heeft de halve wereld afgereisd om z’n prooien te belagen, en meestal ging daar een maandenlange minitieuze voorbereiding aan vooraf.
Z’n avonturen pende hij enkele jaren geleden neer in ‘De Nieuwe Zoetwatergiganten’, een mooi lees- en kijkboek, waarin je kan meegenieten van ongekende vagnsten, zelfs van vissoorten waarvan voordien nauwelijks iets bekend was, bijvoorbeeld de Gar. Ook krijg je in het boek tal van praktische tips voor het vissen op de echt grote rakkers.
Dit boek is een zalig eindejaarscadeau! Lezen!

Zaterdag, de dag van de VBK-meeting in St. Niklaas, had ik afgesproken om een dagje met Jacques Schouten te gaan karperen op het Fort van Sint-Katelijne (wat is dit jaar weer vlug voorbij!). Na aankomst bleek dat m’n stek onder een laagje ijs was verdwenen, alleen de overkant lag nog open. Ik vond rechts nog een relatief open stuk, en dacht ‘beter hier op halve kracht dan thuis zonder kracht, voor de kachel’. Anyway, alles in stelling gebracht en ik had net de eerste hengel over het ijs uitgeworpen toen Jacques uit Nederland arriveerde. Tien minuten later – ik had net gezegd dat ik er wel hoop op had om ondanks de bittere kou op de middenhengel een vis te vangen – werd de stilte verbroken werd door een nerveuze beetverklikker. Jacques kon verdorie direct beginnen drillen! Met een gekraak en geknisper van jewelste boorde de vis zich door het ijs, en door het gebruik van het dyneema dacht ik er niet aan dat de lijn zou doorgesneden worden. Het ging goed en een bijna dertigponder werd geland. Een blij en goed begin van de dag!
Het bleef nadien stil tot de middag en ik kreeg zin om te verkassen, ik voelde het gewoon dat het nodig was. Zo gezegd zo gedaan, en met twee man is het vlot verhuizen… Een kwartier later werp ik de hengels over het ijs uit in de enige overgebleven strook open water van die stek. Wis en waarachtig, tien minuten al later een run met een 22 ponder als resultaat… dat gaat vlotjes! Het gekraak van het ijs en het echoën ervan onder water geeft het geheel een waarlijk bevreemdend effect.
Ik besluit van wat bij te voeren om de vissen op dreef te krijgen, en nadien vangen we inderdaad nog een paar vissen bij… Jacques trekt er voorzichtjes een 15,7kg. uit, ik efkes later een 12,5kg. en na een geloste vis land Jacques als afsluitertje van deze uitzonderlijke dag het kleinste visje die ik dit jaar op het fort heb gezien, misschien 3 à 4 kg…
We drinken er een ferme wiskey-cola op en gaan nog voor donker naar huis! Lovely haha!