Info

Posts uit Geert’s Fishing Blog

Vorig jaar ging ik met Jacques drie weken op karper vissen in Zuid-Afrika. Het werd een mooie trip van de goeie geneugten, echt schitterend weer, en zo nu en dan een lekkere vis! De eerste week was niet om naar huis over te schrijven, bijna noppes, want we hadden ons een moelijk plan vooropgesteld! Dan maar verkast en op Donaldson Lake wilde het wél lopen, een goede 40 vissen in 6 dagen.
De laatse week viste ik alleen, Jacques moets onverwachts huiswaarts keren. Ik ging met Gary (onze gids) en twee onbekende Oost-Duitsers op stap naar Snagmere, en daar hadden we best een paar mooie vissen.
Hieronder een fotoimpressie…

Een paar jaar geleden trokken Luc Van Litsenborg, Ronny De Groote en ik naar de kuststrook van Gabon, Zwart-Afrika. De bedoeling was om er gedurende drie weken de tarpon te belagen. Deze soort bereikt daar enorme gewichten, rond de 100 kg en 2 meter+ lang!

De reis en de voorbereiding was een hele heksentoer om voor elkaar te krijgen, mede omdat Jacques Schouten voor deze trip wegens ziekte forfait moest geven. Ginds aangekomen werd alles ter plekke voorbereid, boten, motoren, eten, brandstof, hulpjes. Omdat je maar een beperkt aantal kilo mee mag nemen op het vliegtuig.


Nadat alles picobello in orde was vertrokken we met drie vissers en vier man personeel het oerwoud in. Er werd gevist met kunstaas, levend aas zoals harders, en dood bodemaas, en speciale dobbermontages met kleine aasvisjes voor de tarpon. De tarpons gaven echter verstek maar er was meer dan genoeg plezier met de andere vissoorten zoals jack’s, pastinaakroggen, barracuda’s, rode karpers, en gitaarroggen.

De meeste kunstaassoorten bleken niet bestand tegen het zware tandengeweld van Barracuda’s en rode karpers. Onderstaande Super Shad Rap heeft welgeteld 100 meter gezwommen en hij moest er al aan geloven, in twee!

De gemakkelijst vangbare soorten waren roggen, jack’s en barracuda’s. Slechts één tarpon werd door Luc gevangen, een goede 90 kg. en 2,20 meter lang! Een topper!
Ik heb er 3 weken afgezien, want het tropenweer gecombineerd met alle dagen ‘magere vis’ eten, heeft een weerslag op je fysieke weerstand.
Een puik avontuur, en ik heb het gelukkig overleefd.

Vorig jaar ging ik een weekje snoeken op Lough Derg in Ierland. Daar huurden we bootjes bij de welbekende Ferdinand Heyerman (http://www.pike-ireland.net). Partners in crime waren David, ikzelve, Jacques Schouten en Peter-Paul Blommers. Een zalige tijd met erg moeilijk doende snoeken. M’n grootste was 95cm op een Salmo Warior Fire Tiger, en met een paar vissen per dag mochten we echt tevreden zijn. De wondermooie omgeving, het meer en de supersympathieke mensen maakten véél goed!
Tijdens deze vakantie kreeg ik van Peter-Paul, die zowat de mooiste hengelsportverzameling van Europa heeft, een mooi setje antieke Rapala’s cadeau! Verpakt in het originele doosje, en met de beschrijving er nog bij ook. Leuk is dat de pluggen bovenaan mat gespoten zijn, en onderaan blinken.

Vrijdag ben ik naar Nederland gereden hopend op een mooie poldersnoek! En heb terug een supermooi stuk ontdekt, het zou me trouwens verwonderen als daar veel volk komt vissen. Het was beeeerekoud door de harde frisse wind, had ik niet verwacht en ik was er dus niet op gekleed… Het water was verdorie warmer dan de omgevingstemperatuur! In de eerste tien minuten had ik er al een van rond de 70cm te pakken, dus ik dacht ‘dat word een goeie dag’… Maar, de rest van de dag werd het niks meer…
Dan ben ik maar eens gaan rondrijden op zoek naar mooie visstekjes. Net voor donker (ik stond echt al wat te dromen) kreeg ik me daar een klop op m’n streamer, vis ferm door de slip, een echte grote vis dus, ik dril ‘m een tijdje en nou net voor ik hem wil pakken schiet ie los verdomme…
Ik heb nog nooit zo’n grote gehad in de polder… maar ik ga nu ook nie zeggen dat ie een meter was hé… Ik was serieus pissed-off! Rij ik effe later terug naar huis en kom ik terecht in een monsterfile wegens een heel zwaar accident… Miljaarde!
Maar, ‘t was een rustige leuke dag en ‘k heb er van genoten…

Als eerbetoon aan Big Scale, ooit één van ‘s land mooiste vissen, heb ik het nieuwe logo van het VBK Regio Mechelen qua schubbenpatroon een beetje naar ‘hem’ gestyled. Hieronder zie je Big Scale toen ie nog springlevend was in de handen van Phil Cottenier…



Als ik me niet vergis is dit een oude foto van de Halfrijen van het Land van Ghow. In ’92 had ik het beestje op 11kg., ergens achterin November op een tijgernootje, tegelijk met de andere rijen die er toen rondzwom. Ongelofelijk hé, dat zo’n vis na jaren zo groot kan worden… Op de foto midden zie je Darwin toen hij de Halfrijen had op 21kg+. En onderaan Geert Catteeuw, vorig jaar met de Halfrijen op 26,2kg (Tnx Geert, voor de mooie foto!). Wat een Bak!

Vermits de twee snoekdagen in Nederland van vorige week een supersof waren, en er niks leuks over te vertellen valt trek ik nu maar terug enkele foto’s uit de oude doos tevoorschijn…
2001 aan de Leuvense Vaart. Op de foto’s zie je superbeauty ‘Dubbele Rijen’, de nu vermiste Grote Vlekschub op 22,2 kg, en één van de grote schubben…


Een duister sfeerbeeld van het Land van Ghow, het roemruchte West-Vlaamse water. Wintertime is coming!…

Ja, je kan het voelen, de kou is in aantocht, we zitten op een kantelpunt, de vogels maken zich op om te vertrekken naar warmere oorden (of ze zijn al lang weg)…
Wat zal de winter ons brengen?… Enkele snoeken of een paar mooie karpers?… In deze prachtige opname van Phil Cottenier zit allezins sfeer genoeg om er efkes dieper over na te denken…

Deze sfeervolle dia nam ik aan het Klaserie-meer in Zuid-Afrika om vier uur ‘s morgens. Dit meer ligt aan het Krugerpark en is een ideale bestemming om naar toe te trekken in onze winter, omdat het daar dan erg lekker toeven is…
En, je kan je kan op deze exotische bestemming best ook nog een vis vangen, zoals Oliver Stevens hier met een mooie 17 kg vis. Maar dit verhaal werd reeds beschreven in Alijn’s boek ‘Tegen De Stroom In’.

Vrijdag kwam het onverwachte nieuws dat David en ik toch een dag wegkonden met onze boot (agenda’s gelijkstemmen is echt niet zo eenvoudig!), we gingen het ons niet moeilijk maken en kozen voor de laatse stek waar we samen gevist hadden, een mooi traag stromende rivier. Toen we er ‘s middags aankwamen lag ze er schitterend bij in de warme najaarszon en het bijhorende zachte briesje zorgde ervoor dat we perfect langs de oever konden mee driften.
Na een vijftal worpen (ik was verdorie nog aan het optuigen) had David er al één op, heerlijke opsteker!… De vis had er zin in en gaf een best stevige dril voor ie geland kon worden. 95 cm, en een schitterend begin van de dag! David verkoos met z’n kleine shads verder te vissen, ik zag het echter wat groter en knoopte er een Sandra aan…
Tien minuten later had ik er ook al één! Hopzo, we hadden het idee dat we goed bezig waren!
s’ Avonds hadden we er samen zeven. David’s eerste vis was 85cm, de tweede ook zoiets, en de derde 95cm. M’n vissen waren 85, 2de 65à70, 3de 80 cm en de 4de 95cm. Het kan zowaar slechter op een dag met véél zon, geen wind en oostenwind!…
We vonden het zowat onze mooiste visdag van het jaar.


Het enige wat me rest van een fantastische dag poldersnoeken is onderstaand beeldje. M’n cameraatje heeft de nodige nukken na z’n tewaterlating eerder. Ach wat, het vissen is belangerijker dan de beeldjes hé?! Of niet?…
Een prachtige najaarsdag met héél veel zon en een zacht briesje, niet echt het beste snoekenweer maar ik had nou een dag vakantie, dus naar Nederland en genieten!…
De teller stond ‘s avonds op zes snoeken en drie leuke baarzen, ik was er echt gelukkig mee. Toch twee zeventigers erbij wat me véél plezier deed, voor deze polder beste vissen! De geel-groen-oranje streamer van vorige week stond garant voor een drietal vissen, de rest werd aan de spinner verleid.
Over zag je vogels, reeds op weg naar het zonnige zuiden, het gaf een apart gevoel op de rand van het goede weer te zitten…
Ik had ook een treffen met de arm der wet, de derde keer in dertig jaar vissen, dit wil veel zeggen over de frequentie van de controles in zowel Nederland als België!… Ze wisten me te vertellen dat ik op deze strook water niet mocht vissen (op de Grote vergunning stond nochtans van wel). Even later bleek dat ik op het verkeerde water bezig was… Kleine fout, maar jah, alles lijkt daar ook allemaal op elkaar…
Eén van die mooie snoeken nam een shot door het wateroppervlak van wel vier meter veraf naar m’n pas in het water gelandde streamer, puur adrenaline toen de haak gezet werd!
Wat moet een dag aan het water meer zijn? Een superschone dag relaxed vissen, met behoorlijk resultaat!

Begin dit jaar vernam ik dat m’n visvriend Gunther Wigy aan de slag ging met het pas op de markt zijnde aas van Luc Pluckers, en vermits hij op hetzelfde water als ik aan de slag was, vonden we het een goed idee om meteen ook hetzelfde aas te gebruiken tijdens onze voercampagnes. Wat ons natuurlijk geen windeieren gelegd heeft!
Maar momenteel gebruik ik een combinatie van:
50% Supra Ready Mix “High Instant Respons”
50% Supra Ready Mix “Atlantic Crustacean”
Ik vind het hoogst attractief aas met een mooie structuur, prachtig instant werkend en voor deze kwaliteit ook best betaalbaar!
Ja, ik weet het, dit is reclame, maar het is goed spul!
Neem eens een kijkje op http://www.boiliefrost.be en probeer even, je zal niet teleurgesteld worden!…

Gisteren had ik me voorgenomen om een dagje te gaan spinnen in de polder. Ik reed in de gietende regen Nederland tegemoet en bereidde me voor op een door en door kletsnatte dag.
Nee dus, het werd een prachtige nazomerdag met veel zon en hier en daar een buitje. De snoeken langs hun kant zagen dat zonnetje niet zo zitten, en lagen stijf tegen de veenbodem. Het werd ‘s middag dan ook erg moeilijk om een visje te verschalken. Tegen de vond waren ze terug los en kon ik er nog een paar extra strikken. Een fel gekleurde fushia streamer met oranje konijnebontstaart (met jouw spullen gemaakt, David!), gevist aan de spinhengel, kon drie snoeken verleidden, en de traditionele zilverkleurige Ondex 6 zorgde voor nog eens drie vissen. Ook een piepklein baarsje verslikte zich in die grote spinner. Wat opviel is dat alle vissen uit het kantje kwamen, had het overvloedige najaarslicht daar soms iets mee te maken? Wie weet?…
Anyway, een pure dag in puur natuur, met een prachtige zonsondergang! Jammer dat m’n camera (die ik eerder in het water liet vallen) het nu volledig laat afweten, dus geen foto’s van dit moois…

Dit is een tekening van de voorslagknoop die ik al jaren met volle tevredenheid gebruik.
In tegenstelling tot andere is hij erg gemakkelijk te leggen… Snij het eindje voorslag niet te kort af, en laat het een beetje rafelen, dit voorkomt het haperen van de hoofdlijn achter de knoop tijdens het werpen.



Haha, een foto uit m’n oude fotodoos. Filip Cottenier’s allereertse dertigponder ooit… Waarschijnlijk is hij ‘m al lang vergeten! Alhoewel?…
Wat was dat een mooie tijd, midden jaren ’80. Avontuurlijk karpervissen, alles was nieuw, ieder moment een nieuwe ontdekking… geen of weinig informatie en alles moest dan ook zelf uitgezocht worden. Nu staat alles te boek, of is het te vinden op het internet… en valt ieder water te delen met vele medevissers. Tja, het was een erg mooie periode waar ik erg van genoten heb. Ik hoop dat Phil er nu nog altijd zo van geniet, als wij toen deden?…

Binnenkort wordt het polderwater in Nederland weer een stuk bevisbaarder, de gele plompen sterven af, het riet verkleurd. Tijd om terug het lichte materiaal boven te halen en de mooiste stekjes te bestoken met de spinner of plug! Ik ziet er al naar uit! Ze zijn mischien niet supergroot, maar wél erg leuk om vangen!…

In de hal van het Hvala hotel in Kobarid hangt een opgezette Marmorata forel, in een kast. Het magnifieke beest meet 125cm! De imposante forel werd aan de Soca dood gevonden (zo werd me verteld…). Onderaan de kast ligt een A4 velletje, zo kan je je inbeelden hoe groot dit monster is… Dit is een beschermde Europese diersoort die tot voor enkele jaren met uitsterven bedreigd was… De grotere exemplaren blijken erg moeilijk vanbaar! Ik had er geen één, wel een paar hybrides (kruising tussen bruine forel en Marmorata).

Vorige namen we een weekje vakantie in Slovenië. Zie hieronder een kleine impressie van de natuur, de weersomstandigheden, en de vissen. Het kraakheldere water noopte ons tot vissen met anorexia-nimfjes, erg mager gebonden op haakjes 18-20, een ultra moeilijke visserij op het zicht. Met een vijftal vissen per dag mochten we tevreden zijn, alhoewel David twee dagen erg goed heeft gevangen. Mooie vlagzalmen en enkele dikke forellen waren z’n deel.
We hebben op de Soca, de Baca, de Idrijka en de Trebuscica gevist. Dit zijn uitermate heldere rivieren, met een uitstekend bestand aan welopgevoede – en soms erg grote – salmoniden. Ze bleken erg moeilijk vangbaar, misschien mede door de lage waterstand en het ver gevorderde seizoen?…
Indien het nimfvissen tegenviel konden we altijd terugvallen op het streamervissen met zonkers, waarmee we de river bullhead, een klein visje, imiteerden. Dit resulteerde altijd wel in een paar extra vissen. Maar deze techniek is echter niet zo bevredigend als het vissen met de droge vlieg of de nimf.
Al bij al een erg geslaagde vakantie, met uitstekend eten en een prachtige omgeving!

Haha, volgende vrijdag vertrekken David en ik naar Slovenië. Een welkome vakantie, lekker vliegvissen aan één van de mooiste rivieren ter wereld, de Soca!…
De voorbereidingen zijn in volle gang, vliegjes worden gestrikt, lijnen worden geprepareerd, en allerhande kleine spulletjes zijn reeds aangekocht.
We rijden er met de auto naar toe, wat ongetwijfeld een zware tocht word. Ik geloof dat het zo’n 11 uur rijden is…
8 dagen vliegvissen, ik hou jullie op de hoogte!


Gisteren hadden we afgesproken om een dagje te gaan snoeken op de rivier. Moet het dan nou net zo’n warm weer worden? We zagen het niet zo best zitten om vis in de boot te krijgen.
De rivier lag er bij 27 graden nog altijd fris bij, maar ondanks de hitte voelden we dat het de moeite waard was om alles op alles te zetten. De kribben en kantjes werden secuur driftend afgevist. David bestookte de snoeken met allehande kleurrijk spul, en ook met z’n eigengebouwde streamers. Ik had me voorgenomen om het enkel met shads te proberen.

We zaten op het water rond 10u in de morgen en een half uurtje later had ik wel totaal onverwacht een snoek van 99cm. Een echte opkikker in dit warme weer! Op een wit-zwarte shad.
David ving er ene op z’n zelfgemaakte streamer, wat hem erg veel plezier deed. De actie van die dingen is echt fenomenaal!

s’Avonds ving ik langs een onooglijk plukje fonteinkruid een 102cm prachtige vis, die zich zonder te verzetten overgaf… niettemin toch een prachtig beest!
Albijal hadden we die dag toch samen 5 snoeken, David had wat pech met de lengte, z’n beste zat ergens rond de 85cm.
Tja, en diegene die thuis in de tuin ligt te zonnen kan natuurlijk niks vangen (tenzij een zonneslag), goed dat we zijn gaan vissen!…

De dag kon niet slechter of beter beginnen. Er is terug een grote boom omgevallen, pal op m’n stek, de derde in rij en ik kan al beginnen spreken over obstakelvissen! Slechts 2 dagen lichtjes gevoederd en niet veel verwachtend begin ik eraan, ‘k was zelfs lang in m’n bed blijven liggen…
Om 6u30 lagen m’n hengel netjes uitgeworpen, en vlot sprong er een beste vis tot tweemaal toe.
Een uur later kan ik nipt een mooie karper uit de obstakels houden… maar goed ook want hij brengt 17,8kg. op de weegschaal. Ik krijg het vage gevoel dat ik het beest met z’n karakteristieke kop al eens heb gezien en vandaag blijkt dat ik hem in juni al eens had op 19+.

De hengel wordt terug ingeworpen en ik voer een beetje bij. Het nare gevoel komt bovendrijven dat het voor vandaag gedaan is met de actie… maar een uur later krijg ik een zakker. Ik was net bramen aan het fotograferen in het mooie morgenlicht en leg m’n camera op de grond en spring naar m’n hengels. Ik haper aan het riempje van m’n camera en die rolt de oever af en belandt drie meter lager in het water. Niet twijfelend spring ik het ding achterna en ik kan hem onder water niet zo direct vinden. Uiteindelijk lukt het nog en het lampje brand zelfs nog! Eventjes later geeft het de geest. RIP…
De brasem die de run veroorzaakte word koeltjes teruggezet en ik onsteek in een scheltirade op m’n eigenste ik. Vreselijk down laat ik me in m’n zeteltje vallen. Merde. Merde. Ik bel Marleentje met de vraag of ze haar cameraatje wil meebrengen om m’n grote vis te fotograferen.
Nog een uurtje later krijg ik vlotte actie, twee twintigponders verzeilen in het net. Ik zet ze zonder foto terug. En ben nauwelijks tevreden te krijgen. Merde voor die camera. Merde.
Ronde de middag komt Jan Walraevens langs. Al langs niet meer gevist wegens te druk.
Efkes later krijg ik een run, de vis zeilt schuin de omgevallen boom in en ik merk op dat het een kleintje moet zijn, aangezien hij er zo gemakkelijk terug uitkomt. Nou, met z’n 17,4kg. niet echt. Joepie…

Ik jodel terug. M’n rechtse hengel komt ook tot leven en Jan schiet in actie terwijl ik de vis voorlopig in de bewaarzak stop. Jan’s dril duurt nogal lang, en stilletjes merkt hij op dat het toch wel een beste vis is. Ik kan het niet geloven als de vis over het koord schuift. 15,8kg.

3 dertigers op een voormiddagje, zozo m’n verwaterde camera, dat valt eigenlijk nog mee. Er zijn ergere dingen op de wereld. De perfecte pleister.

Als je graag aan de oppervlakte vist met klein drijvend aas, dan is dit mischien een goede tip.

Ik maak meestal gebruik van die kleine elastiekjes van Fox. Die zijn zijdelings afgeplat. Als je zo’n bandje platduwt en er je haak 2x dwars door duwt, dan staat het elastiekje mooi van de haak af. Als je er een honde- of kattebrokje tussen stopt, dan staat de haak mooi van het brokje af, wat de hakingskans bevorderd! Erg gemakkelijk, en je kan er erg ver mee werpen zonder je zorgen te maken over je presentatie.

Gisterenavond moest ik naar het water toe, een drang. Ook al was het maar een uurtje. Het moest. De keuze is dan gauw gemaakt, in het park vlak achter m’n appartementje ligt een kleine vijver met een mooi bestand aan kleine karpers.
Als het om het vlug vangen van een aantal vissen gaat ben ik daar aan het goede adres.
Een blikje mais en een lichte setup zouden volstaan. Haakje 10, 22/00 nylon, oude Sigma molen op een lichte 1 1/2 ponds-hengel. Puur plezier.
Een frisse avond, met een graad of 15 een groot verschil met de vorige weken. Een licht briesje zette een rimpeltje op het water… en het rimpeltje is m’n weg naar de karpers.
20 cm uit ‘t kantjen, net langs het stenen muurtje zet ik m’n valletje, een streepje mais. Niet meer dan 30 gouden korreltjes… en dat op een paar stekjes nauwelijks een paar tientallen meters uit elkaar verwijderd.
Ik laat het pennetje indalen en nauwelijks vijf minuutjes zeilt het oranje stipje al weg, wat later kan ik al een mooie schub van een kilootje of negen netten. Ik verbaas me erover dat ondanks m’n scherpe visserij het haakje toch zo diep zit… De rakker kan zo terug, blijkbaar is ie blij want het water spat tot in m’n gezicht.
De volgende stekjes leveren niks op, en ik besluit naar de overkant te vertrekken… beetje voeren en wachten. De brasems staan op rij, en ik vang er een paar. Beduusd van de harde aanslag ondergaan ze het zomaar. Sommigen zijn beschimmeld, resultaat van een ver doorgedreven wedstrijdvisserij.
Wat later krijg ik er een karper op, hij staat met z’n staart naar me te wuiven, maar zelfs na een half uur krijg ik hem niet gevangen. Hij liet amper m’n ranke pennetje wat bewegen, een aanslag niet waard.
Hij verdwijnt uiteindelijk, het word al donker, ik verdwijn ook, naar huis…




Zaterdag pakte ik na een maand zonder vissen terug uit op m’n geliefde Fort van St. Katelijne Waver. Dit is een vrij klein syndicaat water in de buurt van Mechelen. Door een toevallige speling van het lot ben ik er dit jaar lid kunnen worden.
Topcarpfishing!
Ik besloot het er deze dag van te nemen, en dat begon met niet te vroeg op te staan. Ik was om 06 uur aan het water, in de optrekkende mist. Hier en daar sprong een mooie vis en het zag er véélbelovend uit. Na een lange periode van warmte is het wat frisser geworden, wat duidelijk aan de activiteit van de karpers te merken was. Ik was er gerust in, er stond iets te gebeuren.
Rond 07 uur lagen er drie hengels in positie, en nauwelijks vijf minuutjes later had ik al een mooie vis op m’n rechterhengel. Nog geen boilie gevoederd en al een run!
Een fantastische donkerbruine schub gleed even later m’n schepnet binnen, hij bracht 13,7kg. op de weegschaal. Vlug terug uitgeworpen en in de buurt van de drie rigs werden een tot behoorlijk aantal boilies bijgevoederd met de trowing stick. Algauw werd die eerste schub gevolgd door een grote zeelt die efkes mocht wachten in een bewaarzak.
Er volgde op de zelfde hengel een spiegel van 13 kg. Ik vond het allemaal opperbest!
Rond 10u komt Stef Michiels langs, onder het mom van ‘ik ben gaan fietsen’. Hij kan al direct de handschoentjes uitspelen om een gave spiegel te fotograferen van ‘op de kop’ 15 kg. Hij vind het zoals altijd fantastisch. Niemand is ooit enthousiaster dan Stef. Om het compleet te maken krijg ik even nadien nog een run op weeral diezelfde net terug ingeworpen hengel, een schub van een goeie 11 kg.
Na 10u30 valt op het water alle activiteit stil, geen vis roert zich nog, en ‘s middags gaan Marleen en ik lekker naar huis, net ontsnappend aan een grove regenbui.


Mijn vismaat David vond er niets beter op om tijdens mijn wekenlange afwezigheid deze zomer er alleen op uit te trekken met onze boot. Nederland werd onveilig gemaakt, en dat resulteerde in enkele erg mooie snoeken, waaronder een 95 cm en 116 cm. De stiekemerd maakt gebruik van geheim aas om mij buitenspel te zetten! Maar ik weet dat hij erg geinteresseerd is in stevige siliconen!
Anyway, ik was er graag bij geweest om deze mooie vis te fotograferen…
Deze vissen zijn een pleister op de wonde, geslagen door de vele visloze dagen die we samen hadden deze winter op het bewuste water…
Ik kan niet wachten om terug te gaan!…


Nu de dagen al wat kouder worden, komt de gedachte van ‘het kunstaas maken’ terug boven. Vorige winter was ik erg druk in de weer met het maken van hardhouten kunstaasjes. De testmodelletjes bleken op ééntje na zowaar vis te vangen!
Het in de weer zijn met merantihout, vijlen en schuurpapier geeft me erg veel voldoening, het haalt je gedachten weg van de drukke stressy wereld…
Komende winter zullen diverse modellen aan de snoeketanden blootstaan. En wie weet wordt dit een hobby die behoorlijk uit hand loopt.

Deze winter hebben David en ik een oude Rana 14 voets motorboot gekocht en het voorjaar werd gebruikt om het vissen ermee onder de knie te krijgen. Eén en ander bleek niet zo eenvoudig. Het werken met een buitenboordmotor vraagt om kennis en ervaring, iets wat je als ‘weinig varende Belg’ moet leren aanvoelen. Maar, oefening baart kunst en nu gaat het al héél wat beter.
Op regelmatige basis bevisten we hetzelfde grote water, en dan werd er vooral getrold, zowel op erg diep, diep en ondiep water. Alle lagen werden afgezocht…
Toen de vangsten uitbleven besloten we het een dagje met dood aas te proberen, ingevroren sardines meerbepaald. Gepresenteerd onder een dobber en erg traag gesleept. Dat bleek een gouden zet voor de snoekbaars want meerdere mooie vissen werden geland op een onooglijk plekje in die grote binnenzee.
Eindelijk resultaat.

Als dit geen mooie rijenkarper is dan weet ik het ook niet meer. Het was m’n eerste vis van het seizoen op een nieuwe stek op de Leuvense Vaart, ik dacht in het jaar 2000.

Juli stond in het teken van een 14-daagse kampeervakantie met m’n zoon Jan, en erna nog een weekje kamperen samen met m’n kersverse vriendin Marleen. Om het niet te duur te maken werd voor beide trips de Noord-Franse kust uitgekozen. Cape Blanc Nez, en Cape Griz Nez zijn erg mooie mooie plekjes, en zo verbazend dichtbij…
Jan had de tijd van z’n leven toen we fossielen zochten, en kilo’s steen werden meegesleept naar huis. Hij voelde zich ontdekkingsreiziger! Ook Marleen had er geen probleem mee de handen vuil te maken, en menige ammoniet zag na 110 miljoen jaar terug het daglicht… Het feit dat ik het vissen voor drie weken vergat bewijst hoe leuk en relaxed deze vakantie wel niet was! Dat smaakt naar meer!…


Op de VBK-Jeugdinitiatiedag op 22 juli in het Vrijbroekpark te Mechelen kon ik toevallig dit mooie plaatje schieten van een 11kg schub.
De jeugd was talrijk aanwezig, en ondanks de vrij magere vangsten was dit een succesvolle dag! Rigs werden gedemonstreerd, hengels geplooid, boilies werden gratis uitgedeeld (thanks to Luc Pluckers!), catapulten en trowing sticks uitgetest…
De talrijke hongerige blikken spraken boekdelen toen er hier en daar werd een mooie vis geland.
Een erg mooi initiatief van enkele zoals altijd erg enthousiaste VBK-personen!…

Als Gunther gaat vissen, tja, dan vangt hij wel eens wat!…
Een mooie blanke spiegel.

Gisteren was Oscar Van Nooten mee op stap, om te vertikalen op snoekbaars. Wij hadden het reuze relaxed in het fantastische najaarszonnetje, goed beet op korte tijd maar de snoekbaarzen deden het tegen de middag en later ook erg relaxed! Oscar ving een paar schone en was zoals altijd weer: Dolgelukkig!…

De eerste keer dat ik er aan dacht om een foto te nemen van mijn scherm tijdens het vissen. Kunstaasje een meter boven de bodem, twee keer een flauwe plezante die van de bodem af komt en weigert. Waarschijnlijk dezelfde die na een iets ander tikje van het aas er volop voor gaat en hangt… Ik zei het nog tegen mijne maat: ‘Nu komt er een aanbeet’! En Petaaat! Héérlijk, hé! …

Hier en daar trachten we ook op het ondiep een baars te tikken. Wij hadden het reuze relaxed in de fantastische najaarszonnetje en de rustige kabbel. In de ondergaande zon kwam er een grote goedmaker van een ongewone stek op diep water en ik was zoals altijd weer: Dolgelukkig!…

by Geert Vandeplancke