Info

Zaterdag had ik een voorbereidende vergadering voor een nieuw project. Ik wist het wat vroeger te plannen, ik had er graag nog een namiddagje vissen aangebreid want bij de deur was het niet. Maar Theo Pustjens imponeerde mij met z’n Heylakker… Wat een prachtig meer en hoe mooi is de omgeving daar. Over de vissen zal ik maar zwijgen want daar kwijlt heel karpervissend Vlaanderen om. Ik begrijp dat het z’n levenswerk is, samen met z’n hechte vriendengroep. Stiekem was ik een beetje jaloers, en wie me kent weet dat het moeilijk is om me jaloers te krijgen. Ik zat er zo op m’n gemak, met Theo, Filip, Mark en John & Esther, onder de luifel van hun clubhuis dat ik m’n namiddagje vissen gewoon vergat. Om 17u dacht ik toch aan vertrekken en alsnog een korte poging te wagen, als de stroming het me ten minste toeliet. Doen. Ik knalde de 140 grams korven er in en het leven voelde goed. De hengeltippen bewogen synchroon in de stroom. Ik zat. En dat na een reeds geslaagde dag! Aan de horizon werd het snel intens zwart en ik bleef hopen om toch een uurtje te kunnen vissen zonder weggespoeld te worden door het naderende zware onweer. Toen de eerste druppels vielen ruimde ik de camera en de afstandsbediening op en kroop in m’n veel te warme regenkledij… Het voorspelde niks goed. Je kon het al raden, zo gaat het altijd, de baitrunner gierde het uit… en wat later kon ik grinnikend een beste barbeel scheppen. Snel een foto, vis terug en alles kletsnat en van ver in de wagen gegooid! Op de terugweg stond de autoweg blank, en ik vond het nog leuk ook. Het uurtje was goed benut.

Eeuwen geleden dat ik hier nog iets over vissen postte. Een paar maand na het heengaan van m’n pa is de rust wat teruggekeerd en ben ik na een erg geslaagd vroeg voorjaar in het teken van de karper terug aan het roofvissen geslagen. Deels door toedoen van Frans Wijns die voor ons een mooie vistrip naar Midden-Zweden organiseerde. Ik heb me reuze geamuseerd met de vrienden in een machtige setting, helaas gooide de extreme weerswissel serieus roet in het eten qua vangsten. We hebben ons visje gevangen maar op een paar uitschieters na moesten we ons tevreden stellen met snoekjes en snoekbaarzen. Na terugkomst was het roofvisseizoen in Nederland terug open en kon ik na 6 maand de boot nog eens uit de garage rijden. Een beetje onwennig. Na het krakkemikkig voorjaar loopt alles een paar maand achter, dat is te merken in de grootte en omvang van de scholen aasvisjes op de gekende stekken. De grotere baarzen kom ik niet aan de schubben maar er komt natuurlijk wel één en ander in de boot. Ik moet bekennen dat het resultaat momenteel minder belangrijk is dan het samenzijn met m’n vrienden, dat zal wel het gevolg zijn van het vele thuiswerken sinds begin corona…

Tekenen deed ik niet veel meer. Het witte blad. En ik haat gommen. Maar zo nu en dan moet ik een Animated Gif-je uitvinden voor de social media bij Korda. Dat gaat vlotter als je direct digitaal kan tekenen en daarom schafte ik me – ongetwijfeld jaaaren te laat – een tekentablet aan. Zo, en dit is de eerste vlugge schets via dit ding. Onwaarschijnlijk hoe je hersenen het ontbrekende contact met het papier weten op te vangen en het verleggen naar het scherm. Het duurt 20 minuten en hop, je bent vertrokken. Onbegrijpelijk. Wennen aan een multi-focale bril is moeilijker voor je brein. Nu is het kwestie om de dingen organischer te tekenen en te zorgen dat het er coherenter uitziet. Verdoeme, ik ben blij met deze stap, had mijne pa dat maar meegemaakt!

Lang niet zo van me vistijd genoten als nu. Aan het water wat naar de vogels en de wolken zien. Theeke drinken en relaxen. Boekje erbij. Veel om over na te denken. De rigs doen hun werk. Visje vangen, zalig. The Carp Strikes Back…

Ik had laatst Philip Cottenier aan de lijn. Dat is nooit met een uur afgelopen. Reflecterend over nu, corona, de snel vliegende tijd, natuurlijk ook over vroeger én over wat komen gaat… Hij vind het vreemd dat ‘de oude garde’ terug aan het karpervissen slaat en er ook plezier in vind. En nu het karpervirus me plots terug te pakken heeft, god weet waarom en hoe lang, zit ik ook weer te spitten in de prenten van 30 jaar geleden…

Gans het weekend in het getouw voor van alles en nog wat. Na het planten der struikjes en net vóór het avondeten wilde ik graag nog een paar worpjes doen. Gewoon voor het goede gevoel om efkes gevist te hebben. Zeggen dat het vandaag zalig was buiten, da’s een open deur intrappen. Met de zakkende zon op m’n snoet sta ik dan al gauw wat te suffen en het hoeft dan eigenlijk al niet meer. Ik heb er vrede mee. Ik dacht, toen ik de worp afremde: ‘Dit komt niet goed’… Rakelings scheerde het shadje langs de wand en landde misschien 20 centimeter uit de kant. Dan trek je een Glimlach. Tijdens het afzinken kwam een droge tik van deze oude Baars, een krijger met afgesleten vinnen… Het jaar lacht me toe. Denk ik.

Typisch. Een zondag met weinig vooruitzichten. Naar Nederland mogen we niet en hier ligt het vrijwel overal dik met ijs… Marc belde daarnet nog en we klaagden wat af. De vissende Belg is goed gesjareld met dit voorjaar. Onze boten staan dus nog een tijdje stil. ‘En wat moeten we hier in godsnaam in de buurt gaan aanvangen, als er iets uitkomt dan zijn het kleintjes’… Wat later sta ik dromend in m’n vijver te turen (vissers doen dit nou eenmaal) en ik besluit om toch nog een uurtje te gaan. Beter niks vangen dan in slaap vallen in de zetel. En kijk, ik werd beloond met een hele beste voor ons kanaal. Het is een wondere wereld, de wereld van de snoekbaars. Die hem doorheeft, die liegt.

Vandaag werd m’n trailer van nieuw licht voorzien door een ‘electricien eerste klas’! Johan Jespers plooide zich in bochten onder de trailer om alles goed te bekabelen en geen detail over het hoofd te zien! Ik zag er tegenop omdat ik daar geen zak verstand van heb. Eindelijk dus waterdichte led-verlichting onder m’n Tracker! Bedankt, bedankt, warme man. Als uw coronapatienten op de IC zo goed verzorgd worden als mijn boot vandaag, dan komt alles goed!

Ik heb altijd aan het kanaal gewoond, de dijk over en ik kon vissen. Dit was 1989 en ik ving er toen twee na elkaar. Op het stukje kanaal tussen de twee sluizen in Zwevegem zaten maar een paar vissen die net over de 10 kilo gingen…

Het jaar goed ingezet met wat vliegvissen! Drie snoeken waren de klos, medium formaatjes maar dat maakt geen zier uit op zo’n dag. De zon ging onder in een ontploffing van kleuren en ik was weer in ‘t aards paradijs. Het water, waaraan de visser zich goed voelt…

Oostenwind en regen. De afvoer op de rivier zorgt voor snel schommelende waterstanden en daar was gisteren niet naast te kijken. Op de eerste barbeel stek kreeg ik pas met 120 gram voet aan de grond. En dan nog. Het viste niet lekker, geen beet en ik besloot om te wisselen van plaats. Daar vond ik Dirk Aerts die net een mooie roofblei ving met de vlieg. Dat eindigt al gauw in een keuvel van een uur, zeker als Fons er bij komt staan, ook een vliegvisser. Dan gaat het al gauw over grains, feet, tungsten en polyleaders. Leuk om hen eens terug te zien maar dat brengt geen vis in het net. 🙂 Het werd helemaal te gek toen we kennis maakten met de Koning van de Maas, zoals hij zichzelf kroonde. Bejaarde man op speed, die blijkbaar net een restart van z’n uitgevallen pacemaker achter de rug had (voor zover ik het kon begrijpen). Het was er niet aan te merken!
Ondertussen laat Kevin Diederen weten dat hij op weg is naar het water en we spreken corona-wise ergens anders af. De stek ligt er intimiderend bij, toch voor deze tijd van het jaar. Er zit niks anders op dan het wat alternatief aan te pakken. Het lijkt prima maar we zitten er wat verslagen bij als de waterstand plots pijlsnel zakt en alle stroming wegvalt. Even kwam de twijfel maar die verdween even snel als de snoeksprong die ik deed naar m’n hengels. De eerste aanbeet bracht een gave, grijze barbeel en maakte m’n dag goed! Dat gaf moed op deze grijze regendag en niet veel later kwam er actie op de meer verspreidde hengels. Kevin kon er ook twee bijschrijven in z’n notitieboekje. We hadden het gevoel dat we resultaat haalden en bijleerden. Ik bleef tot -net niet- donker, Kevin viste nog een stukje door.
M’n platte telefoon zorgde er voor dat ik straal verloren reed in een donkere stad, reed door gehuchten met onbekende en tot de verbeelding sprekende namen. Blij om uiteindelijk een groen bord met ‘Antwerpen’ te vinden. Terug naar huis!
Slechts één barbeel vandaag, maar wel een hele mooie. Happy man. Visdag geslaagd!

En zo stond ik gisteren terug in de rivier, op zoek naar barbeel. De liter maden die ik meehad bezorgde me enkel een sneep, een flinke, waar ik heel blij mee ben! Deze soort had ik niet eerder gevangen… De barbelen waren talrijk aanwezig maar ik kon er al trottend geen enkele aantikken… Ontmoedigd ben ik misschien te vroeg gestopt, moe. Met een langere hengel zou het toch eenvoudiger zijn. Was wel leerlijk om te zien wat je kan veranderen in de drift van de dobber door het schuiven met verspreid lood.
In de namiddag koos ik voor de kunstaas hengel op een paar andere stekken waar ik snoekbaars en barbeel weet. Geen snoekbaarzen gezien maar in de late namiddag uiteindelijk nog drie mooie barbelen gevangen. Ene ving ik op het zicht met een traag naar beneden dwarrelend lepeltje, de anderen in de diepte op een vrij grote shad. Ondertussen was het weer flink omgeslagen en was het wennen aan de kelderende temperaturen. De beelden zijn maar zozo, ik had de camera uit voorzorg thuisgelaten. Binnenkort staat er weer zoveel water in de rivier dat efficiënt vissen op deze manier bijna onmogelijk word. Laat de regen toch maar komen… dan doen we weer iets anders!…

Ik ben eerder in om eens iets anders te proberen dan om eindeloos hetzelfde te herhalen… Een paar weken geleden ving ik een dikke barbeel op een zeebaars shadje en veel te zware hengel. Toeval of niet, ik wilde het wel eens uitspitten of er meer in zat. Licht bepakt de rivier afstruinen, dat heeft iets. Om een lang verhaal kort te maken, deze systemen werken allen: je kan ze op het loodkopje vangen, op de dropshot en op de kickback rig. Deze laatste lijkt me na twee dagen van alles uitproberen de eenvoudigste en meest doeltreffende omdat je het kunstaas iets langer op de juiste plek kan houden en het toch nog ongehinderd en verleidelijk kan bewegen. En zo dacht ik terug aan m’n jeugd, toen we aan de Gavers met de – Kickback Rig ‘avant la lettre’ – met levende visjes op baars visten… Zelfde systeem, ander aas…
Anyway, de aanbeten van barbelen zijn kurkdroog, de drils heavy… Dat je daarnaast ook lekker in de ‘mooie formaten’ snoekbaars zone vist is lekker meegenomen! Love it…

Op stek 1 zaten er drie vissers en kwamen er nog 2 extra aan toen ik afdroop, dat vond ik vrij speciaal voor een maandagmorgen. Stek 2, 3 en 4 vielen af, wegens geen grashalm schaduw. Stek 5 was ok en ik ving algauw een dikke brasem maar het werd te warm en te gek met kajakkers. Een trotter die pal naast me kwam vissen was er te veel aan… en ik vertrok naar andere oorden, zonder barbeel. Marleen vind dat gesleur allemaal ok en is overal gelukkig, zo ook tijdens m’n zoektocht. Stek 6, daar had ik niet eerder aan gedacht en de eik gaf ons prachtige schaduw… Het kon me zelfs geen bal meer schelen of er nog een aanbeet kwam of niet. In rust de dag doorkomen was het voornaamste… En dan kwam er een inboorling aandraven, barbeelvisser in spé, die zich 20 meter van mij neerplofte en flink in m’n weg zat. Hij zag geen reden om dat niet te doen. Ach… ja… laat maar zo, genoeg rondgedraafd voor vandaag. Ik kreeg net voor we naar huis vertrokken nog een beet uit een nieuw ontdekt geultje, het barbeeltje mocht voor z’n leuk gedrag op de foto als afmaker van deze -mocht u het nog niet doorhebben- zeer taaie dag!…

Als je opruimt duiken er leuke herinneringen op. Feederkorfje gemaakt uit geperforeerd verpakkingsplastic, gitaarsnaar, bladlood en nietjes. 1983 of 84 moet dat zijn geweest, ik viste dit toen soms in combi met de winkle picker…

Ik geraak momenteel niet in m’n vakantie drive want er is teveel om over te tobben. Een dagje barbelen met de Kev leek me mooi om daar verandering in te brengen… Kevin Diederen staat al maanden wild van het barbeelvissen, ik vermoed dat hij zelfs in bed nog altijd over centre pins en 4 grams dobbers ligt te praten! En ik ben op kantoor het gewillige slachtoffer :-).
Om 4u30 waren we al op en al piekerend reed ik in het donker de stekken tegemoet. De rivier lag er prachtig bij in het eerste licht, we gaven de stek eerst wat voer en gingen aan de slag. Ik wat trager, al suffend en mopperend, het was duidelijk m’n dag niet… We zaten in de voormiddag zonder barbeel maar wel erg op ons gemakje in het zonnetje. Na de middag verkasten we, er moest op z’n minst ‘iets’ gebeuren. Op de nieuwe stek kwam er ogenblikkelijk actie en Kevin haakte er drie of vier voor ik opmerkte dat het vandaag voor mij niet meer ging gebeuren ;-). Effe daarna glij ik uit en maak een keiharde smak tussen de keien. Kevins blauwe ogen keken verschrikt, bang dat hij OG op z’n rug naar het ziekenhuis moest brengen! Was me dat een Reset en ik ben zeker dat dit verhaal mij bij Korda nog jaren achtervolgt!
Die mij kent weet dat ik -eens terug helder- een tandje bij steek. Als bij wonder ging het inderdaad los en het was de start van een ongelofelijke namiddag waar we beiden volop in de barbelen zaten… Plots werden ze nog iets groter en er kwam een 76 in het net, even groot als m’n topper tot nog toe. Wakker, dat was ik! We raakten zowat de tel kwijt en ik zette een aantal zeventigers terug zonder foto… ach ja, het maakt niet uit. Maar dan komt er een dril van een vis waarvan je weet dat het een hele beste is… De bleke barbeel meet exact 80 cm, met 5,65 kg… een machtige bak! Wat een moment van ontlading en een fantastisch moment om met je vismaat te delen…
Rond 17u was ik geradbraakt en trok huiswaarts. Vanop de top van de oever zag ik Kevin al terug staan drillen. Hij ging door tot het donker was, met verschillende dikke zeventigers en zowaar een 81 cm! Dat is al eens wat zonnebrand waard, hé! Truly, unforgettable moments…

Alzo schreef Kevin Diederen op Facebook: “Het was duidelijk niet zijn ochtend! Onhandig en er totaal niet “bij” zijn was een goede omschrijving van de ochtend. En daarbij bleven de aanbeten ook nog eens uit. Op stek nummer twee donderde Geert Vandeplancke vervolgens ook nog eens van een rotsblok. “Nu zal ik wel wakker zijn” was de reactie van de geweldige kerel die hij is. En dat was hij zeker! Wat slecht begon werd een visdag om nooit te vergeten. Van denken aan een blank naar een absurd aantal. Gekleurd van de brandende zon en gesloopt van het drillen.
En die ene echt grote barbeel… die heeft een indruk voor het leven gemaakt. En voortaan weten we het ook op kantoor. Als Geert hapert hoef je hem enkel een opdonder te geven.”

Vandaag trok ik met Marleen naar de Ardennen. M’n gevoel zei dat ik voor barbeel ergens anders moest zijn maar ze wilde zo graag eens terug naar waar we vorig jaar zo’n leuke vangsten deden. Maar wat een schril contrast, nog minder dan zeer weinig water en iedere steen zichtbaar… Waar moet het heen als dit weer nog wat extremer wordt? Het gedrag van de vissen sprak boekdelen, schichtig en uiterst voorzichtig… Het was zoeken en aanpassen. Wat ook opviel was de grote hoeveelheden oude lijn op de oever, stront overal, en pellets in het rond gestrooid alsof het niks kost. Ik begrijp dat niet, vorig jaar geen kat te zien, nu plat gevist. Op de eerste stek had ik er genoeg van toen er langs de ene kant twee bleke gothics zand begonnen te wassen met een zeef, als waren ze op zoek naar goud (ik had ‘t moeten fotograferen)… en langs de andere kant had ik een groep met keien werpende licht mentaal gehandicapten (ik had ‘t ook moeten fotograferen).
Toen de eerste kilokei onder m’n hengeltoppen plonsde had ik er genoeg van en keilde er ene terug. Toen pas had de begeleiding door dat ‘t er serieus over was. Ik ben nochtans tolerant genoeg. Ach, verkassen dan maar. We zaten op de volgende stek als koningen aan de oever. Na wat gezoek kon ik er daar ook nog een paar overhalen door nog fijner te gaan vissen en uiteindelijk stond de ‘score’ op zes barbelen. Allen aan de kleine kant maar amusement van de bovenste plank, in een prachtige omgeving…

Ik zag tijdens de terugweg van het werk m’n zeebaarshengel in de auto en dacht dat ik er evengoed wat kon mee werpen in Nederland. Probleem: slecht één veel te zwaar 15-grams shadje aan de speld en geen kunstaas tas bij. 45/00 voorslag? Dat moet ook maar lukken. Drie kwartiertjes gevist en dat mooi gevuld met deze meer dan flinke baas van de nering. Wat een klop op dat kunstaasje was me dat! Geen schepnet bij, geen mat, geen botten, geen fototoestel, dan maar zo terug. Me happy!

Gisteren onverwacht mee met Marc naar de stekken waar ik de laatste maand goed heb gevangen. Het ging flink waaien dus kozen we voor stekken op de zuidkant, in de luwte. ‘s Morgens was dat nog te doen maar ‘s namiddags werd het een zuidwester van formaat en het water werd een Spookhuis. Marc’s boot kan dat perfect aan, maar toch doe je niet wat je wil. Over de vangsten kunnen we niet pochen, we doen dat zowiezo niet, en subtiel vissen was er gisteren ook niet bij… Maar zoals een paar bekende snoekvissers beweren, op zo’n slechte dag gebeurt altijd wel iets speciaals! Hmmm, ja inderdaad. Naast de vangst van deze grote maar magere snoek met een enorme kop, slaagde ik er in om m’n twee geliefkoosde Shimano Expride hengels te vierendelen toen de deur van de wagen uit m’n hand werd gerukt door een felle windstoot. Die mij kent weet dat er dan een stormwind aan verbaal geweld passeert. Maar alle wind gaat ooit liggen. Het is wat het is. As life…

Als ik ga vissen met de boot is er iets opmerkelijks wat regelmatig voorvalt en na een tijd begint dat behoorlijk op te vallen. Hoe veel keer is het niet dat je zegt dat het lang geleden is dat je nog zus of zo ving, om er dan prompt ene aan de haak te slaan?…
Nu ook weer, ik zeg net tegen Marc dat het tussen de vele baarzen en snoeken nu welgeteld 4 volle visdagen geleden is dat ik nog een snoekbaars gevangen heb. Een paar minuten later is het van dat… Een bijzonder kwade snoekbaars met een mooie rechte rug. Vissen zijn zo bijzonder, vissen is zo bijzonder.

Gisteren had ik Oscar Van Nooten aan boord. Het is er de man niet naar om afspraken te verzetten omdat er een haar in de boter zit, laat staan wat zon op de bol.
Wil het lukken dat we twee jaar geleden met de warmste dag van het jaar ook samen op het water zaten? En weeral flink in de dertig graden vandaag. Oscar kan wel wat zon verdragen, hij geeft geen kik, plooit niet en vist stug door! Respect.
Omdat er de laatste weken al een paar beste baarzen in de boot kwamen leek het me het beste om dit terug te proberen. Oscar is tuk op een grote baars! Het werd -gezien de brute omstandigheden- een prima visdag met meer dan 20 vissen. Geen snoekbaars gezien, niet diep, niet ondiep, nergens. Drie snoeken waren de klos en gingen snel terug zonder foto. Enkele baarzen mochten kort poseren, de grootste haalde net de 50 niet, en Oscar had er twee van exact 45! Hij bleef maar herhalen dat het voor ‘m een perfecte visdag was! 

Deze middag enkele uurtjes ontsnapt om met David en Jeroen wat klein spul het leven zuur te maken. En ook een ideaal moment om wat te oefenen met m’n nieuwe camera, full frame is voor mij wat wennen, ik geef het toe. Je zit er rapper naast. Maar dat komt goe, ik voel het zo. Op een willekeurig stukje vaart liep het erg vlot voor David en Jeroen, ik bespaar u de cijfers. Ik was met 20/00 tippet wat te grof bezig en toen ik een stukje fijnere nylon schooide bij David kon ook voor mij het vangstplezier beginnen… 😉 Ik heb niet direct iets met kleine visjes tikken maar ik heb me deze middag echt -bijzonder goed- geamuseerd! En de mannen hebben goe geposeerd! 

Een reeds lang geleden gemaakt afspraakje met de aimabele facebook-loze Dirk Gods, vertegenwoordiger voor SPRO. Wisten wij veel dat het op het water bijzonder zou tegenvallen, zovéél van alles had het weerbericht niet voorspeld! Kletsnat tot op de onderbroek, het water in m’n schoenen… en de batterij van de fronttroller op de boot was bijna plat! Dirk’s kledij hield het iets beter… Na de middag had ik het zelfs flink koud en uiteindelijk kon ik me wat drogen aan een waterzonnetje en de wind. Bizar, en over de vangsten valt niet zoveel te vertellen, er waren maar 4 dikke vissen bij, waaronder deze 2 magere baarzen van helemaal eind de 40, 49 cm om precies te zijn, al lijkt het op de foto’s misschien niet zo… Ik had m’n baars in de eerste worpen, Dirk’s kwam op het eind van de dag…
Meneer Gods had een lunchke voor me gemaakt, ‘door de mama gebakken’ bruin brood met vers ‘Gekap’. Het west-vlaamse woord voor aangemaakt rauw gehakt met wat ui, tomaat en wat mayo. Verdoeme, dat was smakelijk, zo op het ruige water!… De wafel met krieken maakte het helemaal af!…

Al een tijdje niks meer gepost, nochtans zijn er al prachtige visdagen gepasseerd met David, Bruno en Frans! Gisteren was Johan Verhasselt aan de beurt en doodmoe vertrok ik met wat tegenzin naar Nederland. Jo heeft zoveel enthousiasme, taterde de boel aan mekaar en m’n humeur verbeterde zienderogen. Toch ging de dag voor mij voorbij als in een benauwde waas, begrijp het niet goed… Ik werd pas wakker toen ik de beelden zag! Haha…
Jo kreeg de kers op de taart met een prachtige baars van 53 cm, fair gemeten! Tot nog toe de grootste van de vijftigers die ik in het echt zag… Man, wat maken deze vissen indruk!… Van de veertien vissen die de boot van binnen zagen zaten er flink wat medium snoeken bij, heerlijk. Nochtans viel er geen lijn in te bespeuren, Jo had er al werpend in de kant op een halve meter terwijl ik al werpend tot op 11 meter ook nog ving… Een dag van tegengestelden, hé Jo! Het was zalig op het windstille water, lekker warm maar niet te heet…

After Work Session. Ik had een stek in gedachten maar daar zat reeds iemand stroomafwaarts, ik had bijna twee feederkorven voor z’n voeten in het water geknald… Plannen gewijzigd en een beetje geïmproviseerd op een nieuwe plek, een avondje is te kort om te tanen. Lang wachten op een aanbeet hoefde niet en ik was blij dat de avond niet visloos zou passeren met een vis die de zeventig net niet haalde. De stek was wat verstoord en op de koop toe verspeelde ik wat later een barbeel die ergens vast wist te raken en de boel aan flarden trok. Dat was het sein om naar huis te vertrekken… of nee… dat speciale gevoel… de stek nog eens goed bekijken en toch nog maar eens inwerpen en een paar meter opschuiven… om prompt twee aanbeten na elkaar te krijgen. Eén prachtige vis op de kant, en de andere verspeeld tussen de stenen. Daar vis je dus weerhaakloos voor… Twee mooie barbelen op een zeer kort doordeweeks avondje, me happy OG Geert!…

Alzo schreef Bruno op Facebook: “We hadden onze lijst met excuses goed uitgewerkt: teveel wind, op snelheid gepakt door de professionelen, onvoorspelbaar getijde, kwakkelachtig weer,… Maar met improvisatie valt veel te redden. Wat nieuwe stekken aangesneden, wat uit de wind gaan liggen, elkaar wat aangemoedigd om de cameralens compleet te mishandelen 🙂
Zo hebben we toch al de roofvissen kunnen vangen, in al de formaten, 20 in totaal. (Stokvissen niet meegeteld.)
Met Planckie op de boot: altijd een aangenaam avontuur!”

Met de centerpin vissen in de buurt kan natuurlijk ook, als er maar wat stroming staat… Naast een reeks voorn en brasems was ik vooral blij met het kleine spierbundeltje die de reel liet gieren. De N-Gauge Pellet Wagler is hier prachtig voor, heerlijk drilplezier aan licht materiaal!
Voor mij de ideale weg terug naar het kleine genieten…

Gisterenavond nog kort gevist en ik waande me eerst in de kleuterklas met een aantal kleine snoekbaarzen… Als laatste aanbeet kreeg ik m’n beloning van de avond, een mooi beest. De foto (van de toevallige voorbijganger) zag er iets beter uit in zwart/wit…

Met het restje maden die ik over had van gisteren nog efkes wat stromend water opgezocht en me een voormiddagje kostelijk geamuseerd. Jammer van de mooie karper die al waterskiënd stroomafwaarts denderde en de zaak aan flarden trok. Héérlijk gevist! Wat zei Rod Hutchinson nu ook weer over de bloemen langs de weg?

Er zijn dingen in het leven waarvan je gewenst had dat je het eerder overkwam. De ene gaat de wereld zien, de ander zet een bescheiden tattoo, gaat misschien macro fotograferen, koopt een mega-tv of krijgt een eerste kindje… Je moet dus 55 jaar zijn om voor het eerst te gaan ‘trotten’ 🙂
Onder lichte uitdaging door Kevin Diederen was het gisteren zover. Hij stopte me dinsdag op kantoor de hagelnieuwe Guru N-Gauge 11′ Pellet Waggler in de handen om dat ie wist dat ik laatst een oudere trotting reel had aangeschaft. 2 liter maden ingeslagen, knappe dobbers van Leon Haenen, verse lijn gespoeld… om 4u30 op en ik stond al vlug in de rivier… Het is wat wennen, dat menden. Maar ik ken het uit het vliegvissen. Het moeilijkste is de uitloding, op een bevist bestand is dat duidelijk heel belangrijk. Geconcentreerd gewicht laat je wel vissen op diepte maar de presentatie is met gespreide kleinere loodjes veel beter. En de aanbeten waren er… ik wist naast een beekforel, wat kopvoorntjes en de alom aanwezige grondels ook mooi vijf barbelen te strikken!
Het is een concentratiespelletje, het was na twee uur als ik voor ‘t eerst dacht aan eten en drinken… Ik was dan ook bekaf maar heb ongelofelijk genoten van deze dag alleen zijn en te vissen op z’n puurst.
Nog eens terugkomend op de N-Gauge Pellet Waggler: zeer fijne en gevoelige hengel, snel en krachtig maar wat plooit deze hengel mooi tot in het handvat. En wat heeft deze hengel geplooid!…

Vandaag reed ik voor het eerst sedert het begin van de lockdown richting Korda Benelux, over de grens. Een leuk weerzien met de collega’s van het marketingteam!
Vanavond plakte ik er een korte barbeelsessie aan vast maar dat viel niet mee. Ik had in het eerste kwartier een geloste vis boven de stek en dat is niet best, het bleef nadien akelig stil en ik dacht visloos huiswaarts te keren… Toch nog eens iets anders geprobeerd, lichter, langer en fijner… Vijf minuten later kwam het goedmakertje van de avond…

De corona-tandem Jespers-Vandeplancke toog nog eens naar de waterkant in de hoop op een barbeel! Geen lang breed verhaal deze keer: drie stekken verder stond de stand op zes schitterende vissen, breed lachende smoelen en roodverbrande nekken! Voor Johan een ontdekking van een prachtige tak van de hengelsport. Geslaagd!

Vermits we met deze seizoensopening niet kunnen deelnemen aan het feest in Nederland bleef het vissen gisteren tot België beperkt. Veel zon, strak blauwe hemel gecombineerd met een lage waterstand en zeer helder water deed de voorspelling uitkomen: weinig actie…
Johan Jespers en ik waren voor dag en dauw op stap in onze Corona-bubbel en hadden een paar leuke vissen voor de hitte z’n aanslag pleegde!…

Jaren geleden was ik met David, Jacques Schouten en Peter-Paul Blommers aan Logh Derg om een goede week te snoeken. Hier en daar hadden we best wat gevangen. Ik herinner me een dag aan Castlebawn Castle waar het de ene dikke na de andere was. Maar naar het eind liep het bijzonder stroef met dagen aan een stuk geen beet. ‘Dan probeer je andere manieren’: zei Jacques droog en hij ging op zoek naar grote verse voorns en zou daar driftend mee vissen, alleen in een boot. We verloren hem uit het oog en zochten ons de ganse dag te pletter naar een mooie snoek… Er toonde zich echter niks, nog geen volger en in de vooravond gingen we terug naar Killaloe op zoek naar Jacques. Eenzaam en alleen lag hij driftend te genieten van deze windere dag. Twee dobbers zeilden monotoom met de boot mee. Hij had ook nog geen beet gehad… maar daar had hij geen probleem mee…
Ik hoor het me nog zeggen: ‘Kijk, hier ga ik er eens ene vange, sé!’ en ik knalde m’n grote shad richting Jacques’ boot. Het ding zonk net naast z’n boot weg en prompt haakte ik daar deze mooie metervis!…
Dat kan alleen met jou, zou Frans zeggen. Te bizar voor woorden…

Out of the blue kwam daar onze Frans aankarren, om efkes op de snoekbaarsjes van het Albertkanaal te tikken. We kregen er wel een paar gevangen maar ze waren erg klein. Lekker bijgebabbeld!

Jespers tikte wel iets héél bijzonders aan z’n kunstaas, maar het schijnt daar vol te drijven… Anderen hebben er meer last van, ik zelf heb er nog geen op gehad! 🙂

Ahaa, nog eens nen dikke snoekbaars vanaf de kant, die was behoorlijk kwaad toen hij er op knalde! Makes my day, samen met vier roofbleien. Alleen ne maat te kort om dat schoon op de foto te zetten!… Flink wat afgewandeld, goed voor mijn corona-buikje!