Info

Posts uit Vliegvissen

My old trusty Orvis rod

We gaan op vakantie en dan komt steevast het vliegvismateriaal van onder het stof. Een Orvis #4, met daarop enkel een nieuwe SA-lijn. Deze keer een DT ipv een WF… Een paar nieuwe leaders en we zijn weg. Ik heb nog wel een paar duizend vliegen van vroeger, dus dat zit snor.

De Soça in Slovenië...

De laatste trip die ik voor het vliegvissen ondernam was naar Slovenië, ook al weer lang geleden. In augustus ga ik terug op vakantie naar de Provence, en het vliegvismateriaal gaat mee… Geen forellen maar kopvoorns zijn de buit. Het plezier is er niet minder om… Des olives, du vin, du fromage, et les chevesnes…

Pêche à la truite!

Kopvoornstruinen...

Vele manen geleden trok ik met Lieve door het prachtige zuiden van Engeland… We passeerden -al dan niet moedwillig- menig vliegviswater die ik dan ook trachte te bevissen. Van River Test tot Tavistock, Bewl tot Burrator, ik ben er geweest. Eén van de rivieren die m’n ogen uitstak was de River Itchen. Een prachtige chalk stream met dito grote bruine forellen. Helaas, voor arme stakkers als uw schrijver hier is het onmogelijk om een dagticket voor dit water te betalen. Véél te duur en al helemaal té elitair. En wat doet een echte visser dan? Wel, stropen hé, en ik genoot met volle teugen… Deze mooie bruine kwam vanonder een brugje vandaan…

Itchen trout, 1997

We zijn terug. Onze eerste vakantie na de renovatie van onze woning zit er op. Het was al een paar jaar geleden dat we nog eens in De Baronnies waren, de streek noordelijk van de Mont Ventoux. Voor de natuurliefhebber is het er prachtig, en de wijn en olijven zijn niet te versmaden! Nu is zo’n vakantie niet bedoeld om te vissen maar om te relaxen. Maar in het achterhoofd… ja, u herkent het. Toch maar m’n Orvis vliegenhengeltje #4 meegenomen en de vliegbindkist.

In alle riviertjes in deze streek staat in de zomer erg weinig water en dat maakt het voor forellen héél moeilijk om rond te komen. Kopvoorn doet het daar wél goed. Ze worden echter niet groot, met 40 cm heb je al een beste te pakken. Omdat de waterstand zo laag was werd het een zéér technische visserij. Ochtendlijk sluip- en klimwerk, want eens een vis je had opgemerkt werd het heel moeilijk om ze met succes aan te werpen. Maar, ik heb goed gevangen. Tien à twintig kopvoorns op een paar uur tijd is heel plezant tijdens de vakantie. Daarna terug naar het verblijf -met een tussenstopje voor vers stokbrood- en aanschuiven voor het ontbijt. Een vakantiedag kan slechter beginnen!

Marc liet me fier weten dat hij een tweedehands Hardy Demon voor een 7-lijn en bijhorende knappe reel had gekocht. Veel plannen worden gesmeed en vliegen gestrikt of gekocht. Snoekbaars en snoek zal er zich in vergissen! Ik heb best al wat gevliegvist, en het brengt mooie herinneringen terug.
Ik nodigde hem uit om een dagje te vliegvissen in de polder. Marc had bij Dykers een aantal vliegen besteld, ik had er vijf zelf gemaakt. Daar zou het mee gebeuren. Voor de zekerheid had ik nog een 5-grams spinhengeltje in de wagen verstopt. Je kon nooit weten…
Voor beiden was het gisteren de eerste stappen in het vliegvissen op snoek. In een vorig leven heb al wel een jaar of zeven op forel gevist maar dit hakwerk met grote streamers heeft niet veel met het fijne forel-gepriel te maken.
Het beste dat je op zo’n eerste visdag met een nieuwe techniek kan hebben is een beetje geluk. En dat viel tegen toen we het café binnenstapten om Marc’s vergunning te regelen. Er zaten wel twintig vissers en het einde was nog niet in zicht. Het was dus druk. Dit legt ook druk op de vangsten en ik besloot om zover mogelijk de polder in te rijden, naar een afgelegen plasje.
Marc strekte onwennig zijn eerste lijn, met een onbekende Dykers vlieg. Werkelijk, tijdens de eerste worp gaat er een snoek aanhangen en die lost, door een zwakke aanslag. Het duurt even voor je door hebt dat je ook met de linkerhand moet aanslaan… Maar het was bemoedigend voor hem. Een kwartier later haak ik in een beekje van amper drie meter breed een beste vis, die ik ook los. Een vlotte maar slechte start.
Op de volgende stekken loopt het vol met vissers, ik heb hier nog nooit zoveel volk gezien… In de middag krijgen we elk een paar kansen en Marc vangt z’n eerste op de vlieg. Hij is dolgelukkig met deze kleine rakker. Door de drukte gaan we op zoek naar ander water uit verre herinneringen en daar vang ik m’n eerste van de dag. Deze keer ramde ik de haak er wel in door een stevige ruk met de rechterhand!
Tegen de avond wilde ik naar een stuk waar er niet gevist mag worden, ik had vissers genoeg gezien! Ik noem het m’n goed-maak-stuk. Er kan al eens iets geforceerd worden. We starten aan een mooie kroosrand aan een bruggetje. Van onder het verkleurende groen slaat een volger een brede kolk, ik presenteer opnieuw en de vis gaat volop op de vlieg. Leuk! Marc neemt er leuke beelden van, ik moet hem trouwens bedanken voor het aanleveren van alle beelden, alle eer aan hem! Ook Marc krijgt even later nog een kans maar de vis is niet gehaakt. De avond valt snel, men zou met dit mooie weer wel vergeten dat december reeds nadert… Marc peutert uit het laatste hoekje nog een snoek vandaan, en is tevreden dat het tof drillen is met een vliegenhengel! We hebben dus vandaag elk twee vissen, en zijn er ongeveer evenveel kwijt. Niet slecht, maar het kan ook beter.
Het houtvuur van de aangrenzende huizen ruikt lekker in de kou, onze ademt krinkelt in de afkoelende lucht en ergens kookt men met erg veel look in het eten. Samen met de mist en de stilte zorgt dit voor een onwerkelijke gezelligheid, hier te midden de Nederlandse polder…

Enkele jaren geleden toog ik met David naar de Canadese staat Alberta om er te gaan vliegvissen op de grote regenboogforellen van de Bow. We arriveerden er in de maand september en het was er nog steeds bloedheet. Zo heet dat we verplicht waren ons een tweede en ademend waadpak aan te schaffen. Ik zweette werkelijk uit m’n oude neopreen waadpak, niet te doen. Naar het eind van de trip, tien of wat dagen later, hadden we ons neopreen pak meer dan nodig want het vroor en begon te sneeuwen. Wat een verschil…
Het vissen was erg moeilijk, misschien door de klimaatswissel, enkele locals vingen wel vis maar de meesten hadden het moeilijk om aan hun vissen te komen in deze trage en rustige rivier. Ze waren er wel, én Groot ook. Je kon ze zien liggen vanaf bruggen, slanke perfect gecamoufleerde torpedo’s, azend op de vele insecten maar onze vliegen negerend. Wat we ook probeerden, we kregen niet gemakkelijk beet. Enkele vissen werden tijdens de warme periode gevangen op imitatie sprinkhanen (die daar erg populair zijn). Verder werd er ook met nimfen, goudkoppen, en de aldaar wel bekende San Juan Bloodworm gevist. De vis hieronder was er eentje uit een reeks vissen uit één en dezelfde pool. Een reeks die ons deugd deed omdat we dachten ‘het’ te hebben gevonden…
We deden ondertussen ook een bergtrip en verschalkten er in de snelstromende beekjes een reeks Cutthroat trout, een mooie forellensoort met een rode kaak. Een leuke en agressieve sportvis op licht materiaal.
De Bow is een heel speciale rivier omdat ze in de hoofdstad Calgary dwars en breed door de stad loopt. Het is er dus heel gewoon om een vliegvisser midden de stad te zien. Ik zie het in Brussel of Antwerpen niet direct gebeuren…

Dit was een goede goudkop voor de vlagzalm op de Kyll. Een ruig gebonden maar taps toelopend en zwart lijfje met een beetje glitter, koperen kop en het is vooral het rode butt-je dat het ‘m doet. Of ze nog extra verzwaard moet, dat hangt van de omstandigheden af.