Info

Posts uit Met mij op stap?

Na het verspelen van de grote snoek op de rivier bleef het knagen. Net nu, op het moment dat het snoekbaarzen wat minder gaat, besluit ik om toch maar weer eens op snoek te gaan. Al lachend zeg ik nog tegen Lawrence dat ik dit jaar nog een 110+ vis aan boord wil. Ik kan net zo goed zeggen dat ik een 120+ wil maar dat is nog onrealistischer. Een mens jaagt z’n dromen na.
Zaterdag was de eerste snoekdag op het grote water. Ik was hier zowat een jaar weggebleven! Fons wilde er wel bij zijn en was trouw op post. Met het krieken van de dag zaten we op het water maar we waren bijlange de eerste niet. Guy en Kris en een paar anderen waren al uit het zicht verdwenen. Op de tweede stek, en zo’n drie kwartier bezig, dan gebeurde het. Fons zei dat hij -wat wij noemen- een vooruitgeduwde tik kreeg. Zonder gevolg. Het worpje erna was goed voor een volger van jewelste, hij zag het beest het aas pakken dichtbij de boot. Hij riep en ik zag ze nog wegdraaien, een buik zo dik en lang! De dril duurde een halve eeuw maar Fons werd niet nerveus. Ik wel. Wel bleef hij maar herhalen dat het wel zéker z’n personal best zou worden… Ze bleef maar gaan, en gaan en in het heldere water hadden we al vlug door welk vlees we in de viskuip hadden. Nergens zijn de snoekruggen zo breed als hier. Eén van de ware monsters die dit meer herbergen… Ik nam een paar foto’s van de dril en zette me reeds klaar om de buit zonder aarzeling binnen te halen. Alles leek goed te gaan, no stress. Eén keer lag ze al pakkensklaar maar ze zeilde op haar laatste krachten traagjes terug weg… en… de dreg loste! Terwijl Fons er het zwijgen toe deed barstte ik uit in een tieren, een ontlading. Langs de overkant hebben ze het gehoord. Het kon niet baten, een bakbeest van een snoek was ons ontglipt… We zijn een halve week verder en ik krijg het niet uit mijn gedachten, het was mooi geweest als…
De dag liep verder niet best, maar er was wel actie. Zeven aanbeten is niet slecht op een moeilijk water. Slechts één visje kwam in de boot. De 120+ wist te ontsnappen. Zelfs de grootste optimist noemt zo’n dag een absolute pechdag. Maar wat als…

DSC00445_2

Heerlijk werpend vissen!

Ik had niet verwacht dat Jan nog wel eens mee wilde en wel liefst met goed weer… Ik had weer eens slecht geslapen en dit staat nooit garant voor een goede visdag, we zaten pas na 10u op het water… Ik besloot daarom terug te gaan naar het stuk rivier dat ik ondertussen een beetje begin te kennen en van daaruit wat verder op exploratie te gaan. Bewezen steken gaven geen vis prijs, niet al vertikalend, noch al werpend. Ook stond er een vervelende wind uit het westen die het moeilijk maakte om secuur te vissen. We besloten om kilometers te maken om uit de wind te kunnen vissen.
Op onbekend terrein vond ik in een buitenbocht een mooi strak talud met veel steenpuin en we gaven het een kans. Veelbelovend, maar zonder één aanbeet. Plots lagen er twee andere boten rond ons, dus met de stek zat het wel goed. Toch maar verderop varen. Om de hoek bleek het plots wél keihard te stromen en ik kon Jan beloven dat er vis binnenboord kwam. Dat was ook, tien minuten later werden de eersten al vertikalend gevangen maar Jan werd dit vlug beu. Hij werpt liever. Om het leuk te houden werd de fronttroller in actie gezet en we ‘ankerden’ achter iedere krib die we mooi in een waaier uitvisten. Met succes want er werden een paar lekkere vissen gevangen. De mooiste was 71cm en Jan haakte een prachtige baars. Jammer genoeg wist het beest ons te ontglippen na de eerste foto, en voor we hem konden meten. Een stevige vis, al zie je dit niet goed in Jan’s handen! Werpend met het Fat Rapje deed het dus goed, precies juist op deze diepte. Hier en daar peuterde ik wat dieper met een shadje maar het bleek dat de actieve vissen toch hoog tegen het talud stonden. In totaal hadden we er tien, kan slechter maar ook véél beter!
Plots viel de stroming helemaal weg, samen met de aanbeten, nefast. Ik draaide het gas open en ging terug naar de trailerhelling om daar in de buurt nog wat te rommelen. Vertikalend was het niks meer, en ondiep werpend met kleine plukjes ook niet. Er stond nog slechts één trailer aan de helling waaruit ik concludeerde dat iedereen erg vroeg op het water was, meer weet dan ik, en zich te pletter had gevangen! 🙂

Terug op de gele Salt Shaker!

Tijden geleden had ik aan Mathis -die net 14 is geworden- beloofd dat hij eens mee kon op de boot. Omdat het ventje nou eenmaal aan de andere kant van het land woont is dit logistiek niet zo eenvoudig. Papa Vincent -oudcollega van me uit de reclamewereld- wordt dan onder druk gezet om als chauffeur te fungeren… Maar niemand had kunnen denken dat we net op zo’n dag afgesproken hadden. We waren net op de rivier aan het vertikalen als donkere wolken zich samenpakten vanuit het zuiden (waarom heb ik hier nou geen indrukwekkende foto van?).
België had de eerste klappen van de storm over zich heen gekregen, het was op het nieuws, en bij ons zou het nog beginnen. Ik had het weer volledig verkeerd ingeschat want verschillende weersites hadden elkaar tegengesproken. Net op de kant en schuilend onder de bomen kwam het eerste water naar beneden. Een hoos, onwaarschijnlijk! Ik weet niet hoe lang we er stonden maar we waren doorweekt, van mij tot op de plekken waar de zon nooit schijnt. Gelukkig hadden we reservekleding bij. Mathis vond het allemaal een avontuur, het was prima zo. Een echte visser, dus! Toen het wat opklaarde vond ik de boot terug vol water, het ganse onderdek vol water tot net boven het tapijt. Nog nooit gezien. De bilgepomp proestte hoestend vuil en schuimend water boven en dat bleef een hele tijd zo doorgaan. Zelfs in de bun waar nooit water in staat vond ik twee centimeter bruin sop terug. Ik vond het zo indrukwekkend dat ik vergat om foto’s te nemen. Papa Vincent berichtte ons over de wateroverlast in België en was duidelijk blij toen hij hoorde dat alles oké was…
Als ‘bij donderslag’ verscheen de zon en optimistisch gingen we terug aan de slag. Met hier en daar een vis, helaas lukte het minder goed dan ik hoopte. Ik was niet zo geconcentreerd, dat wel, want ik hield Mathis in de gaten. Iemand anders kind in de boot zorgt voor heel wat verantwoordelijkheid en daar ben je onbewust sterk mee bezig… Mathis ving er een paar aan een gele Salt Shaker die blijkbaar iets extra had… En ik had de meeste vissen op een Komodo-shadje. Hij vond het heerlijk vissen! Tegen de avond raakte onze concentratie op, sloeg de vermoeidheid toe en we gingen om 19u van het water. Meer dan voor herhaling vatbaar, maar dan zonder wateroverlast!…

Zelf gevangen!

Als Jan bij mij op vakantie is dan durf ik voorzichtig eens te vragen of hij mee wil op de boot… Het spelevaren is er wat af en de kerel viste de ganse dag stug door, tegen m’n verwachtingen in. Wel koos hij bewust om te werpen in plaats van te vertikalen. ‘Dat brengt wat meer variatie’. Al werpend ving hij er twee, een prima resultaat. Niet in de war, nooit in de takken… Hij hield de tellertjes nauwlettend in de gaten zodat pa niet te veel op voorsprong kwam… Veel werd er niet gevangen, we hadden er tien, waarvan 4 voor Jan. De jongen die nooit vist. Not bad!

Spinnertime!

Na lange tijd nog eens met Fons op stap! Fons heeft als hij voor in de boot staat altijd meer actie dan ik, terwijl ik meestal met de grootste aan de haal ga. Ik begrijp dat niet goed. Wat ik wel goed begrijp is dat hij met z’n hoog geviste zelfgemaakte spinners enorm veel vis aantrekt! We hadden wat last van de zon, dat maakt de vis passief, maar we wisten er toch leuk wat te vangen!…